ESKARINA

ΓΕΙΤΣΕΣ (3)

2012-01-15T12:00:00.000+02:00

(σύνδεση με τα προηγούμενα εδώ και εδώ

διότι θα μπορούσε να είναι τριλογία, αλλά μέχρι 7 είναι έρωτας)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά

Και ενώ όλοι έδειχναν τη Βλακότρυπα ως το χαλίκι του σκανδάλου για τα φτερνίσματα του Καπιταλισμού (ο τρόπος του λέγειν είναι "η πέτρα του σκανδάλου", αλλά επειδή το λέγειν δεν ήθελε να υποτιμήσει τις πέτρες ή το σκάνδαλο, γράψαμε "το χαλίκι του σκανδάλου"), οι Βλακότρυποι άρχισαν να δείχνουν ο ένας τον άλλον ως τον κόκκο του σκανδάλου (εδώ πρέπει το λέγειν να βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση, διότι αν συνεχίζονταν οι δακτυλοκατηγορίες θα έπρεπε να προσλάβει μοριακό φυσικό για να το βοηθήσει να βρει καινούργιους τρόπους του).

Βέβαια, επειδή οι Βλακότρυποι δεν ήταν βλάκες, όπως έχουμε ήδη πει πολλές φορές και όχι τυχαία, αλλά - υπερβολικά ή εσκεμμένα - αφελείς, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η κολοκυθιά με τις κατηγορίες δεν ξεκίνησε με εντελώς δική τους πρωτοβουλία. Σημαίνοντα πρόσωπα του χωριού άρχισαν να διατυπώνουν βαρύγδουπες, με κάθε κυριολεξία που κυκλοφορεί ασύλληπτη, υπόνοιες ή κατηγορίες, ευθέως ανάλογες με το σωματικό τους βάρος. Και όπως είναι γνωστό, τα σημαίνοντα πρόσωπα σέρνουν τη βαριά ιστορία τους και τις βαριές δηλώσεις τους στην κοινωνία, όπως τα βαριά κορμιά τους, δηλαδή με τρόπο που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αντιρρήσεις. Πολύ δε περισσότερο όταν έχουν θρονιάσει τα κιλά και την ιστορία τους σε μία μαγική καρέκλα, που τους δίνει τη δυνατότητα να φτιάχνουν αλήθειες από τις δηλώσεις τους.

Πρώτος άνοιξε τον χορό της ετεροκριτικής, ο κοινοτάρχης του χωριού, ο Θεόδωρος Πάνκιλος. Δεν είμαστε σίγουροι ποιανού θεού ήταν δώρο, μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι ο θεός αυτός δεν είχε και πολύ γούστο για να κάνει τέτοια δώρα. Ο Θ. Πάνκιλος λοιπόν δήλωσε "μαζί τα φάγαμε", γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα όλοι οι Βλακότρυποι να νιώσουν μια στομαχική δυσφορία, που σε άλλους οφείλονταν στη βαρυστομαχιά και σε άλλους στην αηδία, το γεγονός όμως ότι όλοι υπέφεραν από το ίδιο σύμπτωμα θεωρήθηκε ότι αποδεικνύει ότι όντως μαζί τα έφαγαν.

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι οι δηλώσεις Πάνκιλου δεν ήταν οι μοναδικές που ενοχοποιούσαν τους Βλακότρυπους για τις ιατρικές περιπέτειες του Καπιταλισμού, ήταν όμως οι πλέον ευθαρσείς (κάποιοι διατείνονταν ότι ήταν και οι πλέον θρασείς, αλλά υπήρχαν υπόνοιες ότι αυτοί προέρχονταν από μια ισχνή μειοψηφία, πανταχού παρούσα και προβλήματα δημιουργούσα, κυρίως επειδή τσίριζε). Τα περισσότερα σημαίνοντα πρόσωπα του χωριού είχαν προβεί σε τέτοιες δηλώσεις, πιο κομψά όμως, αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει για τόσο βαριές δηλώσεις τη λέξη "κομψά" χωρίς να παρεξηγηθεί η τελευταία και να φύγει από το κείμενο. Κάποιοι δε επιφανείς πολίτες της Βλακότρυπας διατύπωσαν τις ίδιες κατηγορίες κατά τρόπο που κανείς δεν καταλάβαινε τι ακριβώς έλεγαν, ή για την ακρίβεια κατά τρόπο που κάποιος καταλάβαινε περίπου τι έλεγαν και για αυτόν το λόγο δεν θύμωνε πολύ. Ήταν άλλωστε γνωστό ότι στη Βλακότρυπα θεωρούνταν μεγάλο πλεονέκτημα να μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί την τρισχιλιετή - όπως υπερηφανεύονταν - γλώσσα τους, για να διαλέξει ωραίες λέξεις που θα παρέτασσε, χωρίς όμως όσοι τον άκουγαν να είναι σίγουροι τι ακριβώς είχε πει, αν είχε πει τελικά κάτι που άξιζε. Μέγας δάσκαλος αυτής της α-νόητης τέχνης ήταν ο αποθηκάριος του χωριού, Δυσάγγελος Μπενιόλος, που όταν του ζητούσαν λογαριασμό για την αποθήκη, ευαγγελίζονταν παραδείσους, αλλά έσπερνε κολάσεις με τη μορφή νόμων, για να δρέψει παραγραφές και τελικά να μην δίνει ποτέ λογαριασμό, χωρίς όμως ποτέ να τον αρνηθεί. (Στα βήματα του αποθηκάριου στην α-νόητη τέχνη του λέω πολλά αλλά εννοώ τίποτα, ακολουθούσε, αν και όχι με τεράστια επιτυχία, η δασκάλα του χωριού Αφάννα Ανθρακοπούλου, που χρειάζοταν να φάει ακόμη πολλά ψωμιά για να φτάσει το μέγεθος του μέντορα της, ειδικά στην περίμετρο κοιλίας.).

Έτσι, ο κάθε Βλακότρυπος, υπό το βάρος των σημαινόντων προσώπων και των δηλώσεων τους, πίστεψε ή πίστεψε ότι πείστηκε ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να αποδεχθεί ότι φταίει ένας άλλος Βλακότρυπος και να αποφασίσει, με απολύτως ελεύθερη βούληση και χωρίς το φόβο να τον μαστιγώνει, ότι πρέπει όλοι μαζί να τιμωρηθούν για το κακό που έχαν προκαλέσει στον Καπιταλισμό και στον κόσμο.

Σε αυτή την απόφαση των Βλακότρυπων πρέπει να έπαιξε μεγάλο ρόλο το γεγονός ότι πολλές από τις κατηγορίες που βάρυναν τη Βλακότρυπα είχαν προέλευση ένα βασίλειο, τη Χερ-Μανία, με την οποία η Βλακότρυπα είχε παραδοσιακά φιλικότατες σχέσεις, τόσο φιλικές που η φράση "Οι Χερ-Μανοί είναι φίλοι μας" είχε βαθιές ιστορικές ρίζες και άνθιζε στα στόματα των Βλακότρυπων. Άλλωστε, τόσο το μικρό χωριό της Βλακότρυπας, όσο και το βασίλειο της Χερ-Μανίας, είχαν ενταχθεί ισότιμα, και μάλιστα με ισότητα ευθέως ανάλογη προς τις ομοιότητες μεταξύ ενός φλεγόμενου μετεωρίτη και ενός γαλαξία, στην Ένωση Νευρωτικών Εθνών, γεγονός που υποδείκνυε ότι το κοινό καλό πρέπει να ήταν στο μυαλό όλων (αν υποθέσουμε, φυσικά, ότι όλοι είχαν μυαλό).

Την εποχή εκείνη, η Χερ-Μανία είχε μια βασίλισσα, η οποία ήταν αυστηρή (και δίκαιη, συμπλήρωναν πολλοί που μάλλον είχαν λόγο να το κάνουν) και η οποία κάθε βράδυ μετρούσε τις επιλογές της, με το χάρακα. Κάποιοι άλλοι όμως, κακοπροαίρετοι ίσως, διέδιδαν ότι το βράδυ η βασίλισσα της Χερ-Μανίας απήγγειλε κρυφά τους στίχους "Ναζί κανείς ή να μην ζει;", υπόθεση την οποία δεν αποδεχόμαστε σε καμία περίπτωση, διότι αυτό θα ήταν για τον Σαίξπηρ μεγαλύτερη αδικία και από το γεγονός ότι, ενώ δημιούργησε τον Άμλετ και το Μακβέθ, οι περισσότεροι τον γνωρίζουν για το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα".

(συνεχίζεται)

ΓΕΙΤΣΕΣ (2)

2012-01-11T05:00:00.000+02:00

(σύνδεση με τα προηγούμενα εδώ,

διότι τα παραμύθια δεν είναι πανεπιστημιακά συγγράμματα να διαβάζουμε μόνο τα SOS)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

O Καπιταλισμός πάει στο γιατρό

Η αλήθεια είναι ότι η Βλακότρυπα δεν ήταν το κέντρο του κόσμου. Και όσο κι αν οι Βλακότρυποι ήθελαν να είναι, το σύμπαν δεν έμπαινε στον κόπο να συνωμοτήσει για να τους ικανοποιήσει. Εκτός από αυτή τη μια και μοναδική φορά.

Τα φτερνίσματα του Καπιταλισμού προκαλούσαν σεισμούς και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του κόσμου και από τις αναταράξεις δεν γλίτωσαν ούτε οι νάνοι που πάντα, με ιδιαίτερη φροντίδα και στοργή, περιποιούνταν τον Καπιταλισμό, κάνοντας μασάζ στα πόδια του και ξεσκονίζοντας τις μπότες του. Με τα αψού όμως, είχαν φάει μερικές ζόρικες κλωτσιές και κόντευαν να πάθουν νευρική κρίση, βλέποντας ότι κινδυνεύουν να βάλουν το χέρι στην τσέπη (ας σημειωθεί επιπλέον ότι για έναν νάνο το να πληρώσει όσα όφειλε ήταν η μεγαλύτερη γρουσουζιά, χώρια που σήμαινε ότι αντιστρατεύονταν τη φύση του, που του είχε μάθει μόνο να εισπράττει).

Έπρεπε, λοιπόν, να βρεθεί μια λύση και η μόνη λύση στις περιπτώσεις προβλημάτων υγείας, είναι οι ευχές και τα τάματα υπέρ του ασθενούς. Για το λόγο αυτό, όλοι σταύρωσαν τα δάκτυλα τους, με εξαιρετικά επιστημονικό τρόπο, και ήλπιζαν ότι θα εξαφανίζονταν η αλλεργία του Καπιταλισμού, ή έστω θα αποφάσιζε να τον αφήσει ήσυχο.

Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη, που πριν από μερικά χρόνια οι κρύες θάλασσες είχαν αποφασίσει να ενωθούν με τις ζεστές θάλασσες, για να βελτιωθεί το θερμικό ισοζύγιο τους, δημιουργώντας την Ένωση Νευρωτικών Εθνών (ENE), η αναστάτωση είχε φτάσει τα όρια του πανικού. Όσο η υγεία του Καπιταλισμού επιδεινώνονταν ραγδαία, το Συμβούλιο των Σαμάνων της Ένωσης Νευρωτικών Εθνών, προσπαθούσε, με θεραπευτικά μασάζ και μοχλεύσεις, να κατευνάσει τα συμπτώματα, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία, γεγονός που έκανε ανυπόμονο και δύστροπο τον Καπιταλισμό. Έτσι, το Συμβούλιο των Σαμάνων, μετά από απανωτές και ολονύχτιες συνεδριάσεις, αναγκάστηκε να καταλήξει (κατ' αρχήν οριστικά και εφόσον κατ' αρχάς τηρούνταν το τυπικό, άλλως εν μέρει οριστικά και με δυνατότητα επανεξέτασης, ή σε πιο απλή γλώσσα, βλέποντας και κάνοντας) στη θεραπεία που έπρεπε να ακολουθήσει η Βλακότρυπα για να γίνει καλά ο Καπιταλισμός.

Το τελετουργικό προέβλεπε ότι οι Βλακότρυποι έπρεπε να νηστεύσουν την τροφή, προς αποκατάσταση της τρύπας του όζοντος που είχε πληγεί (όλοι ήλπιζαν, όχι ανεπανόρθωτα) από τις τσίκνες που εκπέμπονταν από την Βλακότρυπα και είχαν φτάσει να ερεθίσουν το αναπνευστικό σύστημα του Καπιταλισμού. Παρότι είναι συνηθισμένο η νηστεία να έχει συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, διότι καμία θρησκεία, που σέβεται τον εαυτό της και τα κέρδη της, δεν θέλει να εξοντώσει τους πιστούς της, στην προκειμένη περίπτωση αποφασίστηκε ότι η νηστεία θα διαρκούσε μέχρι νεοτέρας, διότι η συγκεκριμένη θρησκεία προφανώς δεν εξαρτά την επιβίωση της από την ύπαρξη πιστών, σε κάθε περίπτωση πάντως, ας ελπίσουμε ότι ο αρμόδιος δεν θα ξεχάσει να δώσει τη νεοτέρα. Επιπλέον, οι Βλακότρυποι, ως εξιλέωση για τις αμαρτίες τους, αλλά και για λόγους ψυχικής υγείας, θα έπρεπε να ενταντικοποιήσουν την εργασία τους (είναι γνωστό άλλωστε το ρητό "Arbeit Macht Frei"), οπότε κομμένα τα θαλάσσια μπάνια, ενώ τα μαγιώ πακεταρίστηκαν προσεκτικά και στάλθηκαν σε τροχιά γύρω από μακρινό πλανήτη (ας ελπίσουμε ότι αυτός ο πλανήτης δεν έχει αλλεργικό γίγαντα, διότι σε αντίθετη περίπτωση μόλις δημιουργήθηκε ένα νέο ιατρικό περιστατικό). Βασικά, όμως, η ενταντικοποίηση της εργασίας θα ίσχυε για όσους από τους Βλακότρυπους συνέχιζαν να διαθέτουν εργασία, διότι, μεταξύ άλλων, αποφασίστηκε ότι οι υπόλοιποι Βλακότρυποι έπρεπε να μάθουν την αξία της εργασίας και βασικότερη προϋπόθεση για να μάθει κάποιος κάτι, είναι να μην το γνωρίζει. Τέλος, ξεκίνησε η fast track διαπαιδαγώγηση των άτακτων Βλακότρυπων. Στα πλαίσια αυτής της εκπαιδευτικής διαδικασίας, οι άτακτοι Βλακότρυποι - δηλαδή όλοι - έπρεπε να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και προκειμένου να καταλάβουν πόσα λάθη είχαν κάνει, έπρεπε για κάθε λάθος που τους έλεγαν ότι έκαναν, να επιστρέφουν μερικά χρόνια της ζωής τους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι γίνονταν νεότεροι. Στο σημείο αυτό, ο αναγνώστης μπορεί να υποθέσει ότι αυτά είναι μπερδεμένα πράγματα, αλλά, ποιοι είμαστε εμείς για να αμφισβητήσουμε τις ικανότητες των επιστημόνων. Όπως, όμως, είναι εύκολο να καταλάβει ακόμη και ένας πεντάχρονος Βλακότρυπος, θα έπρεπε να σταματήσουν πάραυτα τα γαργαλητά στον Καπιταλισμό (αν και δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο πεντάχρονος Βλακότρυπος ήξερε για τις κοσμικές ισορροπίες του Καπιταλισμού, για να μην αναφέρουμε φυσικά ότι ο πεντάχρονος μπορεί να μας απαντούσε ότι το γαργαλητό φέρνει γέλια και όχι φτερνίσματα).

Αυτά λοιπόν συνταγογράφησαν οι ιατροί του κόσμου στην Βλακότρυπα για την πάθηση του Καπιταλισμού, αλλά, επειδή, όπως έχουμε ήδη πει, οι Βλακότρυποι δεν ήταν βλάκες, έπρεπε να τους πείσουν ότι όσο πικρό κι αν ήταν το φάρμακο, έπρεπε να το καταπιούν, για το καλό τους, για το καλό του κόσμου και για το καλό του Καπιταλισμού. Εναλλακτικά πάντως, είχαν κατά νου να τους αναφέρουν, με εκείνον τον ευγενικό και λεπτό τρόπο που διατυπώνονται οι εκβιασμοί, ότι, εάν δεν κατάπιναν το φάρμακο, θα εμφανίζονταν η κακιά μάγισσα Μερκοζύ και θα τους έστελνε σε έναν κόσμο μακρινό και ζοφερό, όπου ο γίγαντας Καπιταλισμός θα ήταν χωλός (δηλαδή χωρίς Ευρώ) και αυτό παρά το γεγονός ότι εάν οι Βλακότρυποι πήγαιναν σε εκείνον τον κόσμο, το αποτέλεσμα θα ήταν πάλι ο γίγαντας να χάσει το πόδι του, οπότε πάλι μπερδεύονταν τα πράγματα, τα οποία είναι τελικά, μάλλον καλύτερα για όλους - και την ψυχική υγεία μας - να τα αφήσουμε στους επιστήμονες και στις κακιές μάγισσες.

(συνεχίζεται)

ΓΕΙΤΣΕΣ

2012-01-07T11:40:00.000+02:00

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Η Βλακότρυπα και η αλλεργία του Καπιταλισμού

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό χωριό, που το έλεγαν Βλακότρυπα. Οι κάτοικοι του χωριού αυτού δεν ήταν πραγματικά βλάκες, όπως μπορεί κάποιος να υποθέσει από το όνομα του χωριού. Κάποιοι ήταν πολύ αφελείς - ίσως περισσότερο από όσο κάποιος καλοπροαίρετος παρατηρητής θα μπορούσε να δεχθεί - και κάποιοι άλλοι εσκεμμένα - αν όχι προμελετημένα - αφελείς. Όπως και να έχει όμως, οι κάτοικοι του χωριού αυτού ήταν τυχεροί, διότι το χωριό τους ήταν τοποθετημένο σε μια από τις ειδυλλιακότερες τοποθεσίες της ευρύτερης περιοχής (και όταν λέμε "ευρύτερης" αποβλέπουμε στην πραγματικά ευρεία έννοια της λέξεως).

Οι κάτοικοι της Βλακότρυπας ήταν πολύ περήφανοι για το χωριό τους. Περισσότερο όμως ήταν για την καταγωγή τους, που, όπως υποστήριζαν, συνδέοονταν με τους κατοίκους της περιοχής, που έζησαν εκεί πριν από πολλά, πολλά, πολλά χρόνια. Βέβαια, τότε η περιοχή ονομάζονταν Φωτεινά Μυαλά (και είχε κάθε λόγο ένα τέτοιο όνομα να κάτσει σε εκείνη την περιοχή, εκείνη την εποχή), αλλά τα ονόματα δεν κάνουν τους δεσμούς, το αίμα τους κάνει, έλεγαν οι Βλακότρυποι.

(Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε, για να μην μένει καμία αμφιβολία στον αναγνώστη ότι οι κάτοικοι της Βλακότρυπας δεν ήταν βλάκες, ότι το όνομα Βλακότρυπα προέκυψε από τα αρχικά γράμματα της ονομασίας Βασανιστικές -Λύσεις-ΑΚατανόητων-Όρων-Του-Ρου-Υπάρξεως-Παντός-Ανθρώπου, που την εποχή που η περιοχή ονομάζονταν Φωτεινά Μυαλά, δάνεισε το νόημα της στη λέξη Φιλοσοφία, αλλά επειδή οι - μετέπειτα - Βλακότρυποι, ως πρακτικά - και ολίγον φυγόπονα, λένε κάποιοι κακεντρεχείς - όντα που ήταν, αποφάσισαν να συντμήσουν σε Β-Λ-ΑΚ-Ο-Τ-Ρ-Υ-Π-Α, γιατί φανταστείτε τι σπατάλη θα γίνονταν εάν έπρεπε να γράφουν "Δημοκρατία των Βασανιστικών Λύσεων Ακατανόητων Όρων Του Ρου Υπάρξεως Παντός Ανθρώπου" στις εγκυκλίους του Υπουργείου Οικονομικών της χώρας, που εκδίδονταν με συχνότητα μεγαλύτερη από αυτή που χρησιμοποιούνταν το καζανάκι σε όλη την επικράτεια.)

Η περιοχή που ήταν καρφιτσωμένη η Βλακότρυπα ήταν μέρος μιας τεράστιας στεριάς, που γύρω γύρω βρέχονταν από θάλασσες με διαφορετικές θερμοκρασίες. Η Βλακότρυπα είχε την τύχη να βρέχεται από τις ζεστές θάλασσες και να έχει καβαντζώσει περισσότερο ήλιο και ζέστη από άλλες περιοχές της τεράστιας στεριάς που ήταν μέρος της.

(Θα μπορούσαμε να γράφουμε σελίδες και σελίδες για όσα είχαν συμβεί σε αυτή την τεράστια στεριά, αλλά και για τα διαφορετικά μέρη που ήταν ξαπλωμένα πάνω της, το καθένα με τα δικά του όμορφα χαρακτηριστικά. Επειδή όμως, κάποιοι θα κουράζονταν από αυτό το πολύωρο ταξίδι - και κάποιοι μπορεί να ζαλίζονταν στις στροφές του δρόμου- θα πούμε μόνο ότι την στεριά την έλεγαν Ευρώπη και ότι κάποιες πληροφορίες, περισσότερο αξιόπιστες από αυτές που θα αναφέρονταν σε ένα παρμύθι σαν και αυτό, θα βρει κάποιος όποιαν εγκυκολπαίδεια κι αν ανοίξει).

Εξαιτίας της ομορφιάς της περιοχής που βρίσκονταν η Βλακότρυπα, οι κάτοικοι της βιοπορίζονταν από το γεγονός ότι πολλοί άλλοι άνθρωποι, που δεν είχαν την τύχη να ζουν σε τόσο όμορφες και κυρίως ζεστές και φωτεινές περιοχές, ήταν διαταθειμένοι να πληρώσουν προκειμένου να περάσουν λίγες ημέρες στο χωριό τους. Οι κάτοικοι της Βλακότρυπας, οι οποίοι, όπως προείπαμε δεν ήταν βλάκες, καταλάβαιναν ότι η απασχόληση αυτή ήταν προσοδοφόρα, επειδή όμως ήταν - υπέρ το δέον ή εσκεμμένα - αφελείς είχαν αρχίσει να της αποδίδουν υπερφυσικές - αν και κάποιος θα μπορούσε να γράψει και μεταφυσικές - ιδιότητες, σε σημείο να έχουν παραχθεί εκφράσεις όπως "Μα τον τουρισμό" ή "Δόξα τω τουρισμώ" ή ακόμη και "Ου παρενοχλήσεις τον τουρισμό". Ειδικά αυτή την τελευταία, πολλοί Βλακότρυποι επαναλάμβαναν τελετουργικά ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Φυσικά, όλοι οι κάτοικοι της Βλακότρυπας δεν έβγαζαν το ψωμί τους από τους ανθρώπους που πλήρωναν για να ζήσουν το μύθο τους στη Βλακότρυπα. Υπήρχαν και πολλές άλλες βιοποριστικές εργασίες, σαν αυτές που θα συναντούσαμε σε όλες τις άλλες περιοχές αυτού του θαυμαστού - αλλά λίγο παλιού και φθαρμένου - κόσμου, που τον κουβάλαγε στην πλάτη του ένας γίγαντας που είχε χάρτινα πόδια (με αριθμούς επάνω) και ατσάλινα χέρια. Αλλά ας μην παρασυρθούμε με ιστορίες κοσμογονίας ή κοσμοκτονίας, όπως υποστηρίζουν κάποιοι περίεργοι τύποι. Ας περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι οι κάτοικοι του κόσμου είχαν ονομάσει τον γίγαντα Καπιταλισμό.

Μια χρονιά όμως, αυτός ο αλλόκοτος γίγαντας άρχισε να φτερνίζεται, ίσως επειδή κόλλησε κάποια ίωση, από κάποιο περαστικό κομήτη που είχε πάει σε παιδικό πάρτυ, ή επειδή ήταν αλλεργικός και έτσι κι αλλιώς θα άρχιζε κάποια στιγμή τα αψού. Οι γιατροί διχάστηκαν ως προς τις αιτίες που προκαλούσαν τα αψού, αλλά επειδή το παρόν δεν είναι ιατρικό πόνημα, θα δεχθούμε το αυτονόητο : ότι δηλαδή από τη στιγμή που ο Καπιταλισμός άρχισε τα φτερνίσματα, όλος ο κόσμος που κουβαλούσε ταρακουνιόνταν συθέμελα. Για να μην αναφέρουμε φυσικά ότι τα αψού απειλούσαν την ευστάθεια και την ισορροπία και του ίδιου του Καπιταλισμού, που έτσι και στραβοπατούσε και σαβουριάζονταν, το σύμπαν (;) και ο κόσμος που κουβαλούσε θα είχαν σοβαρό πρόβλημα (είναι όμως αυτονόητο ότι το πρόβλημα του κόσμου θα ήταν πολύ μεγαλύτερο, σοβαρότερο και κυρίως υπαρκτό, από το πρόβλημα του σύμπαντος, που δεν γνώριζε ή τέλος πάντως αδιαφορούσε για την ύπαρξη του γίγαντα).

Οι ιατρικές περιπέτειες του Καπιταλισμού δεν μπορούσαν να αφήσουν κανέναν στον κόσμο αδιάφορο ή ακόμη χειρότερα ανεπηρέαστο. Για την ακρίβεια, δεν μπορούσαν να αφήσουν κανέναν στον κόσμο να ισορροπήσει, με αποτέλεσμα όλοι οι κάτοικοι του κόσμου να παραπατούν ωσάν μεθυσμένοι, ενώ κάποιοι είχαν αρχίσει να λιποθυμούν από τις αναταράξεις. Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι θα ήταν λογικό όλοι να αρχίσουν να ψάχνουν έναν τρόπο για να σταματήσει ο Καπιταλισμός τα φτερνίσματα (ή, όπως κάποιοι υποστήριζαν, να αναθέσουν σε έναν μη αλλεργικό γίγαντα να κουβαλάει τον κόσμο τους), άρχισαν να ψάχνουν τον "αλλεργιογόνο" παράγοντα και κατέληξαν να δείχνουν όλοι, με το δάκτυλο, που έμοιαζε πολύ με κάννη όπλου, τη Βλακότρυπα. "Αυτή φταίει για όσα συμβαίνουν, διότι οι κάτοικοι της ψήνουν συνέχεια μπριζόλες και η τσίκνα ενοχλεί τον Καπιταλισμό", "Αυτή φταίει για όσα συμβαίνουν, διότι οι κάτοικοι της μπορούν να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα έξι μήνες το χρόνο και τα συνθετικά υφάσματα των μαγιώ τους, προκαλούν αλλεργία στον Καπιταλισμό", "Αυτή φταίει για όσα συμβαίνουν, διότι οι κάτοικοι της είναι άτακτοι και γαργαλούν τον Καπιταλισμό", ήταν μερικές από τις αιτιάσεις που ακούστηκαν σε βάρος της Βλακότρυπας, και που, προς μεγάλη έκπληξη και του ίδιου του Καπιταλισμού, που περίμενε εναγωνίως κάποιος να του δώσει ένα αντιισταμινικό, έγιναν αποδεκτές, ως οι αιτίες του συνεχούς φταρνίσματος του.

(συνεχίζεται)

Διάσπαση προσοχής

2012-01-03T12:06:00.000+02:00

1. Τελικά, νομίζω ότι έχουμε υποτιμήσει την αξία της θρησκείας για τον άνθρωπο. Όλες οι θρησκείες που σέβονται τον εαυτό τους, και για το λόγο αυτό έχουν εξελιχθεί σε megaμπίζνες, έχουν έναν κακό. Ο "δικός" μας κακός είναι ο διάβολος. Κάνεις μια μαλακία και μετά λες , "Κοίτα τι πήγε και με έβαλε ο διάολος να κάνω!" αντί να πεις "Μα τι σκατά έχω μέσα στο κεφάλι μου και πήγα και έκανα τέτοια μαλακία;". Βλέπεις όλη αυτή την αδικία και τη δυστυχία γύρω σου και λες "Αυτά είναι δουλειές του διαβόλου" αντί να πεις "Μα καλά πως το επιτρέπω να συμβαίνει αυτό;" ή "Γιατί το επιτρέπω να συμβαίνει αυτό;"... Καθάρισες. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι. Για όλα φταίει ο διάολος. Εμείς δεν χρειάζεται να κουνήσουμε το δακτυλάκι μας, για να διορθώσουμε ή να μην επιτρέψουμε να συμβούν. Μεγάλη εφεύρεση, σου λέω, ο κακός που φταίει για όλα.

2. Κάπου διάβασα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι βαριούνται να διαβάζουν κείμενα που υπερβαίνουν τις 600 - 800 λέξεις. Σόρρυ όμως κιόλας που θα γίνω πνεύμα αντιλογίας, αλλά εάν κάτι βρίσκεις ότι παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί να βαρεθείς να το διαβάσεις όλο; Και πόσα πράγματα περιμένεις ότι μπορεί να αναπτύξει ένας άνθρωπος με 800 λέξεις; Ακόμη και ανέκδοτο περιέχει περί τις 100 λέξεις (ναι έκατσα και τις μέτρησα και είναι από το ανέκδοτο που ένας δικηγόρος προτείνει σε μια ξανθιά, κατά τη διάρκεια μιας πτήσης, να παίξουν το παιχνίδι των ερωτήσεων και απαντήσεων επ' αμοιβή).

3. Είναι πραγματικά μυστήριο πως η ζωή έρχεται, στον τέλειο χρόνο, να διαψεύσει, να "ξεβρακώσει" τις αλήθειες, τις υποσχέσεις, τις διακηρύξεις του ανθρώπου. Είναι τόσο μυστήριο, τόσο τέλεια συγχρονισμένο, που θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δεν είναι τυχαίο.

4. Ο Παπαδήμος έφαγε με άστεγους, ο Παπαδήμος πλήρωσε για τα κάλαντα. Πόσο περισσότερο γελοίο μπορεί να γίνει το τσίρκο; Μπα, αυτή δεν είναι η σωστή ερώτηση. Πόσο περισσότερο γελοίοι μπορούμε να γίνουμε εμείς οι ίδιοι που συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το τσίρκο; Υπάρχουν τελικά μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα ακόμη κι αν τους χτυπήσει με ένα ρόπαλο στο κεφάλι.

5. Λένε ότι σε κάθε χωριό υπάρχει ένας. Ο τρελός του χωριού.Υποθέτω ότι στις πόλεις υπάρχουν περισσότεροι, αλλά δεν φαίνονται μέσα στην πολυκοσμία. Θυμάμαι ότι το χωριό του πατέρα μου είχε και αυτό τον δικό του τρελό. Που ήταν και φτωχός. Ποτέ δεν τον είδα να φοράει παπούτσια, τα ρούχα του ήταν σκισμένα και το σπίτι του ήταν ένα καλύβι, δίπλα σε έναν στάβλο. Μια φορά είχε έρθει κοντά μου και μου είχε μιλήσει. Δεν θυμάμαι τι μου είπε. Θυμάμαι όμως πως τα άλλα παιδιά μου φώναζαν "τρέξε". Ένα Πάσχα, ο τρελός του χωριού πέθανε και πήγαμε στην κηδεία του. Τότε τον είδα να φοράει κουστούμι και καινούργια παπούτσια. Ρώτησα τη μητέρα μου που βρήκε τα παπούτσια αφού όλο τον καιρό περπατούσε ξυπόλητος, και μου απάντησε ότι μάλλον θα τα αγόρασε η οικογένεια του. Τότε ανακάλυψα ότι αυτός, δεν ήταν ο τρελός του χωριού.

Τα καρότα και τα μαστίγια και μια ιστορία καταναλωτισμού

2011-11-19T01:30:00.000+02:00

Θα ήθελα να κάνω λάθος και να τελώ σε πλάνη οικτρά, αλλά πλέον είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ο άνθρωπος κινητοποιείται είτε λόγω καρότου, είτε λόγω μαστιγίου, ή με έναν συνδυασμό αυτών. Η τακτική είναι αποδεδειγμένα αποτελεσματική και μπορεί να καταλογιστεί στα πλεονεκτήματα της ότι σπανίως, ή έστω δύσκολα "ανιχνεύεται". Τις περισσότερες φορές "τσιμπάμε" το δόλωμα του καρότου ή "φοβόμαστε" (μπορεί να γραφτεί και εκτός εισαγωγικών) το μαστίγιο, για να "δρομολογηθούμε" τελικά στη "σωστή" κατεύθυνση (θα μπορούσε να γραφτεί και "λούκι"). Λούκια υπάρχουν πολλά, μικρότερα, μεγαλύτερα, προσωπικά, οικογενειακά, διαπροσωπικά, επαγγελματικά, κοινωνικά. Και μην γελιόμαστε. Πάντα κάνουμε στους άλλους τα ίδια - ακόμη και τα δυσάρεστα - που μας κάνουν εκείνοι (ακόμη και πριν μας τα κάνουν).

Έρχονται όμως στιγμές που το καρότο δεν είναι τόσο γοητευτικό, τόσο δελεαστικό και δεν μπορεί πια να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Αναρωτιέσαι εάν αξίζει να το κυνηγήσεις. Όπως επίσης, έρχεται η στιγμή που το μαστίγιο δεν ξυπνάει το φόβο με την ίδια ένταση, ή ακόμη συνηθίζεις τον πόνο τόσο πολύ που πια δεν σε απασχολεί. Τότε ξυνπάει το εγγενές ελάττωμα της τακτικής "καρότο-μαστίγιο". Στο μέτρο που αυτή βασίζεται στις ψυχολογικές αντιδράσεις του ανθρώπου, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο, σε δεδομένη χρονική στιγμή, αυτές να μην είναι οι αναμενόμενες και ευκταίες. Κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να υποθέσει βάσιμα ότι αυτό θα συμβεί κάποια στιγμή και επαφίεται στην εξυπνάδα και την ευελιξία του να το καθυστερήσει, αρκεί να μην παραμυθιάσει και τον εαυτό του πως με τον τρόπο αυτό έχει βρει το αποτελεσματικότερο εργαλείο χειραγώγησης.

Οι πολιτικοί μας όμως δεν φημίζονται, ούτε για την εξυπνάδα - αντίθετα είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές στην κουτοπονηριά, όπως άλλωστε και πολλοί από εμάς - όπως δεν φημίζονται ούτε για την προσαρμοστικότητα τους σε νέες συνθήκες. Για να αποδώσουμε όμως τα του Καίσαρος, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο τρόπος που οι πολιτικοί ζουν απομονωμένοι και αποκομμένοι από την κοινωνία, σε έναν εικονικό κόσμο, δεν τους βοηθάει ιδιαίτερα να παρακολουθούν τις εξελίξεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ή να αντιλαμβάνονται τις αλλαγές και τις μεταστροφές που συντελούνται. Αυτό όμως είναι δικό τους πρόβλημα. Κάπως έτσι, αφού έστρωσαν με ολόκληρη χώρα στο κυνήγι του καρότου - προφανώς εκμεταλλευόμενοι το ελάττωμα του πληθυσμού της να προτιμά το "αρπαχτό καρότο" από το "παραχθέν καρότο"- ξαφνικά, όταν τελείωσαν τα καρότα, παραπονιούνται γιατί πια ο πληθυσμός δεν δείχνει να συμμορφώνεται με τας υποδείξεις. Λυπάμαι, αλλά οι εξαρτημένες συμπεριφορές είναι αυτό ακριβώς, εξαρτημένες από συγκεκριμένη συνθήκη. Χτύπα κουδουνάκι, για να τρέξουν τα σάλια του σκύλου.

Μπορεί να ξένισε ή ακόμη και να ενόχλησε η παρομοίωση με το σκυλάκι του Παβλόφ, δεν περιείχε όμως ούτε υποτίμηση, ούτε προσβολή. Περιείχε την απλή διαπίστωση ότι δεχθήκαμε να εξαρτήσουμε τη συμπεριφορά μας. Και όχι μόνο αποδεχθήκαμε την εξάρτηση, αλλά την ενστερνιστήκαμε σε τέτοιο βαθμό που χλευάζαμε και μερικές φορές γελοιοποιούσαμε όσους προσπαθούσαν να το αποφύγουν. Η φράση "καλά, αυτός πάει με το σταυρό στο χέρι", ίσως μας δίνει ενδείξεις για το που είχαμε φτάσει. Και ας είμαστε ειλικρινείς, αν το καρότο δεν είχε μετατραπεί σε αγγούρι, ακόμη θα το κυνηγάγαμε.

[Ας μην νομισθεί από όλα τα παραπάνω πως ενστερνίστηκα το δόγμα του "Μαζί τα φάγαμε". Γνωρίζω ότι και αυτό το δόγμα, όπως όλα τα δόγματα, αποτελούν μια μέθοδο διαχείρισης και χειραγώγησης του ανθρώπου. Όπως επίσης γνωρίζω ότι μαζί ΔΕΝ τα φάγαμε. Οι περισσότεροι από εμάς κυνηγούσαν ένα καρότο, ενώ οι μπριζόλες όδευαν λάθρα προς άλλες κατευθύνσεις. Όπως δεν θα έπρεπε να νομισθεί ότι παραδίδω μαθήματα κοινωνικής συμπεριφοράς ή πολιτικής. Ουδείς άσφαλτος, ούτε καν η εθνική οδός.]

Κάπως έτσι, μετά το τέλος της εποχής των καρότων, ήρθε η εποχή του μαστιγίου και ο φόβος είναι πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη κάθε δελτίου χειραγώγησης που σέβεται τον εαυτό του. Όπως όμως είπαμε, ήδη παραπάνω, ο φόβος ξεθυμαίνει ή απλώς μειώνεται, όταν ο αποδέκτης του αρχίζει να συνηθίζει τον πόνο του μαστιγίου. Έτσι και στην ελληνική κοινωνία της κρίσης, ο φόβος βαίνει (ποιοτικά και ποσοτικά) μειούμενος ως προς τα δεινά που μας περιμένουν, στο μέτρο που κάπου έχουμε αρχίσει αντιλαμβανόμαστε ότι είναι μάλλον αναπόφευκτα, και με το καλύτερο και με χειρότερο σενάριο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όσο κι αν το μαστίγιο κραδαίνεται πάνω από τα κεφάλια μας, το αξίωμα "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος" διεκδικεί τη θέση του.

Δεν πιστεύω ότι απαρνηθήκαμε εν μια νυκτί τις κουτοπόνηρες σκέψεις ή ότι ξαφνικά ξύπνησε μέσα μας το επαναστατικό φίλτρο (που θα μπορούσε να είναι κάτι ανάλογο με το μητρικό φίλτρο) και αποφασίσαμε ότι δεν θα ανεχθούμε άλλο καρότο και άλλο μαστίγιο. Όπως επίσης, δεν πιστεύω ότι ξαφνικά όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας διεκδίκησαν τις πληροφορίες που χρειάζονται και ενημερώθηκαν για τα θέματα, στα οποία είχαν προηγουμένως μαύρα μεσάνυχτα. Μακριά από εμάς να μας χαλάσει η ζαχαρένια... Αντίστοιχα, απίθανο θεωρώ ότι ξεκολλήσαμε από τις αγαπημένες ιδεοληψίες μας και το αλάθητο (που, συγκρινόμενο με του πάπα, δίνει άλλο νόημα στο έτερο αξίωμα "το μέγεθος μετράει"). Κοιτάζοντας γύρω μας (και μέσα στον καθρέπτη μας), διαπιστώνουμε ότι όλοι έχουμε οριοθετήσει την "ιδεολογική" περιοχή μας και παραμένουμε ακοίμητοι φρουροί της. Και μερικές φορές και ενεργοί ιεροκήρυκες της μιας και μοναδικής αλήθειας που μόνο εμείς κατέχουμε. Μακριά από εμάς να παραδεχτούμε ότι κάνουμε λάθος... Το πιο τραγικό (και συνάμα γελοίο) είναι εκείνη η περίπτωση των ανθρώπων που δομούν τη σκέψη τους, επί τη βάσει συλλογισμών, ασύνδετων όμως, οι οποίοι καταλήγουν να σοδομίζουν τη λογική. Τόση φαιά ουσία χαμένη.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, η τακτική αυτή να αρχίζει να δίνει σημάδια αποτυχίας. Αντίθετα, όμως, από τα αναμενόμενα, συνεχίζει να πετυχαίνει τους στόχους της. Η μόνη λογική εξήγηση που μπορώ να δώσω έγκειται στην έξη της κατανάλωσης. Γίναμε και παραμένουμε καταναλωτές. Μόνο που σήμερα ο καταναλωτισμός μας επεκτείνεται σε πεδία που ήταν εντελώς - ίσως εξ ορισμού - off limits (που λέμε και στο χωριό μου). Καταναλώνουμε απόψεις, καταλώνουμε σκέψεις, καταναλώνουμε τέχνη, καταναλώνουμε λύσεις, καταναλώνουμε ανθρώπους.

Και κάπως έτσι "καταφέρνουμε" να υπερβούμε και να ακυρώσουμε τα απώτατα όρια της τακτικής του καρότου και του μαστιγίου. Δεν χρειάζεται πια το καρότο να είναι δελεαστικό, δεν χρειάζεται πια να προσπαθούμε να αποφύγουμε τον πόνο του μαστιγίου. Αρκεί να μπορεί να καταναλωθεί, είτε το ένα, είτε το άλλο, είτε και τα δύο μαζί. Σήμερα έχουμε φτάσει σε εκείνο το επίπεδο που ακόμη και η ρητή δήλωση εξέχοντος πολιτικού προσώπου ότι μας τάζει / μας απειλεί, για να κάνουμε κάτι, ακόμη και ο ίδιος ο πόνος που νιώθουμε, εκλαμβάνεται ως προϊόν προς κατανάλωση. Το είπε, το ακούσαμε, το κατάπιαμε, πάμε παρακάτω.

Δεν διατηρώ καμία αισιοδοξία, απαισιοδοξία, ελπίδα, φόβο για το μέλλον. Μια μόνο διαπίστωση. Δεν υπάρχει μέλλον και ο χρόνος που θα συνεχίσει να κυλάει, δεν έχει τίποτα να φέρει. Game Over.

Γαμώ τη σωτηρία μου ΓΑΜΩ

2011-11-17T14:12:00.001+02:00

Διαβάστε αυτό.

Και μετά διαβάστε και τα σχόλια.

Εγώ θα σταθώ σε ένα από αυτά :

"Είτε αρέσει είτε όχι το ΛΑΟΣ (με όλο το λαικισμό του και την γραφικότητα του) είναι πολύ πιο υπεύθυνη πολιτικ η δύναμη από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Ειδικα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι πιο γελείο έχει παράξει το πολιτικό σύστημα. Μια καρικατούρα ψευτοπορδοεπαναστατών, που στοιχειωδώς σοβαρός ανθρωπος να είσαι καταλαβαίνεις το μέγεθος της γελειότητας τους.

Το αποκορύφωμα η άρνηση στη τολμηρή πρόταση του ΓΑΠ για δημοψήφισμα (που ήταν τελικά ο καταλύτης για όλες τις εξελίξεις), στο οποίο εάν ήταν συνεπής με αυτά που έλεγαν θα έπρεπε να συμφωνήσουν την ίδια στιγμή.

Με τον Αδωνη? με τον Αδωνη.
Με το Βορίδη? με το Βορίδη.

Με τον οποιονδήποτε ωστε να αποτρέψουμε ο τόπος μας να γίνει Κούβα και οι Ελληνίδες σε 10 χρόνια να δουλεύουν στα στριπτιζάδικα και τα μπουρδέλα της Τουρκίας και της Αλβανίας."

Κι αν με ρωτάει κανείς, ως Ελληνίδα, αν επθυμώ να συμπορευτώ με τον Άδωνη ή τον Βορίδη, απαντώ: Χίλιες φορές πουτάνα στα μπουρδέλα της Τουρκίας και της Αλβανίας.

Τα νομικά του πανηγυριού

2011-11-11T12:57:00.001+02:00

Για τα νομικά ζητήματα που τίθενται σε σχέση με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για το διορισμό του Λ. Παπαδήμου, ως πρωθυπουργού, αν σας ενδιαφέρει, δείτε εδώ.

Απολογισμός του δημοψηφίσματος

2011-11-07T11:49:00.002+02:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση (Δημοψήφισμα αγάπη μου), είχα αφήσει εκκρεμότητα τις παρενέργειες της προκήρυξης δημοψηφίσματος. Μετά τις εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων, η ενασχόληση μαζί τους μοιάζει ετεροχρονισμένη και άνευ ενδιαφέροντος. Μοιάζει, αλλά τελικά νομίζω ότι δεν είναι.

Όταν ο πρωθυπουργός (μπορούμε να αρχίσουμε να τον αναφέρουμε και ως πρώην) ανακοίνωσε την πρόθεση του να θέσει σε δημοψήφισμα τη δανειακή σύμβαση έγινε κυριολεκτικά το σύστριγγλο εντός και εκτός χώρας. Εντός χώρας, διότι το ενδεχόμενο των εκλογών απομακρύνονταν και αυτό από μόνο του δημιουργούσε υστερόβουλες και ανυστερόβουλες αντιδράσεις. Επίσης, όμως η προκήρυξη του δημοψηφίσματος ερμηνεύθηκε, από τους λιγούρηδες της εξουσίας, αυτούς δηλαδή που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, ως ένδειξη αδυναμίας του πρωθυπουργού, οπότε τα όρνια ακόνιζαν τα νύχια τους. Εκτός χώρας, δημιουργήθηκε πανικός, διότι έγινε αντιληπτό ότι είμαι μάλλον απίθανο οι Έλληνες να πουν ναι στη σύμβαση, οπότε όλο το "έργο διάσωσης" θα πήγαινε χαμένο. Κάπως έτσι, η Μέρκελ και ο Σαρκοζύ αποφάσισαν να μας τρίξουν τα δόντια και, αφού τα έχωσαν στον πρωθυπουργό, ανακοίνωσαν ότι αν θέλουμε σώνει και καλά να κάνουμε δημοψήφισμα, τότε θα έχει ερώτημα την παραμονή ή αποχώρηση της χώρας μας από το ευρώ. Τα χρηματιστήρια παγκοσμίως τράβαγαν τις τρίχες τους, διότι υπέθεταν ότι η απάντηση στο δημοψήφισμα θα είναι όχι και συνεπώς η Ελλάδα θα τράβαγε άλλο δρόμο και μαζί της θα παρέσυρε και όσους έχουν το μουντζούρη της στα χέρια τους. Εντυπωσιακά ηχηρή ήταν η σιωπή από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, σε επίσημο επίπεδο βεβαίως, παρά το γεγονός ότι ο Ομπάμα, σε άλλες φάσεις, είχε παρέμβει για το θέμα της Ελλάδας.

Ας αφήσουμε προς το παρόν τις εσωτερικές αντιδράσεις κατά μέρος. Πολλά έχουν ειπωθεί για τις σκοπιμότητες αυτής της κίνησης (της προκήρυξης δημοψηφίσματος) και ακόμη περισσότερα για τα συμφέροντα, σε διεθνές επίπεδο, που εξυπηρετεί ο πρωθυπουργός. Αν κρατήσουμε το δεδομένο ότι το όχι στη δανειακή σύμβαση, θα κόστιζε πολλά μηδενικά στον λογαριασμό Ευρωπαίων και Αμερικανών, τότε μπορούμε, με ασφάλεια, να υποθέσουμε ότι ούτε οι Ευρωπαίοι, ούτε οι Αμερικανοί, θα ήθελαν να δουν μια εξέλιξη που δεν θα περιελάμβανε τη δανειακή σύμβαση. Άρα, το δημοψήφισμα κατ' αρχήν αντιστρατεύονταν τα συμφέροντα αμφοτέρων, οπότε κανείς εξ αυτών δεν θα είχε "εγκρίνει" μια τέτοια κίνηση.

Με βάση το ίδιο δεδομένο (ότι κανείς από τους παραπάνω δεν θα ήθελε να δει την Ελλάδα χωρίς τη δανειακή σύμβαση), καταλήγω ότι όλοι θα ήθελαν να διασφαλίσουν ότι η δανειακή σύμβαση θα κυρωθεί και εφαρμοστεί. Το ζητούμενο λοιπόν ήταν να διασφαλιστεί ότι δεν θα βρει κάποιος πολιτικός, που από επιλογή ή από ανάγκη, θα έκανε πίσω στην υπογραφή της και σε κάθε περίπτωση αυτό (η διασφάλιση και υπογραφή της συμβάσεως) θα πρέπει να γίνει με τους παρόντες συσχετισμούς πολιτικών δυνάμεων, διότι κανείς δεν ξέρει τι τύχη επιφυλάσσει το μέλλον στα δύο κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα. Συνεπώς, το ζητούμενο ήταν να μην γίνουν εκλογές άμεσα και παράλληλα να βρεθεί ένας τρόπος να δεσμευθεί στην υπογραφή της συμβάσεως και η ΝΔ.

Γνωρίζοντας τα όσα συνέβησαν τα τελευταία τρία 24ώρα, είναι προφανές ότι πλέον η ΝΔ και ο Σαμαράς δεν μπορούν να ευαγγελίζονται ούτε την επαναδιαπραγμάτευση (αυτού που είχαν στο μυαλό τους να επαναδιαπραγματευτούν), ούτε το περίφημο μείγμα πολιτικής, αφού ο ίδιος ο Σαμαράς, την περασμένη Παρασκευή, δήλωσε ότι πρώτα θα κυρωθεί η δανειακή σύμβαση (ΟΚ, διαφώνησε στα παραρτήματα της, αλλά αυτό νομίζω ότι δεν είναι καν σοβαρό επιχείρημα) και εν συνεχεία θα πάμε σε εκλογές. Άρα, το ζητούμενο επετεύχθη. Εκλογές δεν θα πραγματοποιηθούν άμεσα και η σύμβαση θα κυρωθεί (ακόμη όμως κι αν απαιτηθούν εκλογές για την εκτόνωση της έντασης, αυτές θα διενεργηθούν μετά την κύρωση της συμφωνίας).

Κάπως έτσι δεν είναι παράλογο να υποθέσει κανείς ότι οι παρενέργειες που εμφανίστηκαν, δεν ήταν τελικά και τόσο παρενέργειες. Μπορεί η κίνηση Παπανδρέου να έφερε σε αμηχανία τη Μέρκελ και το Σαρκοζύ, επειδή ενδεχομένως να μην την γνώριζαν, εν τέλει όμως η εξέλιξη ουδόλως θίγει τα συμφέροντα τους. Αντίστοιχα, δεν θίγει και τα συμφέροντα των Αμερικανών. Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι ήταν παρακινδυνευμένη, το ρίσκο ήταν μεγάλο και το αποτέλεσμα εξαρτιόταν από πολλές ανέλεγκτες παραμέτρους, γεγονός το οποίο θα ήταν ένας πολύ καλός λόγος να μην την γνωστοποίηση ο πρωθυπουργός, αφού για αυτόν τον λόγο ποτέ δεν θα του επέτρεπαν να την παίξει. Χώρια που ο Παπανδρέου αποσκοπούσε και στην πολιτική επιβίωση του, η οποία είναι μάλλον αδιάφορη σε οποιοδήποτε άλλον, πλην του ιδίου.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι οι υποψήφιοι χαλίφηδες θεώρησαν ότι εντόπισαν μια αδυναμία και άρχισαν να κρώζουν την αντίθεση τους στην απόφαση του πρωθυπουργού. Πιάστηκαν και από τη θυμωμένη αντίδραση της Μέρκελ και του Σαρκοζύ, για να αρχίσουν να προβάλλουν την πατριωτική άρνηση τους, αλλά προφανώς δεν πέρασε από το μυαλό τους ότι ο πρωθυπουργός ουδόλως είχε σκοπό να κάνει ποτέ δημοψήφισμα, ενώ παράλληλα πόνταρε (ρισκάροντας ξανά) ότι κανείς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ θα έβρισκε το σθένος να μην δώσει ψήφο εμπιστοσύνης και να ρίξει την κυβέρνηση. Έτσι, αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν, με μια κάποια αμηχανία, την επιβίωση της κυβέρνησης, την Παρασκευή.

Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, όπου είναι πλέον περίπου δεδομένο ότι η σύμβαση θα κυρωθεί και μάλιστα με αυξημένη πλειοψηφία, δημοψήφισμα εξυπακούεται ότι δεν πρόκειται να γίνει, εκλογές αν γίνουν, θα γίνουν όταν όλα θα έχουν τελειώσει, η ΝΔ είναι δεμένη χειροπόδαρα στο μνημονιακό άρμα και οι υποψήφιοι χαλίφηδες εν αναμονή, ενώ ο Γιωργάκης μπορεί να διαφημίζει τον εαυτό του ως συναινετικό που για το καλό της πατρίδας αφήνει την καρέκλα. Διόλου κακή απόδοση για τον Γιωργάκη, που έπαιξε στο στοίχημα του δημοψηφίσματος.

Και μια απορία : αν η οργισμένη αντίδραση Μέρκελ-Σαρκοζύ οφείλεται στην άγνοια, η σιωπή των Αμερικανών που οφείλεται ;

Δημοψήφισμα αγάπη μου

2011-11-02T13:16:00.002+02:00

Δημοψήφισμα λοιπόν. Ο μεγάλος τιμονιέρης (μην ακούω γέλια) αποφάσισε ότι πρέπει ο λαός να ορίσει την τύχη του. Ακούγεται δημοκρατικό. Και θα ήταν, αν δεν υπήρχαν κάποια - προφανώς ήσσονος κατά τον τιμονιέρη - ζητήματα με το σχεδιαζόμενο δημοψήφισμα.

(Δισκλέιμερ : Επειδή όταν έχεις μεγάλη μύτη, οι πιθανότητες είναι να σε περάσουν για ελέφαντα, εξ αρχής δηλώνω, έχοντας επίγνωση των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως μπλα μπλα (αυτό μάλλον κολλάει αλλού, τέλος πάντων, πάμε παρακάτω μην το χάσω και θα χάσει η Βενετιά βελόνι) ότι η προσφυγή στο λαό πριν τη λήψη σοβαρών αποφάσεων είναι σωστή. Κατ' αρχήν.

Ιδού λοιπόν οι λόγοι για τους οποίους δεν είναι σωστή στην προκειμένη περίπτωση :

1. Σε 3 μήνες ο λαός θα κληθεί να αποφασίσει περί της νέας δανειακής συμβάσεως. Μιας συμβάσεως, το τελικό κείμενο της οποίας θα χρειαστεί περί το δίμηνο να ολοκληρωθεί, εξαιτίας των πολυάριθμών θεμάτων, τα οποία ρυθμίζει, αλλά και των τεχνικών λεπτομερειών που πρέπει να μελετηθούν και υπολογιστούν. Ακόμη λοιπόν κι αν το χρονικό πλαίσιο αυτό μας δώσει παράθυρο ενός μήνα (λέμε τώρα) για να μελετήσουμε τη σύμβαση, πιστεύει κανείς ότι είναι αρκετό, για να συλλέξουμε τις απαραίτητες πληροφορίες, ώστε να επιβεβαιώσουμε ότι οι ρυθμίσεις της σύμβασης είναι σωστές;

2. Το δημοψήφισμα απευθύνεται στο λαό και περιμένει από αυτόν την απάντηση. Σε ένα ερώτημα που άπτεται νομικών και οικονομικών θεμάτων, τα οποία ακόμη και οι νομικοί θα δυσκολεύονταν να απαντήσουν, χωρίς οικονομικές γνώσεις και οι οικονομολόγοι χωρίς νομικές γνώσεις. Αλλά θα απαντήσει ο λαός. Δηλαδή η μαμά μου, που δεν έχει ούτε νομικές, ούτε οικονομικές γνώσεις. Συγνώμη, αλλά η όλη φάση μου μοιάζει σαν να πάω στο γιατρό και να μου ζητάει τη γνώμη μου (και τη γνώμη της μαμάς μου, και του αδερφού, και του γκόμενου μου και πάει λέγοντας) για τη θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσει στην περίπτωση μου. (*)

[για τα φημολογούμενα δύο άλλα ερωτήματα του δημοψηφίσματος, παρακαλώ κάντε υπομονή, σερβίρονται σε λίγο, για να είναι ζεστά]

3. Καταπίνω τα παραπάνω και πάω παρακάτω. Οι λόγοι που ώθησαν τον μεγάλο τιμονιέρη (κόψτε το με τα γέλια επιτέλους) στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος δεν είναι η δημοκρατική ευαισθησία του. (Να θυμίσω στο σημείο αυτό ότι μόλις πριν από ένα μήνα ψηφίστηκε ο νόμος που επανακαθόριζε το πλαίσιο διεξαγωγής δημοψηφισμάτων. Δεν υπονοώ κάτι, το λέω στη συνέχεια). Ο πλέον κοινωνικά αναλφάβητος θα είχε, μέχρι σήμερα, καταλάβει ότι η κοινωνία αναδεύεται και τεντώνεται με ανησυχητική συχνότητα και κινητικότητα (πως τα λέω, όταν θέλω να αποφύγω τις βωμολοχίες - στην προκειμένη περίπτωση προφανώς εννοούσα ότι γίνεται της πουτάνας). Άρα, απλή λογική χρειάζεται για να αντοληφθείς ότι πρέπει να ανοίξεις την ασφάλεια στη χύτρα (διότι εκεί έχουμε βρασμό, και ούχι στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, αλλά και αυτό παρακάτω). Και ο τιμονιέρης (εντάξει, επειδή δεν βλέπω να σοβαρεύεστε, εφεξής θα τον λέω πιλότο) γνωρίζει ότι υπάρχει μια δικλίδα ασφαλείας σε αυτή τη χύτρα. Η πρσφυγή στο λαό (δηλαδή στον κυρίαρχο λαό, το οποίο στο μυαλό του, όπως και στο μυαλό των περισσότερων πολιτικών, μεταφράζεται "κάτσε να του πάρω τη γνώμη, να καυλώσει από την κυριαρχία του και μετά τον γράφω ολόψυχα στα αρχίδια μου και κάνω αυτό που θέλω"). Πως προσφεύγουμε στο λαό : Εκλογές ή δημοψήφισμα (κάλπη το ένα, κάλπη και το άλλο, εγγυημένη στύση για τον κυρίαρχο λαό). Επειδή όμως στις εκλογές, ο πιλότος θα έπαιρνε τον μπούλο και φύλλο πορείας για το μπαούλο, καταλήξαμε στο δημοψήφισμα. ΑΛΛΑ αυτός δεν είναι ο λόγος που διεξάγονται τα δημοψηφίσματα.

4. Η διεξαγωγή δημοψηφίσματος είχε επιπλέον και άλλα οφέλη, παράπλευρα, ούτως ειπείν. Όπως το γεγονός ότι μετά το δημοψήφισμα, όποια κι αν ήταν η έκβαση του, πολλοί θα μπορούσαν να το παίξουν Πόντιοι Πιλάτοι. Εξηγούμαι : Αν ο κυρίαρχος λαός (πρέπει να βρω έναν θεό να ευχαριστήσω που δεν με καταράστηκε με ένα πέος, διότι με τόσες φορές που έγραψα το κυρίαρχος λαός μέχρι τώρα, θα είχα μια πολύ ενοχλητική στύση), αν λοιπόν ο κυρίαρχος λαός αποφανθεί ότι θέλει τη δανειακή σύμβαση, προχωράμε ακάθεκτοι στην υλοποίηση της, έχοντας καβαντζώσει νωπή λαϊκή εντολή (Κρεοπωλείο "Οι νωπές εντολές"). Αν ο κυρίαρχος λαός πει όχι στη δανειακή σύμβαση, κάνουμε ό,τι άλλο μας καυλώσει, εκτός από τη δανειακή σύμβαση (επίσης, μπορούμε να κάνουμε τη δανειακή σύμβαση, έχοντας αλλάξει το όνομα - εγώ όμως δεν είμαι κακοπροαίρετος άνθρωπος να σκέφτομαι ότι σκέφτονται έτσι. Επίσης δεν είμαι και συνωμοσιολόγος να σκεφτώ ότι, πριν από το δημοψήφισμα, θα έπεφτε κάργα εντατική πλύση εγκεφάλου για τα οφέλη της συμβάσεως). Τέλος, στην πρίζα σύμπασα την αντιπολίτευση, να τρέχει και να μην φτάνει. Νωπή λαϊκή εντολή, χωρίς εκλογές, οπότε Αντωνάκη, αναμείνατε στο ακουστικό σας. Το καρπούζι και το μαχαίρι στο ίδιο σημείο, οπότε ΛΑΟΣ/Ντόρα και λοιπά παρόμοια κόμματα/υποκείμενα, για πέστε και παίρνετε, αφού τόσο καίγεστε να βάλετε το πολύτιμο κωλαράκι σας σε καρεκλίτσα περιοπής. Προσφυγή στον κυρίαρχο λαό, αριστεροί και θολοκολτουραίοι, διατί κτυπιέστε, δημοκρατικές διαδικασίες.

5. Και φτάνουμε και στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Αυτή που βράζει, αυτή που έχει συνειδησιακά προβλήματα, αυτή που δίνει μια τελευταία ευκαιρία (αν ήταν γκόμενα, θα ήταν πολύ μαλακισμένη, βρες άλλον καλή μου). Εντάξει, δεν είναι ότι η ΚΟ ασκεί και αυτό που κάπου έχω διαβάσει, να δεις που, κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ένα μάτσο κουτοπόνηρα ανθρωπάκια είναι που τρέχουν τα σάλια τους μπροστά στα βουλευτικά προνόμια και τις παχυλές αποζημιώσεις, σε σημείο που όχι την μάνα τους θα πούλαγαν, αλλά και κ..λο θα έστηναν για να μην τα χάσουν. Ακριβώς επειδή δεν θέλουν να τα χάσουν, έχουν αρχίσει να το παίζουν γενναίοι και ωραίοι, έτσι μωρέ για τα μάτια του κυρίαρχου λαού. Το οποίο όμως θεατράκι μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο και τότε τον μπούλο και στο μπαούλο η κυβέρνηση. Ένα δημοψήφισμα ΚΑΙ μια ψήφο εμπιστοσύνης (να σφίξουν οι κώλοι) να μπουν πάλι στο μαντρί και να αφήσουν τα συνειδησιακά. Δηλαδή, δημοψήφισμα = αποφάσισε ο λαός = βγάλτε το σκασμό στην ΚΟ. Ψήφο εμπιστοσύνης = όποιος έχει μπαλάκια ρίχνει την κυβέρνηση και αν δει στις εκλογές το όνομα του σε ψηφοδέλτιο ή αν νομίζει ότι θα δει σταυρό δίπλα από το όνομα του στο ψηφοδέλτιο, πλανάται πλάνην οικτράν. Και αφού κανείς δεν θα έχει τα μπαλάκια = βγάλτε το σκασμό στην ΚΟ.

6. Και φτάνουμε στα δύο άλλα φημολογούμενα ερωτήματα του δημοψηφίσματος. Ευρώ και Ευρώπη. Ούτε όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ, ούτε όταν μπήκαμε στο ευρώ, ερωτήθηκε ο κυρίαρχος λαός, αλλά το παραβλέπω διότι είμαι γνωστός αιθεροβάμων και πιστεύω ότι καλό είναι να ερωτάται, έστω και ετεροχρονισμένα/καθυστερημένα. Δεν επαναλαμβάνω τα επιχειρήματα, παρά το γεγονός ότι τα θεωρώ σημαντικά, περί της μανούλας μου που ίσως δυσκολεύεται να εκτιμήσει τα υπέρ και τα κατά της κάθε περίπτωσης, ούτε την υστερόβουλη σπέκουλα πανταχόθεν. Μένω στο εξής ένα : Η έξοδος από το ευρώ αλλά και η έξοδος από την ευρώπη είναι δίκοπο μαχαίρι. Με το παρόν δε πολιτικό προσωπικό είναι μόνο φωτιά στα μπατζάκια μας. Από μόνες τους, καμία από τις δύο εξόδους (ή και οι δύο μαζί), δεν σηματοδοτούν, ούτε καθορίζουν ευνοϊκότερη εξέλιξη της πορείας μας. Είναι ο τρόπος διαχείρισης της μετά την έξοδο εποχής που θα καθορίσει εάν η έξοδος θα είναι επωφελής, ή θα είναι από τα τρία, το μακρύτερο, μαζί με τους δύο φίλους του. Συνεπώς, αν δεν ξέρουμε αυτή τη διαχείριση (ήτοι, πολιτική που θα ακολουθηθεί) δεν ξέρουμε, ούτε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η έξοδος θα είναι επωφελέστερη. Συμπέρασμα : το κρίμα στο λαιμό του κυρίαρχου λαού, φάτε έξοδο και ως προς την πολιτική, απλό, οι πολιτικοί θα κάνουν ό,τι τους καυλώσει (και έτσι σίγουρα θα πάρει πολλούς ο χάρος). Πρόβλεψη για το μέλλον : δανειακή σύμβαση, τον πίνετε, έξοδος από ευρώ/Ευρπώπη, τον πίνετε. Ο μπάτλερ αυτό το έλεγε no win situation (αν το δεις από τη μεριά του κυρίαρχου λαού), win win situation (αν το δεις από τη μεριά ότι πάλι οι πολιτικοί θα ~~πηδήξουν~~ επιλέξουν την πολιτική).

7. Βάλτε σε όλα τα παραπάνω ότι προσφάτως - στις εννιά του μακαρίτη για την ακρίβεια - άλλαξε ο νόμος που καθορίζει το πλαίσιο διεξαγωγής των δημοψηφισμάτων. Να υποθέσω ότι είναι σύμπτωση. Υπόθετο. Μήπως, λέω μήπως, έσπασε ο διαολάκος το ποδαράκι του και η ιδέα του δημοψηφίσματος χρονολογείται παλαιότερα;

Σοβαρός αντίλογος δημιουργείται από το γεγονός ότι η απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος δημιούργησε πλείστες όσες αναταράξεις και ουχί μόνο στο εσωτερικό της περήφανης χώρας μας. Επειδή όμως με τόσο κυρίαρχο λαό που φάγατε παραπάνω, εικάζω ότι κάποιοι από εσάς έχετε ήδη πάρει το βλέμμα του ροφού (ΣτΣ : το βλέμμα που έχουν οι άντρες όταν... εχμμμ ας πούμε είναι ένα βήμα πριν την υπέρτατη εκδήλωση της ύπαρξης τους - πάλι τα είπα ωραία, οπότε καταλαβαίνετε ότι θα μπορούσα να το έχω εξηγήσει με λιγότερες - κακές όμως - λέξεις), σκέφτομαι να αφήσω για αύριο την επεξεργασία των παρενεργειών. Οι κυρίες αναγκαστικά θα περιμένουν να συνέλθουν οι κύριοι.

Και μένει και μια εκκρεμότητα. Ποιος ο εμπενυστής του δημοψηφίσματος; Την οποία παραπέμπω επίσης στην επόμενη ανάρτηση μου, την οποία είμαι σίγουρη ότι θα αναμένετε με ανυπομονησία (αν ναι, να το κοιτάξετε).

Χαίρεστε (και δεν έχω καταλάβει το λόγο).

(*) κι άλλο δισκλέιμερ, διότι τη βλέπω τη μαλακία να μου έρχεται. Όχι ο λαός δεν είναι βλάκας, ούτε όμως παντογνώστης.

ΥΓ : δείτε και τον Άδη και τη δική του οπτική (καλέ μου άσε τις προβλέψεις για εμάς τους φτωχούς θνητούς, εσύ κοτζάμ θεός τι την χρειάζεσαι την πελατεία;) και τον απολογισμό του Ζαφωδ. Παρακαλείστε αμφότεροι να προσέξετε το θέμα με τα σεντόνια, γιατί είναι είναι επικίνδυνοι καιροί για καμαριέρες. Κυκλοφορούν Στρως-Καν... :-Ρ
Ιδιαίτερα καλή βρήκα και αυτήν την ανάρτηση

Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή(*)

2011-10-30T14:44:00.000+02:00

Οι μεταφορές είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο - και στα χέρια ενός αριστοτέχνη γίνονται ένα μαγικό εργαλείο - για τον λογοτεχνικό λόγο. Σε άλλες μορφές γραπτού λόγου όμως, δεν "αρμόζουν", ενώ σε κάποια επιστημονικά αντικείμενα είναι σχεδόν "απαγορευμένες".

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με απορία και αμηχανία, τις μεταφορές να καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο χώρο στο δημόσιο λόγο. Η ανάγκη που - τεχνητά ή τεχνηέντως - υφέρπει και συνίσταται στον υπερτονισμό και στην εμφατικότητα, έχει φέρει στην πρωτοκαθεδρία τις μεταφορές. Και αυτό, από μόνο του, είναι ανησυχητικό, στο μέτρο που ο δημόσιος διάλογος θα έπρεπε να διεξάγεται ψύχραιμα, κυρίως όμως διότι η εμφατικότητα που προσφέρουν οι μεταφορές διεγείρουν το συναισθηματικό υπόβαθρο και ο δημόσιος διάλογος δεν πρέπει να απευθύνεται στο θυμικό, αλλά στη λογική.

Η αρχή έγινε στα οικονομικά θέματα, όπου από την ιατρική ορολογία, πολύ γρήγορα υιοθετήθηκε (τουλάχιστον σε εγχώριο επίπεδο) η στρατιωτική "φρασεολογία". Μεγάλη ειρωνεία, θα έλεγα, τουλάχιστον στο μέτρο που γίνεται σχεδόν παγκοίνως δεκτό ότι "εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός".

Εσχάτως όμως, ο διάλογος σχετικά με τα κοινωνικά θέματα έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί θρησκευτικής προέλευσης φρασεολογία, αλλά και τη "μεθοδολογία" του δίπολου "καλό-κακό". Είναι επιεικώς αφελές να πιστεύει κάποιος ότι η κοινωνία και η συμπεριφορά των μελών της μπορεί να ερμηνευθεί με ηθικολογίες και μεταφυσικές θεωρήσεις. Όπως είναι γελοίο να προσπαθεί κάποιος να στριμώξει τα μέλη μιας κοινωνίας σε δύο κατηγορίες, με μοναδικό κριτήριο την ετεροκαθοριζόμενη -ή ακόμη χειρότερα την αρνητικά προσδιοριζόμενη - ηθική θεώρηση.

Ιδιαίτερη όμως εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι οποιοσδήποτε εμπλέκεται σε αυτή τη μορφή διαλόγου, ασυνείδητα(;), επωμίζεται όλες τις "παρενέργειες" της θρησκευτικότητας. Ομιλεί θεωρώντας ότι κατέχει τη μια και μοναδική αλήθεια, την οποία πρέπει να επιβάλλει επί των "απίστων", υπόσχεται τον "παράδεισο" και φυσικά αποκλείει τον εαυτό του από τον εσμό των "αμαρτωλών", υπερτονίζοντας το ηθικό πλεονέκτημα του.

Σε μια εποχή - πολυεπίπεδης - κρίσης, όλοι ασκούν κριτική σε αυτούς που τους κριτικάρουν, με κύριο επιχείρημα, το ad hominem, στιγματίζοντας τις "αμαρτίες" του "απέναντι". Η ουσιαστική, διαλεκτική σχέση που προϋποθέτει ο διάλογος, έχει θαφτεί κάτω από την υποκρισία, την αλαζονεία και την αγάπη για "τσιτάτα" που χαρακτηρίζουν αμφότερους τους δήθεν συνδιαλεγόμενους στην πλειονότητα τους.

Κάτω από αυτήν την αποκρουστική επιφάνεια του δήθεν διαλόγου, κρύβεται μια αποκρουστικότερη αλήθεια. Κρύβεται η ημιμάθεια. Όπως ακριβώς η θρησκεία, εξηγούσε με τον για αυτήν βολικό τρόπο τα κάποτε ανεξήγητα φαινόμενα του κόσμου, έτσι και η ηθικολογία στον κοινωνικό διάλογο αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων, προτάσσοντας, στην καλύτερη περίπτωση, ως τέτοια τις επιβαρυντικές περιστάσεις τους.

Η λογική, στις μέρες μας, έχει μετατραπεί σε ηθικολογία. Παρά την απώτερη κοινή ρίζα των λέξεων, τις χωρίζει μια άβυσσος. Η άβυσσος στην οποία κατακρημνιζόμαστε, διότι από τη σωτηρία της ψυχής, περάσαμε στη σωτηρία της ηθικής.

(*) Ο τίτλος είναι δανεισμένος από ομότιτλο βιβλίο που αποτελεί συλλογή άρθρων του Ουμπέρτο Έκο.

Ψυχογράφημα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης

2011-10-14T10:31:00.002+03:00

Θυμάμαι ότι σε αυτή την ανάρτηση, σας είχα υποσχεθεί να αναλύσω τη σεξουαλική συμπεριφορά κάθε κάστας και φυσικά, θα τηρήσω την υπόσχεση μου. Προτίθεμαι όμως να αναβάλλω την τήρηση της περαιτέρω, διότι πρώτον τους τελευταίους μήνες έχουμε "χορτάσει" από σεξουαλικές συμπεριφορές (συνήθως με εμάς ως "αντικείμενα του πόθου") και δεύτερον φρονώ ότι προέχει να αναδειχθεί ένα ακόμη στοιχείο, πριν φτάσουμε στη σεξουαλική συμπεριφορά των καστών.

(όσοι έρχεστε αδιάβαστοι περί της κοινωνικής διαστρωμάτωσης σε κάστες, διαβάστε εδώ, για να μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέχεια)

Κατόπιν της παραπάνω εισαγωγής, σήμερα θα ασχοληθούμε με το ψυχόγραμμα κάθε κάστας. Αυτό θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε ένα insight (που λέμε και στο χωριό μου) στην ψυχοσύνθεση της εκάστοτε κάστας και για το λόγο αυτό, εν συνεχεία, θα μπορέσουμε με μεγαλύτερη ευχέρεια να κατανοήσουμε τις σεξουαλικές επιλογές της (όταν θα μου έρθει η έμπνευση και θα στρώσω και κ...ο να τις γράψω).

Όπως πάντα θα ξεκινήσουμε με την κάστα των μάγων. Οι μάγοι "διαλέγονται" για να γίνουν τέτοιοι από πολύ μικρή ηλικία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γαλουχούνται με τα ιδεώδη της κάστας τους, τα οποία μπορούν να συνοψιστούν στο τρίπτυχο "Γνώση-Εργασία-Προσπάθεια for ever and ever". Έτσι, οι μάγοι μεγαλώνουν και ανδρώνονται με την πεποίθηση ότι μπορούν να επιτύχουν, εφόσον δουλέψουν σκληρά και ακατάπαυστα, γεγονός το οποίο έχει σημαντικές επιπτώσεις στην κοινωνική ένταξη και ζωή τους, κυρίως διότι ο περιορισμένος χρόνος δεν τους επιτρέπει πολλές κοινωνικές συναναστροφές, με αποτέλεσμα το περιβάλλον τους να τους θεωρεί αντικοινωνικούς και περιθωριακούς τύπους. Για να γίνουν δε τα πράγματα χειρότερα, όταν οι γνώσεις που κατέχουν και διαρκώς πολλαπλασιάζουν οι μάγοι, αποδίδουν καρπούς και τους επιτρέπουν να βλέπουν τα πράγματα πιο καθαρά και σε μεγαλύτερο βάθος, αρχίζουν να εκφέρουν απόψεις που για τους υπόλοιπους είναι από ριζοσπαστικές έως εξωφρενικές (κλασσικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου μπορείτε να βρείτε εδώ). Κάπως έτσι καταλήγουμε, μέσω ενός κύκλου ανατροφοδότησης, οι μάγοι να θεωρούνται μάλλον αντικοικωνικοί, και πάντως όχι η χαρά του πάρτυ, εργασιομανείς και λιγάκι "χτυπημένοι", χαρακτηριστικά τα οποία ενστερνίζονται τελικά και οι ίδιοι, αλλά με άλλη ονοματολογία. Αν θέλετε τη γνώμη μου - η οποία θα είναι σαφέστατα προκατειλημμένη - είναι μια χαρά παιδιά, αλλά καλύτερα να κάνουν παρέα μεταξύ τους, προκειμένου και οι μάγοι να γλυτώνουν το - καθόλου δικαιολογημένο - δούλεμα και οι άλλοι να μην αναγκάζονται να ακούν τις "φιλοσοφίες" τους.

Ιδιαίτερη μνεία, στο σημείο αυτό, πρέπει να γίνει στους σπουδαστές εκείνους, που παραστράτησαν, παράτησαν τη Σχολή και δημιούργησαν τα χρωματιστά χασρτάκια, και σήμερα πλέον ονομάζονται οικονομολόγοι. Όπως έχουμε πει (εδώ, ξεχάσατε κιόλας;) αυτοί δεν ήταν διατεθειμένοι να καταβάλλουν τον κόπο και την προσπάθεια που απαιτείται ώστε να γίνεις πραγματικός μάγος (και να μπορείς να φτιάξεις μόνος σου χρυσό) και έτσι αποφάσισαν να γίνουν γιαλαντζί, όπερ μεθερμηνευόμενο, να πείσουν τις φυλές τους ότι είναι μάγοι, χωρίς να είναι και τις εξαπάτησαν λέγοντας ότι μπορούν να φτιάξουν χρυσό από τον αέρα! Έτσι, έκοψαν χαρτί σε μικρά κομμάτια, έβαλαν σε κάθε κομμάτι έναν αριθμό και είπαν ότι ανάλογα με τον αριθμό που έχει το χαρτί αντιπροσωπεύει μια ποσότητα χρυσού! Και οι άλλοι το έχαψαν! Αυτή η συλλογική παράκρουση, οδήγησε πολλές φυλές, με προεξάρχουσα την ανθρώπινη, να μαζεύει ακαταπαύστως τα χαρτάκια αυτά ή ό,τι άλλο πλασάρονταν από τους γιαλαντζί μάγους - οικονομολόγους ως πολύτιμο, γεγονός το οποίο προσπόρισε στους οικονομολόγους δύναμη και αίγλη (για να μην αναφέρουμε και χρωματιστά χαρτάκια). Αντίστοιχα, λοιπόν, οι οικονομολόγοι θεώρησαν ότι έχουν πιάσει τον πάπα από τα μπαλάκια, ή ακόμη και τον κινγκ-κονγκ από το ίδιο σημείο (ρίξτε μια ματιά σε αυτήν ανάρτηση, για το θέμα των μπαλακίων του κινγκ-κονγκ, προκειμένου να καταλάβετε το μέγεθος του καλαμιού που έχουν καβαλήσει οι οικονομολόγοι. Σημειωτέον ότι η παρούσα ανάρτηση προέρχεται από τρίτο ανεξάρτητο παρατηρητή, οπότε η αντικειμενικότητα της είναι ιδιαιτέρως αυξημένη.). Για το λόγο αυτό, οι οικονομολόγοι χαίρουν - για λόγους που δεν είναι κατανοητοί - ιδιαίτερης εκτίμησης από την κοινωνία (σε μέγεθος παρόμοιο με αυτήν που χαίρουν οι κληρικοί - ίδετε κατωτέρω) και έχουν στο τέλος πιστέψει ότι είναι οι masters of the universe, υιοθετώντας αντίστοιχη συμπεριφορά. Φυσικά, ο κύκλος αντροφοδότησης κάνει και εδώ τη δουλειά του, με αποτέλεσμα, οι φυλές και ιδιαίτερα η ανθρώπινη, να αναγνωρίζουν στους οικονομολόγους εξωπραγματικές ιδιότητες και ικανότητες, γεγονός που, με τη σειρά του, κάνει τους οικονομολόγους ακόμη πιο καβαλημένους και πάει λέγοντας. Επειδή όμως το καλάμι δεν είναι και το πιο ανθεκτικό πτητικό μέσο, προβλέπω ότι σύντομα θα σπάσει, λόγω υπερφόρτωσης μαλακίας, και θα κλάψουν μανούλες και οικονομολόγοι... Ήδη άλλωστε έχει αρχίσει να λυγίζει...

Κάπως έτσι, φτάνουμε και στους κληρικούς. Κατ' αρχήν θα πρέπει να σημειώσουμε ότι, με μια λογική που ξεφεύγει από κάθε λογική ή αιτιολογία, οι κληρικοί, αφότου "αυτονομήθηκαν" από την κάστα των μάγων (και ευτυχώς, διότι της έβγαζαν κακό όνομα) αποφάσισαν ότι θα έπρεπε να απέχουν από κάθε σεξουαλική δραστηριότητα. Παραγνωρίζοντας λοιπόν τη βιολογική αναγκαιότητα της σεξουαλικής δραστηριότητας, είτε όντως απείχαν, είτε παρίσταναν ότι απείχαν. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, δημιουργούνται σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση τους, μέχρι του σημείου να καταφέρονται εναντίον όσων συμπεριφέρονται απόλυτα φυσιολογικά και επιδίδονται σε αυτές τις - ακόλαστες όπως τις χαρακτηρίζουν οι κληρικοί - δραστηριότητες. Σε γενικές γραμμές, όμως οι κληρικοί χαίρουν ευρύτερης εκτίμησης από την φυλή τους, γεγονός το οποίο τους έχει φουσκώσει τα μυαλά, με αντίστοχες σοβαρές συνέπειες για την ψυχική ισορροπία τους. Παράλληλα όμως, οι κληρικοί έχουν και αυτοί χάψει το παραμύθι των οικονομολόγων και έχουν αποδοθεί στο κυνήγι των χρωματιστών χαρτακίων, με κάθε κόστος και μέσο, παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τη δική τους αφήγηση αυτά τα χρωματιστά χαρτάκιαα δεν έχουν καμία σημασία. Αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι θεωρούνται υποκριτές, χαρακτηρισμό που μάχονται με λύσσα μεν χωρίς επιχειρήματα δε, ώστε στο τέλος να χάνουν και οι ίδιοι τον ειρμό της συλλογιστικής τους. Επίσης, σήμερα πλέον, που πραγματικοί μάγοι έχουν καταφέρει, λόγω των γνώσεων και της σκληρής δουλειάς τους, να παράσχουν υπαρκτή και μετρήσιμη βοήθεια στις φυλές τους, οι κληρικοί εμφανίζονται ως αναξιόπιστοι. Στο μέτρο όμως που, για λόγους μάρκετινγκ, οι κληρικοί έχουν μετατοπίσει εδώ και καιρό την επαλήθευση των υποσχέσεων τους σε αόριστο χρόνο, εξακολουθούν να έχουν ακροατήριο, ακόμη και σήμερα.

Η επόμενη κάστα είναι αυτή την κλεφτών. Όπως είναι κατανοητό, η κάστα αυτή παρουσιάζει τα λιγότερα προβλήματα σε σχέση με την ανάλυση της ψυχοσύνθεσης της, στο μέτρο που οι κλέφτες είναι κλέφτες και κανείς από αυτούς δεν τραβάει ζόρι, που οι άλλοι τους λένε κλέφτες. Εσχάτως, έχουν απαλλαγεί και από την ανάγκη που τους κατέτρεχε παλαιότερα να κρύψουν τις κλεψιές τους (η οποία οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι κυρίως πήγαζε από την επιθυμία να αποφύγουν τυχόν συνέπειες και δευτερευόντως για να αποφύγουν την κοινωνική κατακραυγή). Σήμερα πλέον, ελλείψει συνεπειών αλλά και κοινωνικής κατακραυγής, οι κλέφτες την περνούν κοτσάνι και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις διατυμπανίζουν τα κατορθώματα τους. Ακόμη και η υποκατηγορία των κλεφτών - οι πολιτικοί - έχουν πάψει να κρύβονται, γεγονός το οποίο απήλλαξε τους ίδιους από την αναγκαιότητα να μην γνωρίζει η δεξία τι ποιεί η αριστερά, αλλά προβληματίζει έντοντα ως προς την ψυχοσύνθεση της φυλής που το ανέχεται.

Τελευταίους, όπως πάντα, αφήσαμε τους πολεμιστές. Άλλωστε, δεν μπορούν να λεχθούν πολλά για την ψυχοσύνθεση μιας κάστας που απαρτίζεται κατά κύριο λόγο από μέλη με μειωμένες διανοητικές ικανότητες. Κάνουν αυτό που τους λένε, χωρίς δεύτερη σκέψη (για την ακρίβεια χωρίς καν πρώτη) και συνεπώς μένουν ικανοποιημένοι. Περιστατικά που πολεμιστές αμφισβητούν την ορθότητα ή τη σκοπιμότητα των πράξεων ή των εντολών τους, είναι μεμονωμένα (και όχι όπως τα "μεμονωμένα" περιστατικά που πολεμιστές επιδεικνύουν ιδιαίτερο ζήλο κατά την εκτέλεση των εντολών τους) και ουσιαστικά επιβεβαιώνουν πανηγυρικά τον κανόνα.

Συνοψίζοντας λοιπόν :

α) οι μάγοι θεωρούνται αντικοινωνικοί χωρίς απαραίτητα να είναι (και, μεταξύ άλλων λόγων και εξ ανατροφοδοτήσεως τείνουν και εκείνοι να αποφεύγουν τις κοινωνικότητες), πιστεύεται ότι έχουν "περίεργες" αντιλήψεις (όπου "περίεργες" είναι αυτές που ξεφεύγουν από το mainstream ή την κυρίαρχη αφήγηση), γεγονός το οποίο δημιουργεί με τη σειρά του στους μάγους την αίσθηση του τρελού του χωριού, με αποτέλεσμα την περαιτέρω οικειοθελή απομόνωση τους, δεν απολαμβάνουν τη δημοφιλία άλλων καστών, γεγονός που τους δημιουργεί απορία μεν, κατά βάση όμως τους αφήνει αδιάφορους (και η αδιαφορία τείνει να ερμηνεύεται ως σνομπισμός), ενώ τέλος παραμένουν αφοσιωμένοι στη μαγική τέχνη, με αποτέλεσμα να θεωρούνται "πειραγμένοι", το οποίο γίνεται πηγή μιας ακόμη απορίας για τους ίδιους.

β) οι κληρικοί, παρότι χαίρουν ευρείας εκτιμήσεως στη φυλή του, θεωρείται και όντως έχουν σοβαρά θέματα ψυχικής ισορροπίας, τα οποία πηγάζουν από την άρνηση της βιολογικής ανάγκης για σεξουαλική δραστηριότητα (παρά ταύτα συνεχίζουν να ικανοποιούν άλλες βιολογικές ανάγκες, όπως το φαγητό, και μάλιστα με ιδιαίτερο ζήλο, πιθανότητα προς ισοσκελισμό του βιολογικού τους ισοζυγίου), πιστεύεται ότι είναι υποκριτές, γεγονός το οποίο τους κάνει να γίνονται όλο και περισσότερο επιθετικοί προς τους επικριτές τους, ενώ παράλληλα συνεχίζουν να επιδεικνύουν ιδιαίτερο ζήλο στη συλλογή χρωματιστών χαρτακιών, γεγονός που έχει διαδώσει, ακόμη και στους κόλπους των followers τους, την άποψη ότι παραβαίνουν τις αρχές τους. Κατάληξη όλων αυτών είναι οι κληρικοί να έχουν χάσει λίγο τη μπάλα και για το λόγο αυτό να προσπαθούν σπασμωδικά να αντιδράσουν και για τούτο να μένουν όλο και πιο πίσω στον δρόμο του κοινωνικού γίγνεσθαι.

γ) οι κλέφτες είναι η κάστα με τα λιγότερα ζητήματα στο ψυχογράφημα της, στο μέτρο που έχει αποδεχθεί το τι κάνει και δεν τραβάει ζόρι, τουλάχιστον για όσο της αποφέρει όφελος. Δεν έχουν καταγραφεί πραγματικά μετανοημένοι κλέφτες, γεγονός που αποδεικνύει ότι ούτε οι ίδιοι αποδοκιμάζουν ή έστω εξετάζουν ηθικά τη συμπεριφορά τους. Κορώνες και δεκάρικοι που εκτοξεύονται είναι βήματα της γενικότερα διαδεδομένης τακτικής του "θολώνω τα νερά", όχι προς αποφυγή παντός τύπου συνεπειών, αλλά κυρίως για την αποφυγή δημιουργίας ανταγωνιστών, διότι η κάστα των κλεφτών είναι μάλλον κλειστή (ιδίως αν θυμηθούμε ότι δημιουργήθηκε κατά το "πρέπει να το ΄χει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες")..

δ) οι πολεμιστές είναι ευχαριστημένοι, εφόσον έχουν εντολές να υπακούσουν και να εκτελέσουν και δεδομένης της έλλειψης προσωπικής αξιολόγησης αυτών των εντολών δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα ψυχολογικά θέματα.

(*) Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες, που παραπλανημένοι, από τον σοβαροφανή τίτλο, διάβασαν την παραπάνω ανάρτηση. Προφανώς, θα ενδιαφέρονταν να μάθουν για τον φανταστικό κόσμο που ονομάζεται πραγματικότητα, η παρούσα όμως αφορά αποκλειστικά τον πραγματικό κόσμο.

Υπόθεση των ορθολογικών προτιμήσεων ή Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε;

2011-10-11T13:54:00.003+03:00

Kαι ενώ έγραφα ένα σπουδαίο κείμενο, περιέχον την αποψάρα μου επί της τρέχουσας επικαιρότητας, σκόνταψα (κυριολεκτικά) σε αυτό το δημοσίευμα, σχετικά με την απονομή του Βραβείου Νόμπελ Οικονομικών.

Η αναφερόμενη υπόθεση των ορθολογικών προτιμήσεων, μου τράβηξε την προσοχή και έτσι είπα να ρίξω μια ματιά παραπάνω, εδώ, μήπως και πάρω γραμμή τι παίζει (δεκτές οι ενστάσεις περί της εγκυρότητας της πληροφόρησης μου, αν υπάρχουν προτάσεις για βελτίωση της, επίσης δεκτές). Δεν μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας, εάν τελικά πήρα γραμμή τι παίζει, οπότε θα σας πω τι απορίες μου γεννήθηκαν από αυτά που διάβασα.

Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση των ορθολογικών προτιμήσεων, οι άνθρωποι δεν κάνουν συστημικά λάθη όταν προβλέπουν το μέλλον, και συνεπώς σε συνάρτηση με ένα οικονομικό μοντέλο, η προσδοκόμενη αξία μιας μεταβλητής είναι ίση με την αξία που προβλέπεται για αυτή την μεταβλητή.

Εμένα αυτό μου κάνει κάπως σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αν πιστεύω ότι το Χ κάνει τόσο σήμερα και θέλω να προβλέψω πόσο θα κάνει στο μέλλον, το μόνο που χρειάζεται να κάνω είναι να ... πιστέψω ότι θα κάνει τόσο αύριο. Και στο μέτρο που μπορεί να εμπλέκομαι στη διαδικασία καθορισμού της τιμής του Χ αύριο, η πίστη μου ή οι ενέργειες μου που απορρέουν από αυτή, επηρεάζουν τον καθορισμό τιμής και ενδεχομένως την προσδιορίζουν σύμφωνα με τα ...πιστεύω μου. Που ακριβώς λοιπόν είναι η ορθολογική προτίμηση/προσδοκία μου; Αλλά ακόμη κι αν λάβουμε ως δεδομένο ότι είμαι ορθολογικό ον και κινούμαι πάντα έτσι, νομίζω ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαι και ένα εγωιστικό γουρούνι, που κινείται ανάλογα με το συμφέρον του, όπου και όπως αυτό διαμορφώνεται, αποτιμητό ή μη.

Πηγαίνοντας παρακάτω διάβασα ότι "suppose that P is the equilibrium price in a simple market, determined by supply and demand. The theory of rational expectations says that the actual price will only deviate from the expectation if there is an 'information shock' caused by information unforeseeable at the time expectations were formed. In other words ex ante the actual price is equal to its rational expectation". Κάτσε ρε παιδί μου, γιατί εδώ σε χάνω λίγο. Η προσδοκόμενη τιμή θα διαφέρει από την πραγματική, μόνο εάν μεσολαβήσει καταιγισμός πληροφορίων που ήταν άγνωστες κατά το χρόνο που διαμορφώθηκε η προσδοκία/πρόβλεψη και συνεπώς, πριν από τον καταιγισμό πληροφοριών, η προσδοκόμενη και η πραγματική τιμή δεν διαφοροποιούνταν σημαντικά μεταξύ τους. Ναι, αλλά το γεγονός του καταιγισμού το αφήνουμε απέξω; Τι συμβαίνει όταν ο καταιγισμός αυτός λαβάνει χώρα εντός του χρονικού διαστήματος που καλύπτει η προσδοκία/πρόβλεψη; Παράδειγμα (τυχαίο, μην νομίζετε) : Οκτώβριος 2010 και η Ελλάδα έχει μπει στο μνημόνιο. Εγώ προσδοκώ/ προβλέπω ότι η τιμή της μετοχής της Χ τράπεζας (πιάστε καμία καλή- λέμε τώρα - όχι τα μαγαζάκια τύπου Proton), σε ένα χρόνο θα είναι η σημερινή (Οκτώβριος του 2010 είπαμε) +1 ευρώ. Μεσολαβεί ο καταιγισμός του μεσοπρόθεσμου και του κουρέματος, με αποτέλεσμα η τιμή της ίδιας τράπεζας να είναι τον Οκτώβριο του 2011 η παλαιά -15 ευρώ. Και έρχεσαι εσύ και μου λες ότι πριν από τον καταιγισμό, η τιμή της μετοχής ήταν αυτή που είχα προβλέψει/προσδοκούσα; ΟΚ, και λοιπόν; Εγώ έχω χάσει όλα τα δαντελένια σουτιέν μου, επειδή μέσα στον χρονικό ορίζοντα της πρόβλεψης, έφαγα τον καταιγισμό!

Ας το πιάσουμε τότε αλλιώς. Ας ξεχάσω εμένα, ως εμένα, και ας πω ότι είμαι ομάδα/ένωση προσώπων και δημιουργώ μια προσδοκία/πρόβλεψη, υπό τα ίδια παραπάνω δεδομένα. Διαθέτω λοιπόν, με βάση την πρόβλεψη/προσδοκία μου, Ψ ποσό χρημάτων για την αγορά μετοχών αυτής της τράπεζας, διότι προσδοκώ/προβλέπω ότι σε έναν χρόνο θα βγάλω +1 ευρώ από κάθε μετοχή (χοντρικά, μην καθόμαστε τώρα να βγάζουμε και το κόστος χρήματος και το χρόνο απόσβεσης). Με τον τρόπο αυτό αυξάνω τη ζήτηση της μετοχής και κατ' επέκταση και την τιμή της (ε, σχέση προσφοράς - ζήτησης, μην ξεχνιόμαστε). Ουπς, η δική μου πρόβλεψη/προσδοκία ανεβάζει την τιμή ανάλογα με τη "δραστικότητα" των ενεργειών μου... Δεν το λες και full proof το σύστημα. Κι αν εγώ, η ένωση προσώπων (μπορείς να με λες και hedge fun-d) έχω μεγάαααααλα χρηματικά αποθέματα, αν τα σπρώξω όλα προς μια κατεύθυνση, μήπως σέρνω τις εξελίξεις στην πορεία που θέλω; Ουπς, ουπς... κι άλλη τρύπα.

Και μετά μου σκάει ο καταιγισμός. Και πάνε και τα σουτιέν και τα ασορτί κυλοτάκια. Οκ, πριν τον καταιγισμό, είχα προβλέψει σωστά - κι αν θέλεις τη γνώμη μου, ουσιαστικά είχα διαμορφώσει μια πραγματικότητα, ανάλογη των προσδοκιών/προβλέψεων μου - τώρα όμως τον πίνω ολόψυχα. Λύση υπάρχει ή πρέπει να μείνω με την ..."ηδονή" ότι, πριν τον πιω, είχα δίκιο; Η μήπως να κάνω τις ... ορθολογικές προβλέψεις μου, αλλά να πάρω και καμιά πρόβλεψη από την Άση, για το αν και πότε θα μου κάτσει κανένας καταιγισμός πληροφοριών, επειδή ο Δίας κινείται αυτό το εξάμηνο ανάδρομα;

Να πιάσω τώρα και το πως μπορεί να δημιουργηθεί ένας καταιγισμός πληροφοριών (ή ακόμη χειρότερα το πως μπορώ να τον δημιουργήσω εγώ - είπαμε έχω μεγάααααλα χρηματικά αποθέματα) να δούμε τι σύστριγγλο μπορεί να γίνει;

Δια ταύτα; Τι να σας πω και εγώ... Η απλή λογική λέει ότι κάτι δεν κολλάει στην υπόθεση, κυρίως στο μέτρο που αν την εξετάσεις αφηρημένα και απογυμνωμένη δεν φαίνεται να έχει εμπειρική επιβεβαίωση. Από την άλλη πάλι, μπορεί απλώς εγώ να είμαι χαζή, αδαής περί των οικονομικών επιστημών ή και τα δύο μαζί...

Ξέρεις καλέ μου τι είναι διαταγή πληρωμής;

2011-10-05T12:49:00.001+03:00

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, ανακοίνωσε ότι μελετάται η μεταφορά ύλης από τα δικαστήρια στους συμβολαιογράφους, ιδίως για την έκδοση συναινετικού διαζυγίου, συναινετικών προσημειώσεων υποθήκης και διαταγών πληρωμής.

Παραβλέποντας το γεγονός ότι σύμφωνα με το οικογενειακό δίκαιο, ο γάμος λύεται με αμετάκλητη δικαστική απόφαση (και το παραβλέπω, διότι αυτό το λέει ο Αστικός Κώδικας, ο οποίος τροποποιείται ευκόλως), ή επίσης το γεγονός ότι μπορεί η συναινετική εγγραφή προσημειώσεως να έχει καταστεί διεκπεραιωτική εργασία για τα δικαστήρια και τους δικαστές, αυτό όμως δεν αναιρεί τη σημασία της ύπαρξης δικαστικής απόφασης για την εγγραφή της, θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στο θέμα των διαταγών πληρωμής.

Η διαταγή πληρωμής εκδίδεται μετά από αίτηση, εφόσον η απαίτηση, που ζητείται να επιδικαστεί, είναι χρηματική, αποδεικνύεται μόνο από έγγραφο και είναι ορισμένη, εκκαθαρισμένη, ληξιπρόθεσμη και απαιτητή. Η διαταγή πληρωμής είναι εκτελεστός τίτλος, η αναγκαία και ικανή συνθήκη για την έναρξη αναγκαστικής εκτέλεσης, δηλαδή την εκπλειστηρίαση κινητής και ακίνητης περιουσίας του καθ' ου η διαταγή οφειλέτη για την ικανοποίηση της απαιτήσεως.

Στο μέτρο που η έκδοση διαταγής πληρωμής συνεπάγεται τον εξοπλισμό του αιτούμενου την έκδοση της, με εκτελεστό τίτλο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα νομικά ζητήματα που αναφύονται κατά την έρευνα των προϋποθέσεων για την έκδοση διαταγής πληρωμής, δεν είναι ούτε λίγα, ούτε ήσσονος - νομικής - σημασίας, προσωπικά θεωρώ ανεπίτρεπτη την αφαίρεση της αρμοδιότητας από το δικαστή και την παραχώρηση της σε συμβολαιογράφο, ο οποίος εκ της φύσεως του αντικειμένου του παραμένει αποκομμένος από τη δικαστηριακή πρακτική και κυρίως από τη νομολογία και τις εξελίξεις του δικαίου.

Κατηγορηματικές διαψεύσεις

2011-10-04T18:53:00.000+03:00

Το χειρότερο στην κρίση δεν είναι οι οικονομικές δυσκολίες. Άλλωστε, πότε οι περισσότεροι τα είχαμε πολλά, πάντα τα μετράγαμε. Το χειρότερο είναι η διάψευση των προσδοκιών και η κατάρριψη των αξιωμάτων.

Πίστευες ότι εάν δουλέψεις σκληρά, αν θυσιάσεις στο βωμό της εργασίας τον προσωπικό χρόνο σου, τον χρόνο της διασκέδασης σου, το χρόνο που δικαιωματικά ανήκε στους αγαπημένους σου, θα προκόψεις και θα δικαιούσαι να ζήσεις μια ζωή λιγάκι καλύτερη, σε ένα σπίτι πιο μεγάλο από αυτό που μεγάλωσες και, που ξέρεις, ίσως με ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλιοθήκες με όλα τα βιβλία που από μικρός γράφεις με ευλάβεια σε λίστες .

Και ξαφνικά έρχεται η κρίση και πρέπει να συνηθίσεις ότι δεν χρειάζεται πια να δουλεύεις 10 ή 12 ώρες την ημέρα, γιατί απλά δεν έχεις τόση δουλειά να κάνεις. Πρέπει να συνηθίσεις ότι δεν χρειάζεται να δουλεύεις στο έπακρο των σωματικών και πνευματικών δυνατοτήτων σου, γιατί απλά δεν έχεις τόση δουλειά να κάνεις. Χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου. Πως συνηθίζεται η λιγότερη δουλειά;

Και πως ακριβώς δικαιολογείσαι στον εαυτό σου για το τι πήγε στραβά; Γιατί οι θυσίες σου δεν έπιασαν τόπο; Γιατί στερήθηκες όσους αγαπούσες και σε αγαπούσαν;

Δεν σε πειράζει που τελικά δεν θα μένεις στο μεγαλύτερο σπίτι, αλλά μαζί του πάνε και οι κατάφορτες βιβλιοθήκες και πρέπει πάλι να μαζεύεις, κρυφά από τις ανελαστικές δαπάνες σου, λεφτά για ένα ακόμη βιβλίο, όπως έκανες όταν ήσουν μαθητής, για μια ακόμη συναυλία, όπως έκανες όταν ήσουν φοιτητής. Τα ταξίδια που ονειρευόταν το μισό μυαλό σου, όταν το άλλο μισό ξενυχτούσε αγκαλιά με βιβλία, ή με εκείνη τη δύστροπη ερωμένη, τη δουλειά σου, μένουν όνειρα.

Και εσύ εξακολουθείς να ξενυχτάς, από την αϋπνία όμως πια.

Κοιτώ και γράφω

2011-09-30T10:03:00.000+03:00

Τελικά δεν υπάρχει ένας κόσμος. Δεν υπάρχουν καν δύο. Υπάρχουν άπειροι. Τόσοι, όσοι και οι άνθρωποι. Απλά, καμία φορά, κάποιος κόσμος διαστραυρώνεται με κάποιον άλλον. Επικαλύπτει και επικαλύπτεται. Και κάπου εκεί είναι το σημείο επαφής μας.

Πέμπτη απόγευμα, στη διασταύρωση Ακαδημίας και Σίνα. Κρύβομαι σε μια χαραμάδα του χρόνου και του χώρου και κοιτώ τους κόσμους που παρελαύνουν μπροστά μου.

Μια κοπέλα κάθεται στο πρεβάζι της Σχολής. Κρατάει το κεφάλι της ανάμεσα στα χέρια της. Σκέφτομαι ότι μπορεί να μην νιώθει καλά. Σηκώνει το κεφάλι της και βλέπω ότι είναι δακρυσμένη. Δεν κλαίει, αλλά τα μάτια της είναι υγρά και κόκκινα. Τα συναισθήματα της φανερώνονται. Δεν είναι δύσκολο να τα αναγνωρίσω, κάποτε τα ένιωθα και εγώ. Είναι εκείνα τα συναισθήματα ανάμεικτης λύπης, απογοήτευσης και του "φτου, πάλι από την αρχή", που δεν σε ματώνουν, απλά σε τσούζουν. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι η κοπέλα μόλις ανακάλυψε ότι έχει κοπεί σε κάποιο μάθημα στη σχολή της. Ζηλεύω. Αναπολώ την εποχή που η μεγαλύτερη απογοήτευση μου ήταν ότι κόπηκα/δεν πήρα καλό βαθμό σε κάποιο μάθημα. Ξέρω ότι δεν θα ήταν μεγάλη παρηγοριά για εκείνη να της πω ότι κάποτε θα θυμάται με νοσταλγία αυτό που νιώθει τώρα.

Λίγα μέτρα πιο κάτω, ένας άνδρας ψάχνει στα σκουπίδια. Στον κάδο των σκουπιδιών, όχι της ανακύκλωσης. Ψάχνει με μια μεθοδικότητα που θα τη ζήλευε και ο πιο οργανωμένος και οργανωτικός βιβλιοθηκάριος. Αναρψωτιέμαι αν ψάχνει να βρει κάτι χρήσιμο ή κάτι να φάει, αν και νομίζω ότι είναι το πρώτο. Βρίσκει κάτι, σε μέγεθος μεγάλου τετραδίου, που κάποτε είχε χρώμα άσπρο και είναι σκληρό. Κάποιο κομμάτι πλαστικό;

Ξαφνικά, μπροστά μου στέκεται ένας νεαρός. Μόλις είχε διασχίσει την Ακαδημίας, μιλώντας στο κινητό του. Μάλλον, η συζήτηση έχει φτάσει σε εκείνο το σημείο που το μυαλό παρατά όλες τις άλλες δραστηριότητες και επικεντρώνεται σε αυτήν. "Σίγουρα, αν ζοριστώ λιγάκι, τα χρήματα θα τα βρώ. Δεν θέλω όμως να τα πληρώσω. Είναι άδικο και είναι και παράνομο". Ακούει με προσοχή την απάντηση που έρχεται μέσω του κινητού του. "Το ξέρω. Δεν θέλω όμως. Ξέρω ότι δεν είναι καιρός για μπελάδες." Το ακουστικό του κινητού τού μεταφέρει πάλι ένα πολύτιμο μήνυμα, το οποίο καταγράφει στο μυαλό του με ιδιαίτερη φροντίδα. "Εντάξει, θα πληρώσω αύριο το πρωί. Έχεις δίκιο, δεν είμαστε για τέτοια τώρα. Δεν θέλω τρεχάμτα. Άλλωστε, τι μπορεί να αλλάξει;". Το μυαλό του χαλαρώνει και αρχίζει να ασχολείται με όσα είχε αφήσει στη μέση. Τα πόδια του παίρνουν πάλι μπρος και ανηφορίζουν σιγά τη Σίνα.

Χτυπάει το κινητό μου. Αναγκάζομαι να βγω από τη χαραμάδα μου. Μιλάω και περπατάω. Όταν έχω διασχίσει την Ακαδημίας, περνάω μπροστά από μια κοπέλα, που μοιάζει σαν να κρύφτηκε σε μια χαραμάδα και με κοιτάει. Τώρα είμαι εγώ ένας κόσμος που προσπαθεί να κρυφοκοιτάξει.

Απορίες - Ρωτάτε και απαντάμε

2011-09-07T14:44:00.001+03:00

Κάποιος χθες σκόνταψε στο μπλογκ μου, προσπαθώντας να λύσει στο google την απορία "τι είναι η εσκαρινα".

Και επειδή είμαι καλή και ευγενική ύπαρξη - όπως πολλάκις έχω επισημάνει, αλλά άνευ αξιομνημόνευτων αποτελεσμάτων- αποφάσισα να βοηθήσω να απαντηθεί η βασανιστική απορία του φίλου/φίλης.

Η εσκαρίνα θα μπορούσε να είναι εξωτικό πουλί, στο μέτρο που στα καλάθια δεν χωρά, στα πανέρια περισσεύει, τουτέστιν μεθερμηνευόμενο, είναι μάλλον παρίας στην τοπική πανίδα.

Η εσκαρίνα θα μπορούσε να είναι ψάρι, καθόσον συλλαμβάνεται συχνά πυκνά να τσιμπάει σε δολώματα. Πρέπει όμως να διευκρινιστεί ότι είναι ψάρι που ζει σε μεγάλα βάθη, εξ ου και η, συνήθης πλέον, έλλειψη επαφής και οικειότητας με την πραγματικότητα.

Η εσκαρίνα θα μπορούσε να είναι εξωγήινος, διότι πλειστάκις και συχνότατα πέφτει από τα σύννεφα.

Η εσκαρίνα θα μπορούσε να είναι φυτό, αλλά η υπόθεση αυτή κλονίζεται σοβαρά από την επίμονη απέχθεια της προς το ηλιακό φως, ιδίως τις ώρες από την ανατολή μέχρι την ενδεκάτη πρωινή, κατά τις οποίες έχει παρατηρηθεί ότι αναζητά κρυψώνα στις φυλλωσιές του krevatikus paplomatus.

Οι πολύχρονες επιστημονικές έρευνες δεν έχουν καταλήξει ακόμη οριστικά στο τι είναι η εσκαρίνα. Θεωρούν όμως ότι έχει πλέον αποκλειστεί κάθε πιθανότητα η εσκαρίνα να είναι άνθρωπος.

Ένα άρθρο και η ψήφος

2011-08-30T12:26:00.001+03:00

Έρχεται δύσκολος χειμώνας. Καυτός Σεπτέμβρης. Και πολλές ακόμη ατάκες, που έχουμε συνηθίσει κάθε χρόνο τέτοια εποχή, με αποτέλεσμα να έχουν χάσει πια το νόημα τους. Φέτος, όμως, μπορεί και να πάρουν την εκδίκηση τους.

Διάβασα σήμερα αυτό το άρθρο. Η εισαγωγή του δεν με εξέπληξε ιδιαίτερα. Οι εκλογές δεν είναι λύση, γράφει ο συντάκτης του και, με βάση τα δικά του δεδομένα, προφανώς, οι εκλογές δεν είναι λύση, αφού, κατά το μάλλον ή ήττον, θα συνεπάγονταν την απομάκρυνση της παρούσας κυβέρνησης. Συνεχίζει όμως γράφοντας ότι οι εκλογές είναι διέξοδος. Διέξοδος σε τι όμως; Ο συνάκτης του άρθρου θεωρεί ότι οι εκλογές είναι διέξοδος για την κατά τη γνώμη του απαραίτητη συνεργασία του πολιτικού φάσματος, διότι όπως αναφέρει η συναίνεση δεν αρκεί πια. Τόσο όμως η συναίνεση, πολύ δε περισσότερο η συνεργασία, προϋποθέτουν λογικά έναν στόχο, έναν σκοπό. Συναινώ σε κάτι και συν-εργάζομαι για να πετύχω κάτι. Τι όμως είναι αυτό που πρέπει να πετύχει η χώρα και για το οποίο απαιτείται να συνεργαστούν οι πολιτικές δυνάμεις;

Σύμφωνα με την κατακλείδα του άρθρου, κατά τη γνώμη του συντάκτη του, το επιτευκτέο είναι η επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα. Ακούγεται μάλλον αστείο, αν και είναι τραγικό, ένας άνθρωπος, που υποστήριξε σθεναρά την αναγκαιότητα αυτών των δεσμεύσεων, να αναφέρει σήμερα ότι παρίσταται ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης τους. Στην πιο αθώα εκδοχή αυτού του τραγικού αστείου, μια τέτοια δήλωση θα συνιστούσε ομολογία λάθους και όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα (και μάλιστα αναφαίρετο, κατά πως φαίνεται) στο λάθος. Στην πιο ύποπτη εκδοχή του όμως, θα ήταν ένδειξη ότι έχουν αλλάξει συσχετισμοί, συνθήκες, συμφέροντα που απαιτούν αντίστοιχη αλλαγή πλεύσης του συντάκτη. Όπως άλλωστε ο ίδιος αναφέρει, οι εκλογές δεν είναι λύση, αλλά είναι "η μοναδική καθαρτήρια και εκτονωτική διαδικασία μιας φορτισμένης και θυμωμένης κοινωνίας". Ίσως θα ήταν χρήσιμο να σημειωθεί ότι οι εκλογές δεν είναι (ή δεν θα έπρεπε να είναι) μαζική ψυχοθεραπεία. Αν ο συντάκτης του άρθρου αναγνωρίζει ότι υπάρχει μια φορτισμένη ή θυμωμένη κοινωνία, θα ήταν πιο χρήσιμο να διερευνήσει γιατί είναι φορτισμένη ή θυμωμένη η κοινωνία και όχι να αναζητά να καταστήσει τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας σε εργαλείο εκτόνωσης και εν τέλει εφησυχασμού της θυμωμένης κοινωνίας.

Για να επανέλθουμε όμως στον "εθνικό" στόχο που καλούνται να επιτύχουν οι συνεργαζόμενες πολιτικές δυνάμεις, βοηθάει να δούμε ποιες πολιτικές δυνάμεις είναι αυτές που κατά τη γνώμη του συντάκτη πρέπει να συγκλίνουν. Δεν τις κατονομάζει, αλλά σίγουρα τις υποδηλώνει. "Συνεργασία ακόμη και κυβερνητική όλων των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου», όπως εκφράστηκε πρόσφατα π.χ. στον νόμο για τα ΑΕΙ". Συνεπώς, οι πολιτικές δυνάμεις που πρέπει να συμπράξουν είναι αυτές που ορίζονται και υπάρχουν ανάμεσα στο ΛάΟΣ και το ΠαΣοΚ. The last frontier είναι ο Παπουτσής, ο Χρυσοχοΐδης, ο Λοβέρδος, η Διαμαντοπούλου κλπ. Τα πέραν αυτού δεν υπάρχει κανένας λόγος και απολύτως καμία δικαιολογία να συμπεριληφθούν στο "συνταγματικό τόξο" του συντάκτη. Ίσως τώρα είναι λιγάκι πιο καθαρό σε τι ακριβώς συνίσταται ο στόχος που καλούνται να επιτύχουν με τη συνεργασία τους οι πολιτικές δυνάμεις που επιλέγονται. Κι αν ακόμη εκλάβουμε ως ειλικρινή και σαφή τη δήλωση του συντάκτη περί του στόχου της συνεργασίας (η επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα), μπορούμε πια να υποθέσουμε προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η επαναδιαπραγμάτευση. 'Αλλωστε ο συντάκτης δεν υποστήριξε, ούτε καν εξέφρασε, σε κάποιο σημείο του άρθρου, τους στόχους της επαναδιαπραγμάτευσης, αντίθετα περιορίστηκε στο να υποστηρίξει την αναγκαιότητα της, ερήμην των ευκταίων αποτελεσμάτων της.

Κλείνοντας, θα μου επιτρέψετε μια προσωπική δήλωση : Οι εκλογές δεν είναι λύση είναι η μόνη λύση σε μια δημοκρατία για να αποφασίσει την τύχη της. Για αυτό, όποτε γίνουν εκλογές, ας μην περιοριστούμε να εκτονωθούμε, όπως μας προτρέπει ο συντάκτης, ας αποφασίσουμε που θέλουμε να πάμε την κοινωνία μας. Δεν ψηφίζουμε για να ψηφίσουμε, ψηφίζουμε για να διαλέξουμε.

Ηφαίστειο από άμμο

2011-08-25T14:41:00.000+03:00

Η θάλασσα θα είναι πάντα η καλύτερη θέα. Εκτός κι αν υπάρχουν λουόμενοι. Τότε αυτοί γίνονται η καλύτερη θέα.

Μου αρέσει να κάθομαι ακίνητη σε ένα σημείο και να παρατηρώ τον κόσμο που με προσπερνά. Ακόμη περισσότερο μου αρέσει να μαντεύω τι κάνει όταν δεν με προσπερνά. Η παραλία, λοιπόν, η οποιαδήποτε παραλία, τότε μετατρέπεται σε τόσες θεατρικές σκηνές, όσοι οι λουόμενοι και εγώ παρακολουθώ διαδοχικά μια σκηνή από όλα τα έργα που παίζονται και προσπαθώ να μαντέψω που θα στηθεί η επόμενη σκηνή για τον κάθε πρωταγωνιστή.

Είναι 7 το απόγευμα, σε μια ασήμαντη και άσημη παραλία, από εκείνες που ονομάζουμε baby beach, διότι είναι ρηχές σε απόσταση πολλών μέτρων. Αναπόφευκτα, πλατσουρίζουν πάμπολλα παιδάκια. Παραδόξως, τα παιδάκια ποτέ δεν δημιουργούν την αίσθηση θεατρικής παράστασης, Ίσως διότι δεν υποκρίνονται. Ίσως γιατί για αυτά δεν υπάρχει ο χρόνος, το πριν, το μετά, υπάρχουν μόνο τα κουβαδάκια τους και η άμμος.

Προσπαθώ να διαλέξω θεατρική παράσταση. Τα παιδάκια όμως συνέχεια κλέβουν την προσοχή μου. Πασχίζουν αδέξια να στερεώσουν την άμμο και να φτιάξουν κάτι, που άλλο το ονομάζουν και άλλο τους βγαίνει. Μια μικρή λέει : Έφτιαξα ένα ξενοδοχείο. Ο φίλος της κοιτάει το δημιούργημα και λέει : Μα αυτό είναι μόνο μια τρύπα. Για να πάρει την αποστομωτική απάντηση : Ναι, αυτή είναι η πισίνα του, μετά θα φτιάξω και το κτίριο...

Παραδίπλα ένα αγοράκι δίνει εντολές σε ένα μικρότερης ηλικίας κοριτσάκι, το οποίο προφανώς συναντά για πρώτη φορά και δεν ξέρει το όνομα του : Μικρούλα, φέρε νερό, Μικρούλα φέρε το φτυάρι. Κάποια στιγμή η μικρούλα εκνευρίζεται : Δεν με λένε Μικρούλα, έχω και όνομα! Πετάει το κουβαδάκι και βουτάει στα νερά.

Κάπου ανάμεσα στην άμμο και τα παιδάκια, ξεχωρίζω έναν μεγάλο, έναν ενήλικα (για τα παιδάκια, ίσως και γέρο, αφού είναι προφανές ότι είναι σαράντα φεύγα - τρομακτικό ε; γέρος από τα σαράντα!). Γονατισμένος στην άμμο, έχει σκύψει πάνω από κάτι που εύκολα θα έλεγες ότι είναι κάστρο μιας πριγκήπισσας και επιμελείται με προσοχή και λεπτομέρεια τα σκαλοπάτια του. Κτίζει πύργους στην άμμο, αλλά το κάνει με τόση δεξιοτεχνία και μεράκι, που μόνο μάταιο δεν φαίνεται. 'Οσο το κάστρο του παίρνει οριστική μορφή, τόσα περισσότερα βλέμματα μαγνητίζει. Και δεν είναι μόνο παιδικά. Σιγά σιγά όλο και περισσότερα παιδάκια συγκεντρώνονται γύρω του και παρατηρούν τη δουλειά του, με ορθάνοιχτα μάτια και κλειστά στόματα. Σίγουρα όλα σκέφτονται το ίδιο πράγμα : Αααααααα!

Μπαίνω στον πειρασμό. Θέλω και εγώ να παίξω με την άμμο. Μου λείπει το θάρρος για να το κάνω. Τώρα όμως έχω άλλοθι. Υπάρχει άλλος ένας μεγάλος που παίζει με την άμμο. Σκέφτομαι : Κοριτσάκι, δεν είναι καλό που πρέπει να βρεις θάρρος για να παίξεις με την άμμο. Με ενοχλώ με τις σκέψεις μου και τις σταματώ. Λέω σε ένα παιδάκι : Έλα να φτιάξουμε ένα ηφαίστειο. Προφανώς έδειχνε καλύτερα να έχω ένα παιδάκι από δίπλα, δεν άντεχα μάλλον μόνη μου.

Έχω παρασυρθεί εντελώς από τη δημιουργία και, όταν το ηφαίστειο είναι σχεδόν έτοιμο, αρχίζω να σκέφτομαι πως πρέπει να έχω και μια έκρηξη για το ηφαίστειο μου. Να ξύσω σπίρτα και μετά να βάλω φωτιά! Μεγαλοφυές! Μοιράζομαι την ιδέα μου με έναν μεγάλο και η απάντηση του με προσγειώνει στην πραγματικότητα : Ναι, τέτοια να τους δείχνεις, να βάλουν καμιά φωτιά.

Γυρίζω ταπεινωμένη στη θέση μου και πιάνω ξανά το βιβλίο μου. Ανοίγω στη σελίδα που έχω σταματήσει και πριν εξαφανιστώ μέσα της, ρίχνω μια τελευταία ματιά. Το ηφαίστειο μου είναι ανενεργό. Το παιδάκι έχει φύγει.

29 Ιουλίου, δεν μπορώ να σε θυμηθώ

2011-07-29T10:22:00.000+03:00

Σήμερα ξύπνησα αγκαλιά με την απόλυτη βεβαιότητα ότι στις 29 Ιουλίου, έχει συμβεί κάτι που θα έπρεπε να θυμάμαι. Αλλά, δεν το θυμάμαι.

Η σχέση μου με τους αριθμούς δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα καλή. Οι αριθμοί όμως που αναπαριστούν ημερομηνίες ήταν πάντα σύντροφοι μου. Γεννήσεις, θάνατοι, και άλλα γεγονότα, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, που για καλό ή για κακό, αποτυπώθηκαν σαν τατουάζ στο κορμί της ζωής μου.

Στίβω το μυαλό μου να θυμηθώ τι είναι αυτό που έχει γίνει στις 29 Ιουλίου και δεν τα καταφέρνω. Με ενοχλεί η επιλεκτική αμνησία μου, περισσότερο όμως με ενοχλεί η φορτική απαίτηση του συμβάντος που δεν θυμάμαι, να το θυμηθώ. Και η μυρωδιά του. Δεν μυρίζει χαρά.

Ο χρόνος κινείται ανάμεσα στους αριθμούς, τις ημερομηνίες που δεν μπορώ να ξεχάσω. 29 Ιανουαρίου, η πρωτοχρονιά. 23 Απριλίου. 21 Ιουλίου. 19 Σεπτεμβρίου. 28 Νοεμβρίου. 17 Δεκεμβρίου. 21 Δεκεμβρίου. Και πάλι από την αρχή. Χαρές και λύπες μαζί, σαν μαργαριτάρια στο ίδιο κολιέ, γύρω από το λαιμό μιας ζωής.

Στο ημερολόγιο των ημερομηνιών μου δεν βρίσκω την 29 Ιουλίου. Αλλά είμαι απόλυτα σίγουρη ότι κάτι υπάρχει, ή θα έπρεπε να υπάρχει. Ρωτάω το στομάχι και μου το επιβεβαιώνει, με ένα σφίξιμο. Δεν μπορώ, όμως, να θυμηθώ.

Αναλογίζομαι - μάλλον ως δικαιολογία - ότι υπάρχει και ένα γεγονός χωρίς ημερομηνία. Συνέβη, το θυμάμαι και ίσως περισσότερο από όσο θα ήθελα, αλλά η ημερομηνία του είναι απροσδιόριστη, κρυμμένη σε ένα θολό τριήμερο του Νοεμβρίου.

Μήπως το 29 Ιουλίου είναι και αυτό, μια ακόμη θολή ημερομηνία; Όχι. Σίγουρα όχι. Είναι 29 Ιουλίου, απόλυτα ξεκάθαρο. Και πάλι όμως δεν μπορώ να θυμηθώ το συμβάν. Ή μήπως ήταν γεγονός; Αφαιρούμαι προσπαθώντας να καταλάβω γιατί διαφοροποιώ το συμβάν από το γεγονός. Με κάποιο τρόπο αποδίδω στα γεγονότα και προσωπική συμμετοχή. Επανέρχομαι όταν το 29 Ιουλίου αναβοσβήνει γρηγορότερα στο μυαλό μου.

Για ένα δευτερόλπετο, σκέφτομαι ότι ίσως να μην έχει συμβεί ακόμη, ίσως να συμβεί σήμερα. Το επόμενο δευτερόλεπτο, με μέμφομαι και με λοιδορώ για τις αηδίες που σκέφτομαι. Κανείς δεν ξέρει τι ΘΑ συμβεί. Το μόνο που μπορεί να ξέρει είναι τι ΈΧΕΙ ήδη συμβεί. Με χαστουκίζει η ιδέα ότι θα ταξιδεύω, όλη μου τη ζωή, για τη χώρα του ΘΑ, παρέα με τον αόριστο και τον παρακείμενο.

Το 29 Ιουλίου έχει αρχίσει να εκνευρίζεται. Και εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ. Θα με τυρρανάει όλη την ημέρα. Με πιέζει. Και η αντίδραση μου στην πίεση είναι η αναπάντεχη ιδέα ότι μπορεί να σφετερίζεται την παρήχηση με το 29 Ιουνίου. Από την άλλη όμως, το 29 Ιουνίου δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη την αποτύπωση του, οπότε πως είναι δυνατόν η παρήχηση του να έχει τέτοια δύναμη;

Το παίρνω απόφαση. Ή θα θυμηθώ ή πρέπει να περιμένω να ξημερώσει.

Μα τι στο διάολο θέλει από μένα το 29 Ιουλίου;

Τι έγινε ρε παιδιά;

2011-07-14T16:06:00.001+03:00

Μετά από ένα Μνημόνιο και κάποια σίκουελ, μετά από ένα Μεσοπρόθεσμο και έναν Εφαρμοστικό Νόμο (και μην ξεχνάμε και το πολυνομοσχέδιο - όπως λέμε πολυμίξερ - του υπουργείο Οικονομικών που κατατέθηκε και αναμένει να ψηφιστεί, διότι ψήφοι υπάρχουν), η χρεωκοπία είναι εδώ. Με ονοματεπώνυμο ... Επιλεκτική Χρεωκοπία. Τώρα να πω ότι χάρηκα για τη γνωριμία, ψέματα θα πω.

Στην αρχή θα μας έσωζε το Μνημόνιο, μετά θα μας έσωζε το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, μετά θα μας έσωζε το Μεσοπρόθεσμο. Τελικά τίποτα μάλλον δεν μας έσωσε, εκτός κι αν έρχεται κάτι και μας προετοιμάζουν για να "σωθούμε", για μια ακόμη φορά.

Να δείτε που στο τέλος θα παρακαλάμε να χρεωκοπήσουμε για να φύγει η απειλή... Και για να είμαστε ειλικρινείς, η προοπτική της χρεωκοπίας, μετά από όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο, δεν φαντάζει και τόσο κακή. Βέβαια, αν αντί για φέτος, είχε γίνει πέρισυ, αντί Μνημονίου, θα τον είχαν πιει οι τράπεζες (παγκοσμίως, καθόσον το μικρό αλλά περήφανο Ελλαδιστάν έδινε τα φώτα του - αλλάζοντας τα δικά τους - σε σχεδόν όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα). Τώρα όμως θα τον πιούμε μόνο εμείς. Όπως φυσικά, άλλο πράγμα η συντεταγμένη χρεωκοπία και άλλο η ασύντακτη (και είναι γνωστό ότι εμείς είμαστε νοικοκυραίοι και μια "τάξη και ασφάλεια" τη θέλουμε).

Ξέρω, όμως, τι δεν πήγε καλά. Δεν εφαρμόστηκε όλο το Μνημόνιο (απόδειξη ότι ζουν ακόμη συνταξιούχοι) και το Μεσοπρόθεσμο δεν πρόλαβε να εφαρμοστεί (ειδικά εκείνο το κομμάτι περί 50 δις ιδιωτικοποιήσεων - ναι, εδώ γελάμε).

Τέτοιες ώρες όμως, τέτοια λόγια. Και επειδή δεν είμαι οικονομολόγος για να κάνω βαθυστόχαστες αναλύσεις, θα σας πω μόνο το εξής : μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, ανέβηκε το Χρηματιστήριο (και όχι μόνο το ελληνικό). Αν λοιπόν αναλογιστεί κανείς ότι στο Χρηματιστήριο παίζουν όσοι έχουν καβαντζωμένα λεφτά και δεν περιμένουν - φυσικά - να ζήσουν από τη δουλειά τους, τότε, αφού αυτοί χαίρονται, εγώ πρέπει να λυπάμαι. Καθόλου ασφαλές κριτήριο, αλλά σάμπως όλες οι υπόλοιπες παπαροκλάδες που ακούμε είναι περισσότερο σοβαρές;

Την περασμένη Τρίτη το πρωί, άκουσα στη πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ, την κα Ξενογιαννακοπούλου (αν θέλετε τη γνώμη μου, της πάει καλύτερα το Ξυνογιαννακοπούλου), να ομιλεί περισπούδαστα περί συστημικής κρίσης της ΕΕ. Αν δεν ήταν βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, είμαι σίγουρη ότι θα είχε βγει ανακοίνωση της αντιπροεδρίας της κυβερνήσεως (ξέρετε του χοντρού - ουπς και οι δύο αντιπρόεδροι είναι χοντροί, πως θα τους ξεχωρίζουμε; τέσπα του Πάγκαλου εννοώ ) με την οποία θα καταδεινύνονταν η υποδαύλιση από τον Συριζα τέτοιων δηλώσεων. Καλά ξυπνητούρια κα Ξενογιαννακοπούλου. Για εξηγήστε μας τώρα τι ήταν όλες αυτές οι πίπες που μας λέγατε τον τελευταίο χρόνο; Πρώτα έφταιγε ότι είμαστε τεμπέληδες, χαραμοφάηδες και κλέφτες (και έπρεπε να μας τιμωρήσουν που ήμαστε κακά παιδιά), τώρα φταίει η ΕΕ (που φταίει). Στο τέλος, θα βγούμε ματιασμένοι (που και αυτό κάποιοι το λένε ήδη - τελικά δεν έχω φαντασία!). Φταίω εγώ, φταις εσύ φταίει και ο Χατζηπετρής.

Σήμερα η ίδια εκπομπή φιλοξενούσε την κα Μπακογιάννη (ναι, είδα ένα μέρος - έκανα αντιλυσσικό πρόσφατα, μην ανησυχείτε), η οποία σε κάποια φάση, ανέφερε ότι εκείνη προτάσσει το καλό της πατρίδας, έναντι του όποιου προσωπικού όφελους, διότι ως μάνα, όπως άλλωστε όλες οι μανάδες, δεν μπλέκεται στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της. Κα Μπακογιάννη μου, προς στιγμήν και για χάρη της συζήτησης θα παραβλέψω το γεγονός ότι τα δικά σας παιδιά, σε σύγκριση με τα δικά μου, βρίσκονται σε εντελώς διαφορετική κατάσταση και συνεπώς εντελώς διαφορετικά πράγματα είναι απαραίτητα και σημαντικά για τα μεν και τα δε. Αυτό που θα ήθελα να σας παρακαλέσω είναι να κάνετε, ως μάνα, ό,τι πιστεύετε σωστό για τα δικά σας παιδιά, αλλά να αφήσετε τα δικά μου ήσυχα, γιατί και οι υπόλοιπες δεν μπερδευόμαστε με το τι είναι σημαντικό και τι όχι .

Και τώρα για επίλογο (όπως λέμε επιδόρπιο) σας έχω κερασάκι : «Η διοίκηση Σαμαρά διέλυσε το Κολέγιο!»

Αναμνήσεις δακρυγόνων

2011-07-06T15:45:00.000+03:00

Είχα ήδη ακούσει τι είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ. Και η μόνη αλήθεια είναι ότι φοβόμουν. Πρώτα για τους ανθρώπους που ήταν εκεί και δεύτερον για μένα που είχα αποφασίσει ότι την επόμενη ημέρα θα ήμουν και εγώ εκεί.

Άκουσα πολλές φορές το "Έλα μην πας σήμερα" και η αλήθεια είναι ότι και ο φόβος μου φώναζε να μην πάω. Τελικά, όμως η ντροπή φώναξε πιο δυνατά. Η ντροπή που θα ένιωθα αν δεν πήγαινα. Η ντροπή που θα ένιωθα αν άφηνα τους άλλους να καταπιούν όλα τα χημικά μόνοι τους. Ήξερα ότι ένα μέρος αυτών μου αναλογούσε και το μόνο τίμιο πράγμα που μπορούσα να κάνω ήταν να πάω να πάρω το μερίδιο μου. Και πήγα.

(Όχι, δεν έτρεφα αυταπάτες ότι μπορούσε να αποτραπεί η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου. Είμαι βλαμμένη, αλλά όχι τόσο που να μην διατηρώ επαφή με την πραγματικότητα)

Αυτή τη φορά όμως όλα ήταν διαφορετικά, διότι εγώ ήμουν διαφορετική. Όλες τις προηγούμενες φορές, όσα χρόνια πίσω κι αν πάμε, πήγαινα προετοιμασμένη (όσο μπορούσα και όσο μου έκοβε). Παντελόνι με πολλές τσέπες για να χώσω μέσα τα απαραίτητα, αθλητικά παπούτσια, μαντήλια, νερά κλπ. Αυτή τη φορά όμως, άφησα όλο τον "εξοπλισμό" μου πίσω. Πήγα έτσι όπως ήμουν το πρωί που κατέβηκα στη δουλειά, διότι δεν ήθελα να δεχθώ (και να αποδεχθώ) ότι η εξάσκηση συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος είναι μάχη και πρέπει να πάω προετοιμασμένη και εξολπισμένη. Αν είδατε λοιπόν μια τύπισσα να περιφέρεται με το φουστανάκι της και τα πεδιλάκια της ανάμεσα σε καπνούς, δακρυγόνα και πέτρες, ήμουν εγώ.

(πρέπει πάντως να ήμουν πολύ γελοίο θέαμα, διότι έπιασα αρκετούς να με κοιτούν στην καλύτερη περίπτωση με απορία, στη χειρότερη σαν ούφο)

Κάποια στιγμή, ξεχώρισα στο πλήθος ένα ψηλό παλικάρι που με σήκωμενο το χέρι του, κρατούσε, ακόμη πιο ψηλά, ένα μπουκάλι με ψεκαστήρα γεμάτο με αραιωμένο malox, και ψέκαζε όποιον του το ζητούσε. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα από τη στιγμή που είχαν σκάσει μπροστά μας μερικά δακρυγόνα (και ασφυξιογόνα, είμαι σίγουρη) και μπήκα στον πειρασμό. Ναι, ήταν πειρασμός, με τα μυαλά που είχα πάρει μαζί μου εκείνη την ημέρα. Αλλά αντιστάθηκα (χρησιμοποιώντας - προφανώς - τα ίδια μυαλά).

(κάπου διάβασα, μια - δύο ημέρες μετά τα επεισόδια, ότι όποιος κατέβηκε εκείνη την ημέρα στο κέντρο απροετοίμαστος είναι είτε μαλάκας, είτε μαζόχας. Συμφωνώ απολύτως, διότι μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας ότι είμαι ΚΑΙ τα δύο).

Αφού περιφερθήκαμε επί δύο και πλέον ώρες προς όλες τις πιθανές και απίθανες κατευθύνσεις, πέριξ της πλατείας, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι έχουμε το δακρυγονο-μαγνήτη, αφού όπου κι αν πηγαίναμε, έπεφταν δακρυγόνα (ώρες μετά ανακαλύψαμε ότι δεν έχουμε κανέναν μαγνήτη, απλά όντως έπεφταν παντού δακρυγόνα). Κάποια στιγμή βρεθήκαμε στη Φιλελλήνων, μαζί με πολύ κόσμο. Για λίγο φάνηκε ότι εκεί θα βρίσκαμε ηρεμία και αέρα. Δεν άργησαν να διαψευστούν οι ελπίδες μας. Σύντομα, άρχισαν να πέφτουν δακρυγόνα στην αρχή της Φιλελλήνων. Ο κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος άρχισε να συρρέει στη Ξενοφώντος (πρώτη κάθετος της Φιλελλήνων). Εμείς, μπήκαμε στο κομμάτι της Ξενοφώντος που βγάζει στη Νίκης και το οποίο είναι τυφλό (η Ξενοφώντος συναντά κάθετα τη Νίκης και εκεί τελειώνει). Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι. Για μια ακόμη φορά, χωθήκαμε σε ένα στενό για να γλιτώσουμε από τα δακρυγόνα. Ούτε όμως αυτή τη φορά, τα γλιτώσαμε, διότι λίγα λεπτά αργότερα έπεσαν δακρυγόνα επί της Ξενοφώντος, στο σημείο μεταξύ Φιλελλήνων και Νίκης. Κάτι που το στενό είναι τυφλό, κάτι που εκεί είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος, για λίγο, όλοι μας, το μόνο που σκεφτήκαμε ήταν να τρέξουμε. Ευτυχώς, όμως, οι περισσότεροι, με την παραίνεση των ψυχραμότερων που φώναζαν "Μην τρέχετε", καταφέραμε να τιθασσεύσουμε την παρόρμηση και κινηθήκαμε περπατώντας προς τη Νίκη. Εμείς μπήκαμε στη συνέχεια στην Απόλλωνος, όπου σταθήκαμε, προσπαθώντας να σκεφτούμε. Δεν ξέρω τι σκέφτονταν οι άλλοι δύο που ήμαστε μαζί, εγώ πάντως σκεφτόμουν "τι είναι όλος αυτός ο χαμός που συμβαίνει γύρω μου;".

Αυτό πάντως που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση εκείνη την ημέρα (και ομολογώ ότι το αντιλήφθηκα πολύ αργότερα από τότε που συνέβη, αλλά νομίζω ότι πλέον είναι η κυρίαρχη ανάμνηση) ήταν το γεγονός ότι το ένα παλικάρι που ήμαστε μαζί εκείνη την ημέρα, το έβλεπα για δεύτερη φορά και δεν ξέρω τίποτα περισσότερο από το μικρό του όνομα. Παρά ταύτα, κάθε φορά που προσπαθούσαμε να μετακινηθούμε (περπατώντας ο ένας πίσω από τον άλλον, σαν ένα μικρό ανθρώπινο τρενάκι) έβρισκε πάντα τρόπο να μου "παραχωρεί" τη θέση του, ώστε να βρίσκομαι πάντα στο μέσο του "τρένου", ώστε να υπάρχει κάποιος μπροστά μου και κάποιος πίσω μου.

Ο ΔΣΑ και το κύπελλο των τελών

2011-07-05T13:34:00.000+03:00

Σήμερα θα μου επιτρέψετε το ατόπημα να πω τον πόνο μου. Καλά, και σε πολλές άλλες φάσεις, τον πόνο μου λέω, αλλά σήμερα η ανάρτηση έχει "επαγγελματικό" χαρακτήρα. Και για να μην τα πολυλογώ, θέλω να κράξω τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, ή τον μεγαλύτερο επιστημονικό σύλλογο της χώρας όπως αρέσκεται η εκάστοτε διοίκηση του να τον προσφωνεί.

Τα θέματα του κραξίματος έχουσι ως ακολούθως :

1. Τέλος επιτηδεύματος. Αγαπητοί σύμβουλοι, φαντάζομαι ότι έχετε ακούσει ότι αυτό εφαρμόζεται και στους ασκούντες ελευθέριο επάγγελμα, ήτοι και στους δικηγόρους. Επίσης, φαντάζομαι ότι από φορολογικό δίκαιο κάτι έχει πάρει το αυτί σας. Έτσι, φαντάζομαι (εδώ ίσως η φαντασία μου έχει αρχίσει να οργιάζει) γνωρίζετε ότι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ φόρου και τέλους συνίσταται στην ύπαρξη ειδικής αντιπαροχής, δηλαδή το τέλος καταβάλλεται από τον πολίτη σε αντάλλαγμα της ιδιαίτερης χρήσης δημοσίου έργου ή υπηρεσίας (το ΣτΕ έχει πλούσια νομολογία για το θέμα αυτό. Όπως επίσης και το ΔΕΚ, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, θεωρεί ότι όταν το τέλος υπερβαίνει το κόστος της παρεχόμενης υπηρεσίας, συνιστά, κατά το υπερβάλλον, οικονομική επιβάρυνση ισοδύναμου προς δασμό αποτελέσματος). Μπορεί να μου διέφυγε, αλλά δεν παρατήρησα κάποια ειδική αντιπαροχή για την επιβολή του τέλους. Τα λεγόμενα δε του υπουργού οικονομικών περί πιστοποίησης και ελέγχου των επιτηδευματιών, μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν, στο μέτρο που μετά την απελευθέρωση του επαγγέλματος, για ποια πιστοποίηση μιλάμε, ενώ σε σχέση με τον έλεγχο, ελπίζω να μην εννοεί τον φορολογικό, διότι εκεί θα αρχίσουν να φεύγουν ντομάτες και είναι ακριβές (θυμόμαστε ακόμη τα 13.000 ευρώ που δήλωσε η κα Βόζενμπεργκ και την pro bono παροχή των υπηρεσιών της). Δεν θα μου έκανε εντύπωση βέβαια, ο πολυχρονεμένος υπουργός μας να εννοεί την πιστοποίηση και τον έλεγχο που ασκεί ο οικείος σύλλογος στα μέλη του, όπου ως πιστοποίηση νοείται η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, μετά από εκείνες τις επιεικώς γελοίες εξετάσεις που δίνουμε και ο (πειθαρχικός) έλεγχος των μελών (εδώ κι αν θα πέσουν γέλια, έχουμε δει τις αποφάσεις του πειθαρχικού συμβουλίου, όταν φυσικά ευαρεστείται να ασχοληθεί). Σε κάθε περίπτωση, αν η πιστοποίηση και ο έλεγχος σχετίζεται με την ύπαρξη και τη λειτουργία του συλλόγου, τότε το τέλος θα έπρεπε να καταβάλλεται υπέρ του συλλόγου (και τέτοιο καταβάλλουμε ήδη, ξέρετε εσείς, ετήσιες δηλώσεις). Από όσα κατάλαβα εγώ όμως, το τέλος καταβάλλεται υπέρ του δημοσίου εν γένει.

Τέλος, μην πιάσω και τις απαιτήσεις περί ειδικά αιτιολογημένης απόφασης για την επιβολή του τέλους, γιατί θα το ξημερώσουμε. To cut a long story short, ο Φινοκαλιώτης έχει βγάλει ένα καλό βιβλιαράκι, με τίτλο Φορολογικό Δίκαιο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα...

2. Απελευθέρωση επαγγέλματος και γραμμάτια προείσπραξης δικηγορικής αμοιβής. Σύμφωνα με αυτή την ανακοίνωση του συλλόγου, "το γραμμάτιο παύει να συνδέεται με την προείσπραξη αμοιβής και εκδίδεται πλέον αποκλειστικώς για λόγους υπολογισμού και καταβολής των πάσης φύσεως κρατήσεων υπέρ του οικείου Δικηγορικού Συλλόγου των Ασφαλιστικών Ταμείων, του Ταμείου Συνεργασίας και του Διανεμητικού Λογαριασμού". Επίσης, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, "Δεν υπάρχουν πλέον ελάχιστες αμοιβές, αλλά η αμοιβή συμφωνείται ελεύθερα μεταξύ Δικηγόρου και εντολέως" καθώς και "Ανεξαρτήτως του ύψους της συμφωνηθείσης αμοιβής, οι κρατήσεις υπολογίζονται πάντοτε επί των «ποσών αναφοράς»". Εν ολίγοις αυτό που μας λέτε είναι ότι οι πρώην αμοιβές λέγονται πλέον "ποσά αναφοράς" και ανεξάρτητα από το ποσό της αμοιβής που θα λάβουμε (ήτοι ακόμη κι όταν είναι μικρότερη από το "ποσό αναφοράς"), θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τις ίδιες κρατήσεις υπολογιζόμενες επί του "ποσού αναφοράς". Αντιλαμβάνεστε ότι η εν λόγω ρύθμιση, την οποία ονομάζετε και ορθολογική, είναι εξόχως άδικη για τους δικηγόρους; Μάλλον όχι, στο μέτρο που στην προκειμένη περίπτωση, μιλάμε για τα λεφτάκια που θα έχανε ο σύλλογος (και τα ταμεία), αν προσπαθούσαμε να την κάνουμε δίκαιη. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναλύσω ότι θα συνεχίσουμε, όπως εδώ και χρόνια, να πληρώνουμε υπέρ των ταμείων ποσά, τα οποία δεν δικαιούμαστε να αντιλογίσουμε έναντι των εισφορών μας (και τα οποία μέχρι πρότινος, περνούσαμε ως έσοδα, ενώ τώρα ενσωματώνονται στην αμοιβή μας, και είμαστε αποκλειστικά υπόχρεοι για την καταβολή τους).

Τι να κάνουμε όμως, ο σύλλογος πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει για να τον χρησιμοποιούν κάποιοι ως εφαλτήριο για πολιτική καριέρα...

Με γειά μας (και κάτι ψιλά)

2011-06-22T15:48:00.002+03:00

Ήρθε και ο ανασχηματισμός και έφερε μια φρέσκια απαισιοδοξία, που λέει και ο Άδης.

Είπα και εγώ λοιπόν να στρωθώ να γράψω μια ανάρτηση, να πω και εγώ την αποψάρα μου για το θέμα. Είχα όμως έντονη την αίσθηση ότι το έχω ξαναζήσει αυτό. Έγραφα πράγματα που ένιωθα ότι έχω ξαναγράψει. Έψαξα λοιπόν και ιδού τι ξέθαψα. Ρε μπας και έχω μπει κανένα χωροχρονικό συνεχές και ζω τη μέρα της μαρμότας. Γιατί, διάολε, η ίδια ανάρτηση θα μπορούσε να δημοσιευθεί σήμερα και να μην καταλάβει κανείς ότι γράφτηκε το Σεπτέμβριο του 2010 (εντάξει, με την εξαίρεση κάποιων ονομάτων). Και άντε τώρα εγώ να σκεφτώ φρέσκο τρόπο να πω τα ίδια μπαγιάτικα νέα. Δεν θα σκεφτώ, παραιτούμαι (και εσείς γλιτώνετε).

Το φρέσκο φετινό που έχω για τον ανασχηματισμό όμως σχετίζεται με τον τρόπο πραγματοποίησης του : Ο καθένας είπε σε αυτόν που καθόταν δίπλα του, στο υπουργικό συμβούλιο "κάνε έναν κώλο πιο πέρα. Και όπως πολύ σωστά "τιτίβισε" ο χασοδίκης "πλην Πάγκαλου, που χρειάστηκε να κάνει μισό στρέμμα πιο πέρα".

Μια παρατηρησούλα όμως την έχω. Μετά τον Πάγκαλο, αντιπρόεδρος και ο Βενιζέλος. Εκ δεξιών και εξ ευωνύμων του πρωθυπουργού, δύο βαρέων βαρών άνδρες (το "πολιτικοί" παραλείπεται, δεν ταιριάζει στην πρόταση). Εγώ πάντως, στην θέση του, δεν θα καθόμουν ανάμεσα τους...

Κάπως έτσι ήρθε και η μέρα που είδαμε τον Βενιζέλο υπουργό οικονομικών. Θα περάσουμε καλύτερα μαζί του, είμαι σίγουρη. Διότι, όπως και να το κάνουμε, άλλο είναι να σου κάνει τα ακατανόμαστα ο Παπ/νου και να σου περιγράφει τι ακριβώς σου κάνει, λες και δεν μπορείς να το καταλάβεις, κι άλλο είναι να σου κάνει τα ίδια ο Βενιζέλος και σου λέει διάφορα ευφυολογήματα. Αν μη τι άλλο, για λίγο απασχολείται το μυαλό σου, να αντιληφθεί τι είπε με τόσες ωραίες λέξεις στη σειρά. Μέχρι, βέβαια, να καταλάβεις ότι δεν είπε τίποτα. Όπως και να έχει όμως, ένας αντιπερισπασμός είναι.

Άντε και με γειά μας το καινούργιο κουστουμάκι.

(και ακολουθούν τα ψιλά του τίτλου)

Ψηφοφορία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Ακόμη και η μετάβαση στο μπάνιο για κατούρημα δεν είναι τόσο προβλέψιμη. Αν μη τι άλλο, μπορεί να βρεις το μπάνιο κατειλημμένο. Πολύ μου άρεσε όμως το ότι μερικοί βο(υ)λευτές του ΠΑΣΟΚ περίμεναν την τυπική ανακοίνωση του αποτελέσματος, για να χειροκροτήσουν. Η χαιρετούρα δε με τον πρωθυπουργό, αμέσως μετά, ήταν όλα τα λεφτά.

Ουφ, βαρέθηκα το σήριαλ "Η πέμπτη δόση". Πότε θα παίξει τίποτα καινούργιο;

Κοίτα, τώρα κάτι συμπτώσεις. Είπε ο ΓΑΠ για δημοψήφισμα και αμέσως αλλάζουν το νομικό καθεστώς των δημοψηφισμάτων (είδηση εδώ). Μετά είμαι εγώ προπετής ε;

Όταν ο Γιώργος χαρακτηρίζει το νέο δάνειο που "ψήνεται" μαμούθ, εμένα σφίγγεται το στομάχι μου. Περισσότερο κι από όταν βλέπω το Μητσοτάκη...

Και τώρα που είπα Μητσοτάκη, μου ήρθε στο μυαλό και η κορούλα του. Καλά αυτή είχε ψηφοφορία στη Βουλή και έλειπε ταξίδι. Τι τόσο επείγον είχε να κάνει στο ταξίδι, που δεν μπορούσε να το αναβάλλε; Ή μήπως κανόνισε το ταξίδι, όταν έμαθε ότι θα διεξαχθεί ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης; (Καλά, ολόκληρη βουλευτής από πολιτική οικογένεια, δεν ξέρει ότι αν δεν απουσιάζεις λόγω αποστολής που σου έχει αναθέσει η Κυβέρνηση ή η Βουλή, δεν μπορείς να στείλεις ψήφο δια επιστολής; Ή μήπως πάλι, για αυτό την έστειλε;)

Τελικά, ο Παπ/νου και στο Περιβάλλοντος, ψάχνει να δει πως θα βρει λεφτά. Έρχεται νομιμοποίηση αυθαιρέτων. Γιατί στην Ελλάδα πάντα συμφέρει να είσαι παράνομος.

Σύμφωνα με πληροφορίες (από εδώ) το Υπουργείο Οικονομικών θα επιβάλλει τέλος επιτηδεύματος στους ελεύθερους επαγγελματίες, "...ώστε να εξισορροπηθούν τα έσοδα που υπολογίζεται ότι χάνονται κάθε χρόνο από την αδυναμία του ελεγκτικού και εισπρακτικού μηχανισμού να εντοπίσει τους φοροφυγάδες". Δεν φαντάζομαι βέβαια ότι θα ψάξουν ποιοι είναι οι φοροφυγάδες, το τέλος θα πληρώσουν όλοι ανεξαιρέτως. Αφού άλλωστε, όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι φοροφυγάδες, όπως όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες κλπ κλπ. Μετά την περαίωση της περαίωσης, το τέλος επιτηδεύματος. Μα το Μέγα Σουβλακέα, θα αρχίσω να κλέβω την εφορία! Η πολλή τιμιότητα θα με αφήσει στο δρόμο.

Η κρίση είναι ευκαιρία

2011-06-13T13:46:00.000+03:00

Ευκαιρία να βγάλουμε από μέσα μας, ανερυθρίαστα και απροκάλυπτα, όλη την κακία και τα απωθημένα που τόσα χρόνια στοιβάζαμε κρυφά στην ντουλάπα του θυμικού μας.

Ακούω από παντού μισαλλόδοξες απόψεις, κριτικές, κατηγορίες, μομφές, καταδίκες, αφορισμούς και κατάρες.

Όσοι δεν συμφωνούν με τις κυβερνητικές επιλογές, είναι βολεμένοι που θέλουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Όσοι δεν είναι έτοιμοι να υποστούν την πείνα και την ανέχεια, θέλουν να συνεχίσουν να ζουν όπως ζούσαν, με δανεικά και κλεμμένα. Όσοι δεν επιρρίπτουν την ευθύνη στα κεφάλια δικαίων και αδίκων, είναι προκατειλημμένοι. Όσοι δεν θέλουν συνταγές, είναι προκατειλημμένοι. Όσοι θεωρούν ότι το πολιτικό προσωπικό των δύο μεγάλων κομμάτων είναι ανεπαρκές έως ακατάλληλο για τη διαχείριση της παρούσας κατάστασης, είναι προπαγανδιστές συνταγματικών εκτροπών. Όσοι δεν αποδέχονται τη μια και μοναδική αλήθεια, είναι μέρους του προβλήματος. Όσοι δεν αποθεώνουν τοτέμ, είναι κοιμισμένοι και καλομαθημένοι. Όσοι δεν έχουν φτάσει ακόμη στην εξαθλίωση, δεν δικαιούνται να ομιλούν για ένα καλύτερο και δικαιότερο κόσμο.'Οσοι δεν υπακούν στην ιδεολογική καθαρότητα, είναι επικίνδυνοι. Όσοι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο και παγκόσμιο, είναι τυφλοί και ιδεοληπτικοί. Όσοι επιμένουν να φωνάζουν ότι είναι αθώοι του προπατορικού αμαρτήματος, είναι ψεύτες και λαϊκιστές. Όσοι δεν αποθεώνουν τις αγορές, είναι ανεδαφικοί και αριστεροί ιδεοληπτικοί. Όσοι βλέπουν ανθρώπους πίσω από τους αριθμούς, είναι συναισθηματικοί. Όσοι δεν μπορούν να δουν ανάκαμψη τότε και με τον τρόπο που τους έχει προπαγανδιστεί, είναι κοντόφθαλμοι και ανορθολογιστές. Όσοι δεν πείθονται ότι κινούμαστε στη σωστή κατεύθυνση, τους αξίζει η πείνα και η εξαθλίωση.

Όσοι δεν είναι με τους μεν, είναι με τους δε.

Και όλοι μιλούν για όλους, σαν να τους γνωρίζουν. Σαν να ξέρουν τα πάντα για αυτούς, κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους. Σαν να μπορούν να διαβάσουν τις πιο μύχιες σκέψεις τους.

Και όλοι μιλούν. Γιατί όλοι έχουν τη λύση τώρα. Γιατί κάποιοι την είχαν πάντα. Γιατί κάποιοι είναι ρεαλιστές και ορθολογιστές. Γιατί κάποιοι ξέρουν καλύτερα, κι ας μην έχουν την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα.

Και όλοι κουνούν το δάκτυλο σε κάποιους άλλους, ενώ προσπαθούν να τους υποβάλλουν την αποδοχή της υπαιτιότητας τους. Γιατί αυτοί - και μόνο αυτοί - ξέρουν ποιοι έφταιξαν.

Το χειρότερο αυτής της κρίσης είναι ότι βλέπω ανθρώπους να μεταλλάσσονται, να μεταμορφώνονται σε κάτι τρομακτικό. Είδα φίλο μου, αφότου απολύθηκε, να υποστηρίζει με μανία τα μέτρα συλλογικής εξαθλίωσης, με τη λογική ότι αφού εκείνος υπέστη βαρύτατες συνέπειες, το ίδιο πρέπει να πάθουν και οι άλλοι. Άκουσα ηλικιωμένο άντρα, συνταξιούχο, να απαντά για την πείνα που εξαπλώνεται, καλά να πάθουν. Άκουσα ότι αφού είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, είμαι μέρος του συστήματος και άρα του προβλήματος. Άκουσα, από αυτοπροσδιοριζόμενο σοσιαλιστή, ότι η πολιτική διαμορφώνεται στα ταμπλώ των αγορών.

Στην κρίση λοιπόν, μπορούμε να φάμε ο ένας τις σάρκες του άλλου, χωρίς ντροπή και χωρίς να κρατάμε τα προσχήματα. Είναι ευκαιρία λοιπόν να κάνουμε αυτό που πάντα κάναμε, χωρίς περιστροφές και ανώφελες φιοριτούρες.

Ψυχανάλυση σε html

2011-06-08T12:41:00.001+03:00

Κάτι έχει σκαλώσει στο λαιμό μου και με πνίγει. Κάτι θέλω να πω και δεν μου βγαίνει. Ίσως είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και η γλώσσα δεν προλαβαίνει. Σκέφτομαι λοιπόν να τα αφήσω να βγουν, χωρίς ειρμό, χωρίς συνέχεια, χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

(You have been warned)

Όλοι ψάχνουμε να βρούμε τι είναι αυτό που συμβαίνει στο Σύνταγμα. Άλλοι ψάχνουμε, γιατί θέλουμε να βρούμε κάτι, άλλοι γιατί θέλουν να βρουν το τίποτα. Οι πρώτοι μου μοιάζουν σαν τη μάνα που ονειρεύεται φωναχτά ότι το παιδί της, όταν μεγαλώσει, θα γίνει επιστήμονας και θα κάνει μια αξιοζήλευτη ανάκαλυψη. Οι δεύτεροι μου μοιάζουν σαν εκείνους που "προφητεύουν" ότι το παιδί, μέσα στο περιβάλλον που γεννήθηκε, μόνο βιαστής, δολοφόνος ή πρεζόνι μπορεί να γίνει. Όλοι όμως κοιτάμε ένα "νήπιο" που προσπαθεί να πει την πρώτη του λέξη. Σσσσσσσσσσσσσσσσσ άκου.

Νιώθω ότι η έκφραση "κεκτημένα δικαιώματα" έχει, εσχάτως, αποκτήσει αρνητική χροιά. Απορώ. Μπερδεύομαι. Στο τέλος όμως σκέφτομαι ότι για μένα κεκτημένο δικαίωμα είναι η αναπηρική σύνταξη που έπαιρνε η φίλη (και συνάδελφος) όταν, μετά από μετάσταση, κατέληξε με καρκίνο στα οστά και στον εγκέφαλο. Είναι κεκτημένο δικαίωμα μου να απαιτήσω να πληρώνω για να παίρνει αυτή τη σύνταξη. Είναι κεκτημένο δικαίωμα μου να απαιτήσω να της δίδεται αυτή η σύνταξη, από τα λεφτά που πληρώνω. Και κανένας δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει διαφορετικά, όταν πρόκειται για τα δικά μου λεφτά.

Διάβασα ότι από το 2008 μέχρι σήμερα, οι κυβερνήσεις έχουν τροφοδοτήσει τις τράπεζες με 108 δις, προκειμένου να σωθούν. Μα καλά, καπιταλισμό δεν έχουμε; Νεοφιλελεύθερες θεωρίες δεν ορίζουν το οικονομικό γίγνεσθαι; Παρακαλώ πολύ, θέλω εφαρμογή του καπιταλισμού, εδώ και τώρα! Όποιος δεν αντέχει, λε πουλ ε α λα μπαούλ (που λένε και στο χωριό μου) Τι; Θα καταρρεύσει η οικονομία της χώρας; Για ξανασκέψου λιγάκι αυτό που λες... Τι; Δεν είναι απλό; Φυσικά και είναι και λέγεται καπιταλισμός. Έτσι μου το έμαθαν. Είμαι αδαής / χρηματοοικονομικά αναλφάβητη / επικίνδυνη / λαϊκίστρια / ηλίθια / [προσθέστε κατά βούληση] ; Όχι καλέ μου, είμαι καπιταλιστικό γουρούνι και δεν ανέχομαι να σώζω, με τα ωραία μου λεφτάκια, αποτυχημένους επιχειρηματίες και βλαμμένα μεγαλοστελέχη, που το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι κοντίφθαλμη απληστία. Γαία πυρί μειχθήτω.

Άκουσα χθες τον Απόστολο Κακλαμάνη να προσπαθεί απεγνωσμένα να εξηγήσει ότι όλοι οι βουλευτές δεν είναι ίδιοι και δεν είναι όλοι κλέφτες, απατεώνες και λαμόγια. Ακόμη κι αν έχει δίκιο, θέλω να του θυμίσω ότι, επί σειρά ετών, οι πολιτικοί "εκπαίδευσαν" τον κόσμο στη γενίκευση και στη συλλογική απαξίωση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων και επαγγελματικών κατηγοριών. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι φοροφυγάδες. Έτσι φτάσαμε και στο οι πολιτικοί είναι κλέφτες. Όταν σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες.

Πολλοί είπαν ότι οι μούντζες στη Βουλή, που είναι το σύμβολο της δημοκρατίας, στρέφονται τελικά κατά της ίδιας της δημοκρατίας. Εγώ όμως θυμάμαι ότι το κτίριο της Βουλής, κάποτε ήταν ανάκτορα (ίσως να είναι ακόμη). Όχι, κύριοι, οι μούντζες δεν στρέφονται κατά της δημοκρατίας, ούτε κατά του κτιρίου. Στρέφονται κατά των σημερινών ενοίκων του. Κατανοητό; Πιάστε τώρα την καραμέλα περί πολιτικού πολιτισμού του λαού.

Είτε λόγω ανικανότητας, είτε υστερόβουλα ή εθελόδουλα, ο πρωθυπουργός της χώρας σκοπεύει να "εισάγει" τεχνοκράτες και τεχνογνωσία για την αντιμετώπιση των δυσεπίλυτων προβλημάτων που χρονίζουν, π.χ. της φοροδιαφυγής. Ευτυχώς, τοιαύτη εισαγωγή δεν θα επηρεάσει το ισοζύγιο εισαγωγών - εξαγωγών της χώρας. Δεν είμαι όμως τόσο σίγουρη για το ισοζύγιο ανοχής - αντίδρασης.

Μετά από τριάντα χρόνια, όλα όσα γίνονται σήμερα, κάποιοι θα τα διαβάζουν σε ένα βιβλίο ιστορίας και θα προσδιορίζουν τους σημερινούς πρωταγωνιστές, κάποιους ως τους υπαίτιους της κακής κατάστασης που θα επικρατεί τότε και τους υπόλοιπους ως τους διορατικούς που νικήθηκαν. Υπάρχει βέβαια και το αντίθετο σενάριο, όπου κάποιοι θα είναι οι αγωνιστές που θεμελίωσαν το καλύτερο μέλλον (παρόν των αναγνωστών), παρά τις ισχυρές, αντίθετες δυνάμεις. Ό,τι κι αν συμβεί, μετά από τριάντα χρόνια, θα είναι ξεκάθαρο αν ήταν για το καλύτερο ή το χειρότερο. Η ειρωνεία όμως είναι ότι σήμερα, όποιον κι αν ρωτήσεις, είναι σίγουρος ότι αγωνίζεται για το καλύτερο. Τελικά όμως, τα εγγόνια μας θα ξέρουν ποιοί είχαν δίκιο και ποιοι άδικο. Ας γράψουμε λοιπόν όλοι ένα γράμμα προς τα εγγόνια μας, με μια φράση : Ό,τι έκανα, το έκανα διότι νόμιζα ότι είναι το σωστό. Συγχωρέστε με, αν έκανα λάθος.

Όταν το 2007, ο Καραμανλής προκήρυξε πρόωρες εκλογές, ισχυρίστηκε ότι χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. (Δεν κατάλαβα ποτέ για ποιον ακριβώς λόγο την χρειάζονταν, αφού μετά έκανε ακόμη λιγότερα από αυτά που έκανε πριν, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος). Σήμερα, ο Γιώργος δεν χρειάζεται λαϊκή εντολή για όσα πρόκειται να αποφασίσει. Άλλωστε και η λαϊκή εντολή που του εδόθη το 2009, άλλα τον εξουσιοδοτούσε να κάνει και άλλα έκανε (αλλά και αυτό δεν είναι του παρόντος). Τελικά, σε αυτή τη χώρα εκλογές γίνονται όποτε ο πρωθυπουργός έχει όρεξη για λαϊκή εντολή;

Αυτή η συναίνεση, τελικά, πρέπει να είναι πολύ δολοπλόκα γκόμενα. Αν κάτσει του Γιωργάκη, ο Αντωνάκης δεν θα δει ποτέ εξουσία. Αν δεν της κάτσει ο Αντωνάκης, ο Γιωργάκης θα τα δει κωλυόμενα. ΔΗΜΑΡ, ΔΗΣΥ και ΛΑΟΣ (ο τόνος στο Α), την λιγουρεύονται και της την πέφτουν αγρίως. Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κρατάει το φανάρι.

Ουφ, τα είπα. Γιατί όμως δεν νιώθω καλύτερα;

Κοινωνικά μαθήματα για απροσάρμοστους

2011-05-29T11:43:00.000+03:00

Ι. Όλοι έχουμε ακούσει την έκφραση "Η κοινωνία είναι ένα μεγάλο σχολείο". Χθες αποφάσισα λοιπόν να την κάνω πράξη. Αποφάσισα να διδαχθώ από αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία. Για λόγους ταχύτητας όμως ξεκίνησα από τις επιτομές(*) και θα προχωρήσω σταδιακά στην εμβάνθυνση ανά τομέα και αντικείμενο.

Ιδού λοιπόν τα πρώτα διδάγματα που αποκωδικοποίησα.

1. Η κοινωνία δημιουργείται από την ταυτόγχρονη διαβίωση κάποιου αριθμού ανθρώπων στον ίδιο γεωγραφικό χώρο. Αισθήματα αλληλεγγύης, συμπόνοιας και ενδιαφέροντος προς τους άλλους είναι από προαιρετικά έως ενοχλητικά.

2. Κάθε κοινωνός πρέπει να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα αποφάσεις, που εμπεριέχονται στο κουτάκι μιας "μεγάλης ιδέας".

3. Η αμφισβήτηση της ορθότητας της λειτουργίας της κοινωνίας συνιστά ατόπημα, το οποίο προσάπτει στον αμφισβητία τη "ρετσινιά" του αντιδραστικού.

4. Ο κοινωνός πρέπει πάντα να αποφασίζει σύμφωνα με το προσωπικό του συμφέρον ή/και τις προσωπικές ιδεοληψίες του.

5. Όταν διαπιστώνεται ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά στην κοινωνία, δεν αναιρούμε τους λάθος χειρισμούς, αλλά το καταργούμε, κατά την αλάνθαστη μέθοδο "πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι".

Τώρα εγώ γιατί έχω την εντύπωση ότι έχω λάθος σημειώσεις;

(*) Στη Νομική, επιτομές λέγαμε εκείνα τα βιβλιαράκια ή συλλογές σημειώσεων, που περιείχαν επιγραμματικά τα σημαντικότερα σημεία του μαθήματος.

ΙΙ. Την Παρασκευή είδα στο twitter το εξής μήνυμα : Ελλάδα - Έλληνες 0 - 1, με γκολ του Σαμαρά. Προφανώς υπονοούσε ότι η Ελλάδα έχασε από την επιλογή του Σαμαρά να μην συναινέσει (εσκεμμένα δεν καταγράφω το σε τι δεν συναίνεσε ο Σαμαράς, διότι δεν ξέρω τι του ζητήθηκε, αν και φαντάζομαι ότι αφορά την υπερψήφιση του μεσοπρόσθεσμου προγράμματος). Αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ είναι η αντίστιξη μεταξύ Ελλάδος και Ελλήνων. Ειλικρινά αναρωτιέμαι, αν μπορεί να υπάρξει Ελλάδα χωρίς Έλληνες;. Μήπως Ελλάδα είναι οι Έλληνες; Αν σωθεί η Ελλάδα, αλλά όχι οι Έλληνες, τι θα έχει μείνει; Μπορώ να πω ότι κάποια στιγμή θύμωσα κιόλας, διότι θεωρώ ότι Ελλάδα είμαστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αντέχουμε (χρόνια τώρα) τα χτυπήματα και προσπαθούμε να επιβιώσουμε, ενώ παράλληλα προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι καλό ή καλύτερο για όλους μας. Φευ όμως, μέσα στους 140 χαρακτήρες του μηνύματος "ανακάλυψα" ότι η Ελλάδα και εγώ είμαστε απέναντι, αντίπαλοι σε ένα παιχνίδι που πρέπει να έχει νικητή και ηττημένο. Σε αυτό το παιχνίδι, count me out.

Η κοινωνία σε στιγμιότυπα

2011-05-27T12:50:00.001+03:00

Ι. Θεωρήσεις και καταχωρίσεις

Ήμουν και χθες και προχθές, στην πλατεία Συντάγματος και θα είμαι και σήμερα.
Το δηλώνω εξαρχής, για την αποφυγή σύγχυσης.

Από όσα διαβάζω για αυτές τις συγκεντρώσεις, κατάλαβα :
- Οι συντηρητικοί μας θεωρούν αφελείς.
- Οι λογικοί μας θεωρούν βλάκες.
- Οι ιδεολογικά προσκείμενοι κάπου μας θεωρούν απολιτίκ.
- Οι ρεαλιστές/κυνικοί μας θεωρούν γελοίους.
- Οι κομματικοποιημένοι μας θεωρούν χάνους.
- Οι αγωνιστές μας θεωρούν φλώρους.
- Οι κάτοχοι της "αλήθειας" μας θεωρούν γραφικούς.
- Οι "αποτελεσματικοί" μας θεωρούν αιθεροβάμονες.
- Οι πολλοί μας θεωρούν τηλεοπτικό θέαμα.

...Και μετά από όλα αυτά, οι πολιτικοί μας θεωρούν ακίνδυνους.

ΙΙ. Εκείνος με σέβεται...

Σήμερα το πρωί ήμουν στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Όταν τελείωσα, έκατσα στην πλατεία να πιω έναν καφέ. Κάποια στιγμή, μας πλησίασε ένας νεαρός, που φαινόταν ότι είναι ναρκομανής. Μας ζήτησε χρήματα. Άνοιξα το πορτοφόλι μου και διαπίστωσα ότι όλα μου τα κέρματα δεν υπερέβαιναν τα σαράντα λεπτά. Ντράπηκα να του δώσω μόνο τόσα. Έβγαλα λοιπόν ένα πεντάευρο και του το πρόσφερα. Δίστασε να το πάρει.

- Ρε κοπελιά, είναι πολλά.

- Δεν πειράζει, πάρτα.

- Σ' ευχαριστώ ρε κοπελιά. Ειλικρινά σε ευχαριστώ.

- Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς.

- Πως δεν χρειάζεται ρε κοπελιά; Εσύ δουλεύεις για να βγάλεις αυτά τα λεφτά.

- ...

Ευχαριστώ

2011-05-25T12:25:00.000+03:00

Αναδημοσίευση από το Βυτίο

Είδα – γιατί τέτοιος είμαι – τον Παπακωνσταντίνου στους Φακέλους. Μερικές παρατηρήσεις μεταξύ παγωτού και μπύρας:

* Το επιχείρημα που κυριαρχεί λέει: Η Ελλάδα είναι το τελευταίο σοβιετικό κράτος. Ύστερα πιο συγκεκριμένα: εσείς οι αριστεροί (τσουβαλιάζοντας εννοούν από κκ και σύριζα μέχρι αναρχικούς) είστε κρατιστές. Χθες στο τηλέφωνο άκουσα: «Τί φωνάζεις; Δηλαδή να μην πουληθεί η ΔΕΗ και να πληρώνουμε μια ζωή τους Φωτόπουλους; Το είδαμε το κράτος». Πρόκειται για μια ωραιότατη παρανόηση. Η ΔΕΗ όπως και οι περισσότεροι δημόσιοι οργανισμοί αυτοί τη στιγμή δεν είναι καθόλου δημόσιοι. Είναι κομματικά μαγαζιά, μέσω των οποίων ικανοποιούσαν τα δύο μεγάλα κόμματα (κατά κύριο λόγο, πιθανότατα όχι αποκλειστικά) την εκλογική τους πελατεία. Όταν λέω ότι θέλω η ΔΕΗ να είναι δημόσια, δεν εννοώ να διοριστεί η μισή Αρκαδία, ούτε να κάνουν πάρτι οι συνδικαλιστές του πασόκ. Εννοώ ότι θέλω φτηνό ρεύμα για όλο τον πληθυσμό και προκειμένου να έχω αυτό το αποτέλεσμα, δέχομαι η ΔΕΗ να είναι ελλειμματική. Και αυτό το έλεγα από παλιά. Αντίθετα, αυτό που εννοεί το πασόκ και το κάνει πράξη εδώ και χρόνια είναι το εξής: Η ΔΕΗ είναι κρατική σημαίνει διορίζω ασύστολα με αντίτιμο τη σιωπή, την έλλειψη πολιτισμού (και ίσως λίγο καρκίνο). Το πασοκ (και οι συνδικαλιστές του) τώρα λέει: «Διέλυσα κάθε δημόσιο οργανισμό κάνοντας ρουσφέτια, κάνοντας δώρα, παίρνοντας μίζες. Τώρα δεν συμφέρει άλλο τον ελληνικό λαό να συντηρεί τέτοιες καταστάσεις. Τώρα θα πουλήσω τη ΔΕΗ και οι Έλληνες θα είναι και ευχαριστημένοι επειδή δεν πληρώνουν άλλο την πασοκίλα». Αν το πασόκ ενδιαφερόταν για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ το να πληρώνει τα δανεικά που το ίδιο κατασπατάλησε, θα έλεγε: «με ενδιαφέρει να φτιάξω μια λειτουργική ΔΕΗ που θα προσφέρει φτηνό ρεύμα σε όλους ή δημόσιες μεταφορές της προκοπής, που θα σας κάνουν να αφήσετε το αμάξι σας. Ή γενικά θέλω να κάνω κάτι να λειτουργήσει. Για να το κάνω αυτό ίσως χρειαστεί να γίνουν μετατάξεις, απολύσεις, εξοροθολογισμοί. Το σχέδιο μου είναι αυτό και σας το παρουσιάζω. Δέχεστε;». Όμως το πασόκ απλά μαζεύει λεφτά. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ, ούτε και τώρα, για το αν κάτι σε αυτή την κοινωνία λειτουργεί.

* Άλλο επιχείρημα: «το δημόσιο δεν είναι καλός επιχειρηματίας. Οι ιδιώτες θα βοηθήσουν την οικονομία». Δύσκολο στην Ελλάδα να ξεχωρίσεις τον ιδιωτικό τομέα απ’ τον δημόσιο. Για τη στρέβλωση αυτή δεν φταίω εγώ, δεν φταίει ο Τσίπρας, δεν φταίνε καν οι απεργίες της γσεε (εδώ γελάνε). Φταίει το πασόκ με τη νέα δημοκρατία, που επέτρεψαν στον ιδιωτικό τομέα να απομυζεί τον δημόσιο, και μάλιστα χωρίς να δημιουργεί έστω και στο ελάχιστον ανάπτυξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Τα ΜΜΕ. Εκατοντάδες μέσα – φούσκες που ζουν από κρατική διαφήμιση και μαύρο χρήμα. Αφεντικά εφημερίδων που ζουν απ’ τα άρθρα που πληρώνονται κατευθείαν απ’ τα υπουργεία. Άλλο παράδειγμα: Δημόσιες υπηρεσίες και ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι πχ. καθαρίστριες κλπ. Ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα είναι βαθύτατα προβληματικός. Όχι κρατικοδίαιτος, αλλά μαφιόζικος εις βάρος του δημόσιου χρήματος.

* Ο Παπαχελάς ρωτάει αν ο υπουργός φοβάται ότι θα «καεί» πολιτικά. Στα πάνελ, στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, στα «ενημερωτικά βλογς» (πάντα ήθελα να γράψω αυτή τη φράση) κυριαρχεί το κουτσομπολιό, η παραπολιτική οπτική. Η μικρότητα, η ασημαντότητα βρίσκει την πρωτοκαθεδρία της στο δημόσιο λόγο γιατί οι ομιλητές πάσχουν από άκρατη εγωπάθεια και έλλειψη επαφής με τον έξω απ’ το σινάφι τους κόσμου. (Όπου σινάφι: άνθρωποι που ασχολούνται με την πολιτική, τα media, τη δικηγορία και την «τέχνη», όπως αυτή ορίζεται απ’ τους καλεσμένους στα εκλογικά πάνελ και το «στην υγεία μας»)

Ξέρω πως οι δύο άνθρωποι στην τηλεόραση δεν καταλαβαίνουν, δεν έχουν ιδέα για το τι συζητάνε. Η οικονομική και κοινωνική τους απόσταση απ’ την πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας είναι τεράστια. Δεν μπορούν να φανταστούν τι σημαίνει να ζεις με 700€, με 400 €, ανασφάλιστος. Εννοώ πραγματικά τί σημαίνει. Ο υπουργός λέει: «οι θυσίες του λαού», «οι δ.υ. μάτωσαν». Δεν έχει ιδέα για το τι μιλάει, είναι εμφανές. Δεν ξέρει τι σημαίνει να ακριβύνει το πετρέλαιο. Δεν ξέρει τι σημαίνει μείον είκοσι (όχι παραπάνω) ευρώ το μήνα. Δυστυχώς. Γιατί τότε ίσως να το ξανασκεφτόταν, τότε ίσως να μην μιλούσε τόσο εύκολα για καμία εναλλακτική. Γιατί κι αυτός που δεν μπορεί να πληρώσει το σούπερ μάρκετ, σε λίγο, δεν θα έχει άλλη εναλλακτική, παρά να δαγκώσει τον καναπέ. Και θα είναι άνοστος, αφού είναι απ’ το ΙΚΕΑ.

* Παρακολουθώντας τα παράθυρα των ειδήσεων, αλλά και την χθεσινή εκπομπή, μου φαίνεται ότι είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο. Το πασόκ μόνο κόβει για να πληρώσει χρωστούμενα. Κανένα σημάδι ότι θα έχει ένα κάποιο τέλος αυτή η διαδικασία. Καμία κουβέντα για το αν υπάρχει ένα όριο στο κόψιμο του μισθού, στην αύξηση του ΦΠΑ κλπ. Δηλαδή αν δεν βγαίνουμε θα το πάνε 150%; Κανένα σημάδι ότι υπάρχει έστω και μια ιδέα για την παραγωγική διαδικασία της χώρας. Κανένα σημάδι ότι έχουν έστω και την παραμικρή ιδέα για το τι πήγε στραβά. Ποιο ήταν το λάθος όχι για την χρεοκοπία, αλλά για το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δεν λειτουργεί. Δεν έχει παιδεία, δεν έχει υγεία, παρά μόνο ανθρώπους που παλεύουν ενάντια στις δομές μπας και καταφέρουν το οτιδήποτε. Το ελληνικό κράτος απλά πάντοτε βόλευε τους δικούς του κ μετά βασιζόταν στην καλοσύνη κάποιων. Τώρα πια, χωρίς παραφράσεις, βασίζεται στην καλοσύνη των ξένων. Μόνο που οι ξένοι, όπως και οι ντόπιοι, ενδιαφέρονται πια μόνο για τα νούμερα που επιβεβαιώνουν την ευτυχία τους.

* Και τελικά, λένε και ξαναλένε ότι δεν έχει προτείνει κανείς ρεαλιστική εναλλακτική λύση. Περιμένω ν’ ακούσω την πρόταση της κυβέρνησης. Γιατί βέβαια δεν αποτελούν πρόταση οι περικοπές και οι πωλήσεις. Αυτά είναι απλά μια πρώτη απάντηση στον δοσατζή που χτυπάει την πόρτα.

Παρόλα αυτά, δεν με παίρνει από κάτω. Έχω βρει το αντίδοτο. Βγάζω το λεπτό βιβλιαράκι της εβδομάδας (τώρα: Βακαλόπουλος – Υπόθεση Μπεστ Σέλλερ) και διαβάζω στο στριμωγμένο συρμό.

Σήμερα, Συγγρού Φιξ – Πανεπιστήμιο: «Μόνο ο Μπέργκμαν χρειάζεται το όνομά του, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Ριζοσπάστης και δυο τρεις άλλοι ποιητές. Αυτοί το χρειάζονται γιατί πάνε για καριέρα, αλλά εμείς τί να το κάνουμε;»

Μετά, Πανεπιστήμιο – Συγγρού Φιξ: «(..) ενώ η Λήδα θα ήταν ανίκανη να καθίσει να την κοιτάζω χωρίς να μιλάμε πάνω από πέντε λεπτά. Μετά θα είχε απαιτήσεις, θα ήθελε να πηδηχτούμε, να μιλήσουμε, να κάνουμε κάτι. Οι άνθρωποι ζουν ανά πέντε λεπτά, θέλουν να αισθάνονται καλά κάθε πέντε λεπτά. Γι’ αυτό υπάρχει τόσο μεγάλη δυστυχία.»

Έτσι όταν βγαίνω στο δρόμο, νιώθω ελαφρύς. Αναστημένος ήδη. Και επαναλαμβάνω. Μίλησε, βούτηξε, φίλησε.

Επιθανάτιος ρόγχος

2011-05-22T18:43:00.000+03:00

Μέρες προσπαθώ να γράψω κάτι.

Κάτι για όσα συμβαίνουν, κάτι για όσα λέγονται, κάτι για όσα γίνονται. Για όλη αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα που πυροβολεί το μυαλό μας και στοχεύει στην εξόντωση και των τελευταίων στοιχείων που μας κάνουν ανθρώπους και ανθρώπινους.

Κάτι για όσα αποφασίζονται, κάτι για όσα επιτάσσονται, κάτι για όσα επιβάλλονται. Για όλα εκείνα που μας παρουσιάζονται ως η σωτηρία μας, η σωτηρία των παιδιών μας, η σωτηρία της πατρίδας και τα οποία εν τέλει κατατείνουν στον αφανισμό όλων μας.

Κάτι για όσα φημολογούνται, κάτι για όσα μεταφέρονται από εμπιστευτικές και προσκείμενες δώθε και κείθε πηγές, κάτι για όσα κυκλοφορούν και οπλοφορούν. Για όλα εκείνα που υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να μάθουμε, αλλά μαθαίνουμε επειδή τελικά είναι ωφέλιμο για κάποιους να τα μάθουμε, ως απαγορευμένες πληροφορίες όμως.

Μερικές φορές ο χρόνος με μπερδεύει.

Θυμάμαι τις ημέρες του Δεκέμβρη 2008, που όλοι ούρλιαζαν για το πόσο επικίνδυνο είναι το κέντρο της Αθήνας. Κάθε μέρα ήμουν εκεί και από όσο γνωρίζω δεν έπαθα το παραμικρό. Σήμερα πάλι κάποιοι - οι ίδιοι - ουρλιάζουν για το πόσο επικίνδυνο είναι το κέντρο. Είμαι ακόμη κάθε ημέρα εκεί.

Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2009. Η τότε κυβέρνηση παραλυμένη και παραπαίουσα προκηρύσσει εκλογές και όλοι σπάμε το κεφάλι μας γιατί "αυτοκτόνησε" πολιτικά. Μετά, καταλάβαμε ότι έπρεπε να γίνει αλλαγή φρουράς. Σήμερα, η κυβέρνηση - η νέα φρουρά - έχει παραλύσει και παραπαίει και αυτή. Επίκεινται αποφάσεις που θα μας σπαζοκεφαλιάσουν και θα της καταλάβουμε μόνο κάποιους μήνες μετά.

Θυμάμαι την άνοιξη του 2010. Βομβαρδισμός πληροφοριών, απόψεων, τακτικών και βροχή διαψεύσεων και κατηγορηματικών αρνήσεων. Τότε που δεν θα χρεωκοπούσαμε, που δεν προσφεύγαμε στο ΔΝΤ, τότε που ψάχναμε τη λύση μέσα από την ευρωπαϊκή "οικογένεια". Σήμερα πάλι βομβαρδισμός απόψεων σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης του, διαψεύσεις της χρεωκοπίας και της εξόδου από το ευρώ. Τι έχει άραγε αποφασιστεί σήμερα, πίσω από κλειστές πόρτες και παραπετάσματα διαψεύσεων; Υπομονή σε λίγους μήνες ή ημέρες θα το μάθουμε. Και ίσως αργότερα να μάθουμε ότι είχε ήδη αποφασιστεί όταν διαψεύδονταν η απόφαση.

Υπάρχει όμως κάτι σήμερα που ρίχνει απειλητικά τη σκιά του στη ζωή μου. Κάτι υπάρχει σήμερα που με κάνει να παγώνω και να στέκομαι άναυδη και αμήχανη. Κάτι υπάρχει σήμερα που μου "ρουφάει" την όποια δύναμη ή θέληση να αντιδράσω, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και τους άλλους.

Νόμιζα ότι αυτό το κάτι ήταν ο θάνατος. Ο θάνατος χωρίς αιτία. Ο θάνατος χωρίς λογική. Ο θάνατος από εκδίκηση. Ο θάνατος από μίσος. Όσο όμως κι αν η απολυτότητα του θανάτου μπορεί να διαψεύδει έναν άνθρωπο σαν και εμένα, που θεωρεί ότι τα πάντα είναι σχετικά, δεν μπορεί να τον απειλήσει. Δεν είναι ο θάνατος που με κάνει να στέκομαι βουβή και άπραγη, είναι η στάση της κοινωνίας απέναντι στο θάνατο που με αποκαρδιώνει.

Ένας νέος άνδρας δολοφονήθηκε λίγες ώρες πριν δει για πρώτη φορά το δεύτερο παιδί του. Ο θάνατος του για την κοινωνία ήταν μια αφορμή για υψιπετείς και αμετροεπείς δηλώσεις και πράξεις βίας και επιδοκιμασίας της βίας. Ο θάνατος ενός ανθρώπου έγινε η δικαιολογία και η αιτιολογία για το θάνατο και τον κατατρεγμό άλλων ανθρώπων. Και η κοινωνία επικροτεί και χειροκροτεί. Μπράβο, ωραία τον χρησιμοποιήσαμε και τον εκμεταλλευτήκαμε και αυτόν το θάνατο. Του χρόνου ούτε που θα τον θυμόμαστε...

Και ο θάνατος ξαναχτυπά. Λίγες ώρες αργότερα. Ένα νέο παιδί πεθαίνει σε ένα στενό στα Κάτω Πατήσια. Και η κοινωνία δεν μαθαίνει ούτε το όνομα του, αλλά μόνο τη χώρα από την οποία προέρχεται. Και δεν είναι δικός μας. Άρα ο θάνατος του δεν έχει σημασία. Όπως δεν έχει σημασία ποιος και γιατί τον σκότωσε.

Και ο θάνατος παραμονεύει. Ανάμεσα στις ασπίδες και μέσα στις στολές των δημοσίων υπαλλήλων που τάχθηκαν στην προστασία του κοινωνικού συνόλου και των πολιτών. Ένα νέο παιδί τραυματίζεται σοβαρά από αστυνομικούς και για μέρες δίνει μάχη με το θάνατο σε ένα δωμάτιο ΜΕΘ. Ευτυχώς νίκησε. Αλλά η κοινωνία έχει ήδη χάσει τη μάχη της, και μόνο από το γεγονός ότι αυτό το παιδί χρειάστηκε να αναμετρηθεί με το θάνατο.

Η κοινωνία μας πεθαίνει, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είπαν "δεν συμφωνώ, αλλά καλά κάνουν στους μετανάστες, από την ημέρα της δολοφονίας έχει καθαρίσει ο τόπος". Η κοινωνία μας πεθαίνει, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είπαν "ε, καλά κάτι θα έκανε και αυτός για να του την πέσουν οι μπάτσοι". Η κοινωνία μας πεθαίνει, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είπαν "κόμμα διαλέγεις ανάλογα με το τι σε συμφέρει από αυτά που λέει το καθένα". Η κοινωνία μας πεθαίνει, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είπαν "δεν έχει σημασία τι κοινωνία θέλεις να φτιάξεις, η οικονομία καθορίζει τι θα κάνεις". Η κοινωνία μας πεθαίνει, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είπαν "ο λαός δεν μπορεί και δεν πρέπει να γνωρίζει όλα όσα συζητιούνται ή αποφασίζονται".

Η κοινωνία μας πεθαίνει. Δεν ελπίζω σε τίποτα. Δεν είμαι όμως ελεύθερη, είμαι απλώς απελπισμένη.

Γιατί ο Στρος-Καν "δίνει" το Γιωργάκη;

2011-05-04T10:48:00.001+03:00

Update : Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις, ο τίτλος αλλάζει σε "Γιατί ο Στρος-Καν τον δίνει στον Γιωργάκη;" και η απάντηση πλέον είναι, διότι δεν του έκατσε η καμαριέρα...

Φαντάζομαι ότι κάποιοι θα δυσανασχετήσετε με το πρόσωπο. Φαντάζομαι επίσης ότι κάποιοι θα θεωρήσετε ότι κάνει γιαλαντζί δημοσιογραφία, αντίσταση, επανάσταση ή ο,τιδήποτε άλλο. Ελπίζω όμως ότι όλοι - ακόμη και οι επιφυλακτικοί, στις τάξεις των οποίων θέλω να κατατάσσω και τον εαυτό μου - θα αναγνωρίσουμε ότι έκανε αυτό που κανείς δημοσιογράφος δεν μπήκε στον κόπο να κάνει. Να ψάξει. Να βρει. Και να μας παρουσιάσει το εύρημα.

(Το ξέρω ότι και οι κότες είχαν καταλάβει ότι το Μνημόνιο ήταν ήδη συμφωνημένο και κανονισμένο, πολύ πριν το μάθουμε εμείς. Έχει όμως μια - τρομακτική - δύναμη να το ακούς από τα χείλη του Στρος-Καν).

Αντί επιλόγου, μια απορία;
Γιατί ο Στρος-Καν "δίνει" το Γιωργάκη;

Κοίτα τι μπορεί να "ψαρέψει" κανείς σε νομικά περιοδικά...

2011-04-29T11:34:00.001+03:00

Με αφορμή την υπερψήφιση της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής με σκοπό τη διερεύνηση τυχόν ευθυνών κατά τη διαδικασία προμήθειας στρατιωτικού υλικού, παραθέτω μια απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία επιλύθηκε η διαφορά μεταξύ φυσικών και νομικών προσώπων από συμφωνία διαμεσολάβησης για την κατάρτιση συμβάσεως με το Ελληνικό Δημόσιο.

[Disclaimer : Η εν λόγω απόφαση δεν σχετίζεται με το αντικείμενο της υπό σύσταση προανακριτικής επιτροπής, παρά μόνο στο σημείο που αφορά προμήθεια στρατιωτικού υλικού. Ο λόγος που την παραθέτω είναι τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο (και τα οποία εμφανίζονται στο κείμενο της ανάρτησης με μεγαλύτερα γράμματα, σε σύγκριση με τις "νομικούρες" που είναι με μικρότερα γράμματα και τις οποίες μπορείτε, άφοβα, να μην διαβάσετε, χωρίς να χάσετε τίποτα σε απόλαυση. Ειδικότερα, με μπλε - μεγάλα - γράμματα εμφαίνονται οι ισχυρισμοί της αγωγής και με κόκκινα - μεγάλα - γράμματα τι δέχτηκε το Εφετείο ότι ισχύει. Παρεπιμπτόντως, ο Άρειος Πάγος κλήθηκε να ερευνήσει εάν η απόφαση του Εφετείου είναι ορθή από νομικής και μόνο απόψεως και έκρινε ότι είναι.]

Have fun!

Αριθμός 1760/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Ελένη Σπίτσα, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας-καθής η κλήση: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "TRADEMONT ΑG" που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα,. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Βασίλειο Αντωνόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. καλούσας-Εταιρίας με την επωνυμία "ANDROMEDA MARINE AND TRADING ENTERPRISES SA" που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. καλούσας- Εταιρίας με την επωνυμία "TREDECO LTD" που εδρεύει στην ..., 3. καθής η κλήση-Γερμανικής εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "KRUPP ATLAS ELECTRONIK GmbH" (ΚΑΕ) μετέπειτα με την επωνυμία " STN ATLAS ELECTRONIK GmbH" και ήδη με την επωνυμία "REINMETAL DEFENCE ELECTRONICS GBMH" που εδρεύει στην ... της Γερμανίας και εκπροσωπείται νόμιμα, 4. καλώντος- Ψ4, κατοίκου ..., 5. καλούσας-Ψ5, κατοίκου ..., 6. καθου η κλήση-Ψ6, 7. καθου η κλήση-Ψ7, κατοίκου ... και 8. καλούντος: Ψ8, κατοίκου ... Η πρώτη δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο. Οι 2η, 4ος, 5η και 8ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Μιχαήλ Δημητρακόπουλο. Οι 3η και η 7η εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους Ιωάννη Μαρκιανό-Δανιόλο και Παναγιώτη Γιαννόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.. Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος δικηγόρος Βασίλειος Σπηλιόπουλος, δήλωσε ότι ο 6ος των αναιρεσιβλήτων έχει αποβιώσει την 1-3-2000 σύμφωνα με την ληξιαρχική πράξη του Ληξιάρχου Stuhr, και κληρονομήθηκε από τους Ψ6-Α, κατοίκου ..., και 2. Ψ6-Β, κατοίκου ..., οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν τον ίδιο. Kοινοποιουμένη η αναίρεση και η κλήση προς τον Φ, κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-4-1996 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας-καθης η κλήση και με την από 29-1-2004 πρόσθετη παρέμβαση-υπερ αυτής του Φ, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1619/1997 προδικαστική, 4006/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4644/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της απόφασης αυτής ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 17-8-2006 αίτησή της επί της οποίας εκδόθηκε η 1200/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την συζήτηση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 17-9-2008 κλήση τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Σπίτσα ανέγνωσε την από 28-1-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας-καθής η κλήση ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων- καλούντων και καθών η κλήση την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I.- Νόμιμα φέρεται με την από 17-9-2008 αίτηση της πρώτης, δεύτερης, τετάρτου, πέμπτης και ογδόου των αναιρεσιβλήτων προς συζήτηση η από 17-8-2006 αίτηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "TRADEMONT ΑG" για αναίρεση της 4644/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, μετά την επ' αυτής έκδοση της 1200/2008 αποφάσεως του Δικαστηρίου αυτού με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της υποθέσεως λόγω μη κλητεύσεως του προσθέτως υπέρ της αναιρεσείουσας παρεμβάντος Φ. ΙΙ.- Από τις διατάξεις των άρθρων 568 παρ. 1και 576 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, σε περίπτωση ερημοδικίας στην αναιρετική δίκη, ερευνάται αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επισπεύδει τη συζήτηση ή αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε αρνητική περίπτωση κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση για όλους τους διαδίκους. Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την παρούσα δικάσιμο όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η πρώτη αναιρεσίβλητη εταιρία με την επωνυμία ANDROMEDA MARINE AND TRADING ENTERPRISES SA" δεν εμφανίσθηκε ούτε παραστάθηκε με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Όπως όμως προκύπτει από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες υπ' αριθμ. 5757 και 5758/6-11-2008 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ... ακριβές αντίγραφο της από 17-9-2008 αιτήσεως και της 178/2008 πράξεως του Προέδρου του Α2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου με την οποία ορίστηκε δικάσιμος η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας με κλήση προς εμφάνιση κατ' αυτήν επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην απολειπόμενη ως άνω πρώτη αναιρεσίβλητη-επισπεύδουσα με επιμέλεια των λοιπών επισπευδόντων τη συζήτηση αναιρεσιβλήτων. Συνεπώς, η συζήτηση θα προχωρήσει παρά την απουσία της κλητευθείσας ως άνω πρώτης αναιρεσίβλητης (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ). ΙΙΙ.- Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 62, 73, 286 επ. και 313 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αν κάποιος διάδικος αποβιώσει κατά τη διάρκεια της δίκης και μέχρι το τέλος της προφορικής συζητήσεως, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση και εφ' όσον τηρηθούν οι νόμιμες διατυπώσεις, μεταξύ των οποίων είναι και εκείνη της γνωστοποιήσεως του θανάτου στον αντίδικο του αποβιώσαντος, επέρχεται διακοπή της δίκης και όλες οι διαδικαστικές πράξεις που επιχειρούνται μέχρι τη νόμιμη επανάληψη της διαδικασίας λογίζονται άκυρες. Αν δεν γίνει γνωστοποίηση του θανάτου δεν επέρχεται διακοπή της δίκης, η δε απόφαση που εκδίδεται είναι υποστατή και μπορεί να προσβληθεί με το ένδικο μέσο της αναιρέσεως. Σε περίπτωση που ο διάδικος αποβιώσει μετά το πέρας της προφορικής συζητήσεως, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση ή πολύ περισσότερο μετά την έκδοση της τελευταίας, δεν υπάρχει στάδιο εφαρμογής των διατάξεων περί διακοπής της δίκης. Σε κάθε περίπτωση τα ένδικα μέσα που ασκούνται κατά της οριστικής αποφάσεως, άρα και η αίτηση αναιρέσεως, πρέπει να απευθύνονται, σύμφωνα με το άρθρο 558 ΚΠολΔ, κατά των καθολικών διαδόχων (κληρονόμων) του αποβιώσαντος, απευθυνόμενα δε κατ' αυτού είναι άκυρα, υπό την προϋπόθεση ότι ο αναιρεσείων διάδικος είχε λάβει γνώση του θανάτου του αντιδίκου του με οποιονδήποτε τρόπο, ώστε να διαπιστώσει τους κληρονόμους του και να απευθύνει κατ' αυτών την αναίρεση. Επομένως, η αναίρεση που απευθύνεται κατά αποβιώσαντος, χωρίς όμως να γνωρίζει τον θάνατο ο αναιρεσείων, δεν είναι άκυρη και η συζήτησή της χωρίς νομίμως με τους κληρονόμους του αποβιώσαντος, εάν αυτοί εμφανίζονται κατά τη συζήτηση με την ιδιότητα αυτή, στη θέση του αποβιώσαντος αναιρεσιβλήτου και προβάλλουν υπεράσπιση επί της ουσίας της διαφοράς (Ολ. ΑΠ 27/1987). Στην προκειμένη περίπτωση, κατά τη συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, κατατεθείσας την 30-10-2006, ενεφανίσθη ο πληρεξούσιος δικηγόρος Βασίλειος Σπηλιόπουλος, ο οποίος δήλωσε ότι ο έκτος αναιρεσίβλητος, Ψ6, απεβίωσε την 1-3-2000 και κατέλιπε ως μόνους κληρονόμους του, τα τέκνα του Ψ6-Α και Ψ6-Β, τα οποία παρίστανται και συνεχίζουν τη δίκη, εκπροσωπούμενα από αυτόν. Ο θάνατος του ως άνω αναιρεσιβλήτου και η συγγενική σχέση που στηρίζει την κληρονομική διαδοχή αποδεικνύονται από την προσκομιζόμενη οικεία ληξιαρχική πράξη θανάτου και το εκδοθέν κοινό κληρονομητήριο, έγγραφα που προσκομίζονται σε νόμιμη μετάφραση από τη γερμανική στην ελληνική γλώσσα και δεν αμφισβητούνται ειδικώς από την αναιρεσείουσα (άρθρο 261 ΚΠολΔ). Περαιτέρω, από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης προκύπτει ότι ο θάνατος του έκτου αναιρεσιβλήτου (1-3-2000) έλαβε χώρα μετά την έκδοση της 1619/28-2-1997 προδικαστικής αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και πριν την έκδοση της 4006/16-6-2005 οριστικής αυτού αποφάσεως, χωρίς να γίνει στη δίκη αυτή γνωστοποίηση του θανάτου, ώστε να επέλθει διακοπή της δίκης. Τοιαύτη γνωστοποίηση δεν εχώρησε και κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο Εφετείο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Από τα στοιχεία της δικογραφίας και τα προβαλλόμενα από τους διαδίκους προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα δεν είχε λάβει γνώση του θανάτου του έκτου αναιρεσιβλήτου προ της ασκήσεως της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Επομένως, η αίτηση αυτή είναι έγκυρη και κατά το μέρος της που στρέφεται κατά του ως άνω προ της ασκήσεώς της αποβιώσαντος και μπορεί να χωρήσει νομίμως η συζήτηση επί της αναιρέσεως, αφού οι κληρονόμοι παρίστανται στη θέση του κληρονομηθέντος διαδίκου, δηλώνουν ότι συνεχίζουν τη δίκη και προβάλλουν υπεράσπιση επί της ουσίας της διαφοράς. IV.- Κατά το άρθρο 577 παρ. 1και 2 του ΚΠολΔ το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναιρέσεως και αν αυτή ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή ο 'Αρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως. Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 30-9-1996 ένδικη αγωγή της, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, ήδη αναιρεσίβλητοι, να καταβάλουν σ' αυτή, ο καθένας εις ολόκληρον, το ισόποσο σε δραχμές κατά την ημέρα πληρωμής του ποσού των 6.000.000 μάρκων, οι μεν πέντε πρώτοι τούτων ως οφειλόμενη αμοιβή δυνάμει της μεταξύ αυτών καταρτισθείσης συμβάσεως άλλως κατά τις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις, άπαντες δε ως αποζημίωση για την αποκατάσταση ισόποσης ζημίας που υπέστη από τη σε βάρος της αδικοπρακτική συμπεριφορά τους. Η αγωγή αυτή, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, απορρίφθηκε ως νόμω αβάσιμη ως προς όλες τις βάσεις της. Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως δεν πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιο αυτής που αφορά την απόρριψη της εξ αδικοπραξίας βάση της αγωγής. Ως εκ τούτου, η αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά του έκτου, έβδομου και όγδοου των αναιρεσιβλήτων Ψ6, Ψ7 και Ψ-8, ενεχομένων μόνο με την εξ αδικοπραξίας μη πληττόμενη βάση της αγωγής, είναι απαράδεκτη. V.- Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Δεν ιδρύεται, όμως, ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη ισχυρισμούς που προτάθηκαν από τον αντίδικο του αναιρεσείοντος. Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το μέρος που με αυτόν προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από τον αριθμό 8 περ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ και ειδικότερα ότι το Εφετείο απέρριψε την αγωγή της αναιρεσείουσας χωρίς να λάβει υπόψη τους αναφερόμενους στο αναιρετήριο και προταθέντες από τους αναιρεσιβλήτους ισχυρισμούς, είναι απαράδεκτος. VI.- Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 περ. α ΚΠολΔ ο λόγος αναιρέσεως, για την παρά το νόμο λήψη υπόψη πραγμάτων που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την εκτίμηση του περιεχομένου της αγωγής, έλαβε υπόψη του γεγονότα τα οποία δεν περιλαμβάνονται σε αυτή και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην κρίση του ως προς το νόμω βάσιμο της αγωγής. Όταν όμως το δικαστήριο της ουσίας, εφαρμόζοντας αυτεπαγγέλτως το νόμο, προβαίνει στον προσήκοντα κατά νόμο χαρακτηρισμό της αγωγής, με βάση το σύνολο των εκτιθέμενων σε αυτή πραγματικών περιστατικών, ως παραγωγικών του επίδικου δικαιώματος και προσδίδει στην προβαλλόμενη με την αγωγή έννομη σχέση την αρμόζουσα νομική έννοια, έστω και αν καταλήγει σε νομικό συμπέρασμα διαφορετικό από ο προβαλλόμενο από τον ενάγοντα, από τις σχετικές απόψεις του οποίου δεν δεσμεύεται, δεν λαμβάνει υπόψη πράγματα μη προταθέντα, ώστε να δημιουργείται λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλά υπάγει απλώς στον αρμόζοντα κανόνα δικαίου τα προταθέντα από τον ενάγοντα πραγματικά περιστατικά. Εξάλλου, ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας προέβη είτε σε εσφαλμένη ερμηνεία των προϋποθέσεων εφαρμογής του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, είτε σε εσφαλμένη υπαγωγή ή μη υπαγωγή των πραγματικών του διαπιστώσεων στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού του κανόνα. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 1 του ν. 5227/1931 "είναι άκυρος άτε αντικειμένη εις τα χρηστά ήθη και ουδέν συνεπάγεται αποτέλεσμα α) Πάσα συμφωνία καθ' ήν το έτερον των μερών αντί ωρισμένης αμοιβής ή επί ποσοστοίς ή επί οιωδήποτε εν γένει ανταλλάγματι αναδέχεται όπως, καθ' οιονδήποτε τρόπον, επιτύχη ή συντελέση εις την σύναψιν μετά του Δημοσίου ή Δήμου ή Κοινότητας ή Κρατικής Επιχειρήσεως ή μονών ή άλλου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου συμβάσεως, εχούσης οιονδήποτε αντικείμενον ή περιεχόμενον ή και ασχέτως προς πάσαν σύμβασιν προκαλέση οιανδήποτε πράξιν ή παράλειψιν των προσώπων τούτων ή των υπαλλήλων ή των οργάνων εν γένει αυτών. Το αυτό ισχύει εάν η αναδοχή γίνεται επί εκχωρήσει του όλου ή μέρους της συναφθησομένης συμβάσεως". Από το κείμενο της παραπάνω διατάξεως, τη σύγκρισή του με άλλες διατάξεις του ίδιου νόμου, όπως το εδάφ. β' της παρ. 1 του άρθρου 1 και τα άρθρα 12 και 13 αυτού, όπου γίνεται ρητώς λόγος για "υπάλληλο ή αντιπρόσωπο ή όργανο του Δημοσίου ή των ανωτέρω νομικών προσώπων ή φέροντα αιρετόν αξίωμα" αλλά και από τον εν γένει σκοπό του νομοθετήματος που κατά τις εισηγητικές εκθέσεις αυτού είναι η εμπέδωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην αντικειμενική έναντι όλων λειτουργία της Διοικήσεως χωρίς αμειβόμενες παρεμβάσεις, η εξυπηρέτηση αυτών χωρίς διακρίσεις και εύνοια για εκείνους που διαθέτουν επιρροή ή δύναμη και ο αποκλεισμός, για τον λόγο αυτόν, της μεσολαβήσεως, αντί αμοιβής, προσώπων προς επίτευξη συμβάσεως με το Δημόσιο κλπ ή για την ενέργεια ή παράλειψη από τους προαναφερόμενους υπαλλήλους κλπ οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, προκύπτει ότι η ανωτέρω διάταξη εφαρμόζεται και όταν όλοι οι συμβαλλόμενοι είναι ιδιώτες, δεν έχουν δηλαδή οποιαδήποτε από τις παραπάνω ιδιότητες του υπαλλήλου κλπ, αρκεί η συμφωνία τους να αφορά σύμβαση ενός από αυτούς με το Δημόσιο, ν.π.δ.δ. κλπ. Εξάλλου, η υπάρχουσα στο κείμενο της άνω διατάξεως φράση "καθ' οιονδήποτε τρόπον" δεν έχει χαρακτήρα απόλυτο, εφόσον με το άρθρο 2 του ν. 5227/1931 καθιερώνονται ορισμένες εξαιρέσεις, κατά τις οποίες, ανάμιξη τρίτων, ασκούντων επάγγελμα, επιτρέπεται με λογική και δίκαιη αμοιβή, ανάλογη προς την παρεχόμενη υπηρεσία. Ειδικότερα στο άρθρο 2 ορίζεται : "(παρ. 1) Εις τας ακυρότητας και απαγορεύσεις του εδαφίου α' της παραγράφους 1 του προηγουμένου άρθρου δεν υπόκεινται : α) ... β) ... γ) Αμοιβαί τεχνικών και επιστημονικών υπηρεσιών δ) ... (παρ. 2). Επί των περιπτώσεων β', γ' και δ' της προηγουμένης παραγράφου, εφ' όσον αι συμφωνηθείσαι κατά το άρθρο 1 αντιπαροχαί υιπερβαίνουσι το σύνηθες μέτρον ή είναι δυσαναλόγως υπερβολικαί εν σχέσει προς τα παρασχεθείσας ή παρασχετέας υπηρεσίας, είναι άκυροι κατά το υπερβάλλον". Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμο και με τον προαναφερθέντα σκοπό του νομοθέτη, συνάγεται ότι αναφερόμενος ο νομοθέτης σε "αμοιβές τεχνικών και επιστημονικών υπηρεσιών" εννοεί αμοιβές για καθαρώς τεχνικές ή επιστημονικές υπηρεσίες προκειμένου να αποκλεισθούν τα οποιαδήποτε επαγγέλματα, υπό την σκέπη των οποίων και πάλι ο ύποπτος μεσάζων θα μπορούσε να παρεισδύσει.

Στην προκειμένη περίπτωση με την από 3-4-1996 αγωγή της η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα εταιρία ισχυρίστηκε ότι, δυνάμει συμβάσεως που καταρτίσθηκε προφορικά στην Αθήνα στις αρχές του έτους 1987 και επιβεβαιώθηκε και εγγράφως στη Ζυρίχη στις 23-7-1988, οι πέντε (5) πρώτοι των εναγομένων συμφώνησαν με αυτή, εάν και εφόσον η ίδια (ενάγουσα) κατόρθωνε να αναλάβει η εξ αυτών τρίτη, "KRUP ATLAS ELECTRONIK GmbH" - και ήδη "STN ATLAS ELECTRONIK" -(με έδρα της στη ...) της οποίας νόμιμοι εκπρόσωποι τυγχάνουν οι έκτος και έβδομος των εναγομένων (Ψ6 και Ψ7, αντίστοιχα), την προώθηση της πώλησης του Συστήματος Ελέγχου Πυρός (Σ.Ε.Π.) Μ.Τ.Β. Μ48Α5 Μοlf, που η ίδια παρήγαγε, στις Ελληνικές 'Ενοπλες Δυνάμεις (ήτοι στο Ελληνικό Δημόσιο), για την τοποθέτηση του στα άρματα μάχης, που διέθεταν αυτές, θα της κατέβαλαν, η ίδια (η άνω τρίτη εναγόμενη Κ.Α.Ε.) από κοινού μάλιστα με τους Ψ4 και Ψ5 (τέταρτο και πέμπτη αντίστοιχα των εναγομένων), το συνομολογηθέν ποσοστό, καθαρό μάλιστα, του 2% επί του συνολικού ακαθάριστου ποσού που θα ελάμβανε από το Ελληνικό Δημόσιο η άνω "Κ.Α.Ε.", με την έκτοτε μάλιστα εκχώρηση, εκ μέρους όλων αυτών, αυτού του ποσοστού στην ίδια (την ενάγουσα,). Ότι η ως άνω συμφωνηθείσα εκχώρηση δεν αναγγέλθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο, ως οφειλέτη. Ότι, σύμφωνα με περαιτέρω (άλλη) προφορική συμφωνία μεταξύ της ίδιας αυτής (ενάγουσας), της ΚΑΕ (και ήδη "STN ATLAS ELECTRONIK") και των εναγομένων επίσης συζύγων Ψ4-Ψ5, θα προχωρούσε η πιο πάνω έγγραφη συμφωνία, στην οποία θα καθοριζόταν το ύψος (ως ανωτέρω δηλαδή καθορίστηκε τελικώς) της αμοιβής αυτής (της ενάγουσας) ως εξής : "εάν προηγουμένως με την υποστήριξή της επιτυγχάνετο η έγκριση, από τον πελάτη της, χρηματοδότησης του υπόψιν προγράμματος και με εθνικά κονδύλια, μέσω δανειοδοτήσεως Ελληνικών ή ξένων Τραπεζών και όχι αποκλειστικά με Αμερικανικές δανειοδοτήσεις (FMS), όπως προεβλέπετο, οπότε θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό μόνο Αμερικανικές εταιρείες". Ότι, εάν το πρόγραμμα του μη διαδίκου Ελληνικού Δημοσίου επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί αποκλειστικά με κονδύλια της Αμερικανικής βοήθειας (FMS), αφενός μεν η "Κ.Α.Ε." δεν ήταν διατεθειμένη να υποβαλλόταν στο μεγάλο κόστος έρευνας της διεθνούς αγοράς για την προστασία των προσφορών της και της προμήθειας και (αποστολής) του άνω συστήματος παραγωγής της προς επίδειξη αυτού και για τις δοκιμές του πριν μάλιστα απεσαφηνίζετο από το Ελληνικό Δημόσιο και τις Ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδος ότι το πρόγραμμα αυτό (το εξοπλιστικό) δεν θα εδανειοδοτείτο μόνο με κονδύλια FMS των Η.Π.Α., αφετέρου δε, ότι πράγματι προέκυψε - πράγμα που διαπιστώθηκε μάλιστα ότι ήταν αληθές - ότι το πρόγραμμα εξοπλισμού του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Γ.Ε.Σ.) προέβλεπε για την περίοδο 1988 - 1992 να γινόταν ο εκσυγχρονισμός των αρμάτων μάχης Μ48Α5 με την τοποθέτηση σ' αυτό Σ.Ε.Π. αποκλειστικά και μόνο με κονδύλια FMS, δηλαδή από δανειοδοτήσεις του Υπουργείου Αμύνης των Η.Π.Α., που παρείχοντο για την αγορά στρατιωτικού υλικού μόνον από εταιρίες των Η.Π.Α., σύμφωνα και με τις σχετικές 1/Σ.8/88 ΣΑΓΕ και 1/Σ.3/88 του ΚΥΣΕΑ. Ότι, ενόψει των ανωτέρω και με το δεδομένο - όπως επίσης αναφέρεται στην ένδικη αυτήν αγωγή -ότι το εν λόγω εξοπλιστικό πρόγραμμα είχε εγκριθεί ως άνω, δηλαδή ακριβώς, και από την Ανωτάτη Στρατιωτική Ηγεσία - όπως κατά λέξη αναφέρεται στο δικόγραφο της ένδικης αυτής αγωγής - "Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια από τους συνεργάτες μας στην Ελλάδα για να μεταπεισθεί το ΓΕΣ/πελάτης να τροποποιήσει τον τρόπο Χρηματοδότησης του προγράμματος, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί πιο σύγχρονο τεχνικά, συμφερότερο και οικονομικότερο υλικό. Και όλη αυτή η μετάπειση του πελάτη έγινε αποκλειστικά με εργασία της ομάδος των συνεργατών μας στην Ελλάδα, επίπονη και πολύχρονη, γιατί αυτό ήταν και το συμφέρον του κράτους, να ξεφύγει από το μονοπώλιο των Αμερικανικών Εταιρειών". Ότι έτσι τελικά ο πελάτης, το Ελληνικό Δημόσιο δηλαδή (και δη οι ένοπλες δυνάμεις αυτού) επείσθη "πράγματι ότι, εξυπηρετείτο και το δικό του συμφέρον με την τροποποίηση μεθόδου χρηματοδότησης και επετεύχθη για το θέμα αυτό ευνοϊκή απόφαση, η οποία ανέφερε ότι η χρηματοδότηση θα εξαρτηθεί από το ποια θα είναι η χώρα προέλευσης του συστήματος και εκδόθηκε το έγγραφο Φ.046 22/14/3517779/4-4-88 ΓΕΣ/ΔΑΣΠ 20 και το έγγραφο Φ 631.2/32/602567/17-3-88/ΓΕΣ-ΔΠΜ-ΥΠ-4Ε σχετικά με τη συμμετοχή της ΚΑΕ στο υπ' όψιν πρόγραμμα το οποίο οφείλονταν στην εργασία της ομάδας μας ...". Ότι, μολονότι οι αναφερόμενοι συνεργάτες αυτής της ίδιας (της ενάγουσας), ήτοι: α) οι εταιρίες του ... (OERIKON - CONTRAVES, AGUSTA, OTTO MELARA κ.λ.π.), β) Ομάδα Συμβούλων Επιχειρήσεων Βιομηχανικής Αγοράς, αποτελούμενη από το εξής εξειδικευμένο προσωπικό, 1) τον Φ, που ήταν πρώην Αξ/κός, Οικονομολόγος με πτυχίο ΜΑSTER στα Οικονομικά του Πανεπιστημίου ΑΡΚΑΝΣΑΣ των Η.Π.Α., 2) τον ..., Απόστρατο Αξ/κό σε τεχνικά θέματα και θέματα Marketing στρατιωτικού υλικού, 3) το ..., αξ/κό Τεθωρακισμένων ε.α. και Οικονομολόγο, ειδικό σε θέματα αρμάτων, 4) τον Υποστράτηγο ε.α. ..., ειδικό σε θέματα προμηθειών και συμβάσεων και 5) τον Υποστράτηγο ε.α. ..., ειδικό σε επιχειρησιακά θέματα και θέματα επιτελείου κ.ά., βοήθησαν στην επίτευξη της πωλήσεως προς τις Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις (στο Ελληνικό δηλαδή Δημόσιο) του προαναφερόμενου συστήματος της ΚΑΕ, με τους ανωτέρω μάλιστα συμφέροντες και γι' αυτήν όρους, - επιτευχθείσας δηλαδή, μεταξύ της τρίτης αυτής των εναγομένων (ΚΑΕ) και του μη διαδίκου εδώ Ελληνικού Δημοσίου, της καταρτίσεως της συμβάσεως προμηθείας του εν λόγω οπλικού συστήματος - έναντι του συνολικού τιμήματος, από 300.000.000 γερμανικά μάρκα, οι πέντε (5) πρώτοι των εναγομένων με τη συνδρομή και των τριών (3) λοιπών εναγομένων, εκ των οποίων ο τελευταίος τυγχάνει υπάλληλος των τέταρτου και πέμπτης αυτών και κατόπιν των αναφερόμενων στην ένδικη αγωγή αδικοπρακτικών τους ενεργειών, αν και εισπράχθηκε τμηματικώς το ανωτέρω προσδιοριζόμενο τίμημα της τοιαύτης πωλήσεως, κατακράτησαν παρανόμως και υπαιτίως και την αμοιβή αυτής (της ενάγουσας) ιδιοποιηθέντες δηλαδή (από κοινού) το 2% της αμοιβής της επί των ακαθαρίστων εισπράξεων της ΚΑΕ (τρίτης εναγομένης) ανερχομένης σε 6.000.000 γερμανικά μάρκα, παρότι μάλιστα, επιπροσθέτως (προς τ' ανωτέρω), οι άνω συνεργάτες της (της ενάγουσας) αντιμετώπιζαν τις προσπάθειες των ανταγωνιστριών (προς την ΚΑΕ) εταιριών των Η.Π.Α., να πείσουν τον πελάτη (Ελληνικό Δημόσιο και Γ.Ε.Σ.), να απαιτήσει όλες τις προσφορές να υποβληθούν σε δολλάρια Η.Π.Α., γιατί ανεμένετο μελλοντική πτώση του δολλαρίου, έναντι του Γερμαν. μάρκου και αντελαμβάνοντο ότι, εάν η ΚΑΕ είχε τη δυνατότητα, να προσέφερε το προς πώληση σύστημα της σε Γερμαν. μάρκα και με το δεδομένο ακόμη ότι ορισμένα υποσυστήματα θα αναγκαζόταν να τα αγοράσει από τις Η.Π.Α., θα είχε ένεκα όλων των ως άνω λόγων τη δυνατότητα να προσφέρει χαμηλές τιμές (ελπίζοντας στην άνοδο του μάρκου, όταν θα άρχιζαν οι πληρωμές της, μετά τριετία από της υποβολής των προσφορών). Ότι, πράγματι, αρχές 1988 η αντιστοιχία δολλαρίου Η.Π.Α. - μάρκου κυμαινόταν σε επίπεδα περίπου 1 δολλάριο Η.Π.Α. 1 συν 2 DΜ, ενώ από το έτος 1991 που άρχισαν οι καταβολές στην ΚΑΕ και μετέπειτα η αντιστοιχία αυτή είχε μεταβληθεί σε ένα (1) δολλάριο Η.Π.Α. (1 συν) = 1,5 DΜ. Ότι, εάν η ΚΑΕ υποχρεωνόταν να προσφέρει τότε, σε τιμές δολλαρίου, θα αναγκαζόταν να προσέφερε υψηλότερες τιμές (υψηλότερο δηλαδή τίμημα προς το Ελλην. Δημόσιο) με αποτέλεσμα να χάσει τον εν λόγω διαγωνισμό, γιατί οι πληρωμές της που θα της καταβάλλονταν μετέπειτα (από το Ελλ. Δημόσιο), εκπεφρασμένες σε μάρκα Γερμανίας, θα ήταν κατά 30% μικρότερες. Ιστορώντας τα ως άνω πραγματικά περιστατικά; η ενάγουσα, ότι δηλαδή από τις ιδικές της και μόνο παρεμβάσεις και μεσολαβήσεις, πέτυχε η τρίτη των εναγομένων να προμηθεύσει στο Γ.Ε.Σ. το ένδικο οπλικό σύστημα, παρεμπιπτόντως αναφέρει και ότι, ενώ με την αρχική σύμβαση αυτή (η ενάγουσα) ανέλαβε και την παρεπόμενη υποχρέωση της παροχής και τεχνικώς της υποστήριξης στην ΚΑΕ, οι εναγόμενοι "δόλια και απατηλά" προσπάθησαν να μετατρέψουν την "TRADEMONT" και τους συνεργάτες αυτής σε μεσάζοντες, υποχρεώνοντάς τους να επηρεάσουν υπηρεσιακούς παράγοντες του ΓΕΣ, να υπογράψουν τις διαταγές και τις συμβάσεις μέσα στις επιθυμητές από τους εναγομένους ημερομηνίες και να τους αποδείξουν μάλιστα με στοιχεία ότι το έκαναν αυτό. Ότι όλα αυτά "τεχνουργήθηκαν δόλια", για να μην αποδώσουν τα εκχωρηθέντα χρήματα της άνω συμφωνίας του 2% και αρχικά το ποσό των εξ (6) εκατομμυρίων μάρκων. Ότι, ενώ οι εναγόμενοι έθεσαν ως όρο στην ίδια (την ενάγουσα) να υπογράψει τη σχετική σύμβαση μέχρι 31-12-1990, αυτοί όλοι τους (και η ΚΑΕ ιδιαιτέρως) δέχονταν αυστηρές παρατηρήσεις από τον πελάτη της ΚΑΕ (και δη το ΓΕΣ) δύο (2) μήνες αργότερα, ήτοι τον Φεβρουάριο 1991, για καθυστέρηση δευτερεύουσας σημασίας απαιτούμενων στοιχείων, για την υπογραφή της εν λόγω σύμβασης προμήθειας του άνω υλικού (των αρμάτων αυτών), πράγμα που υποδηλώνει την απάτη σε βάρος της όλων αυτών (των εναγομένων), καθώς και τη δολιότητα αυτής. Ότι οι ανωτέρω εναγόμενοι Ψ4 και Ψ5, παραπονούμενοι αβάσιμα για δήθεν πιέσεις και εκβιασμούς που υφίσταντο εκ μέρους της ίδιας (της ενάγουσας) επρότειναν μέσω του μη διαδίκου, ΑΑ, να της καταβάλουν αυτής (της ενάγουσας) 15.000.000 δραχμ., μόνο, για το οριστικό κλείσιμο της υπόθεσης, η ίδια όμως (η ενάγουσα) το αρνήθηκε. Ότι, ωστόσο, η απόφαση των ανωτέρω (Ψ4-Ψ5), οι οποίοι έπεισαν την ΚΑΕ να υπεξαιρέσουν και να καταχραστούν από κοινού το πιο πάνω εκχωρημένο ποσό (του 2%) ήταν οριστική και αμετάκλητη. Ότι όλοι οι πέντε πρώτοι των εναγομένων, ωσαύτως από κοινού ενεργούντες, πλην του άνω αδικήματος της υπεξαίρεσης του πιο πάνω ποσού παρέστησαν στο μη διάδικο Ελληνικό Δημόσιο, αλλά και στο επίσης μη διάδικο Γερμανικό Δημόσιο, ψευδώς ότι την εκπροσώπηση της ΚΑΕ στην Ελλάδα, και επομένως και τη διαμεσολάβηση μεταξύ αυτής (της ενάγουσας) και του Ελλην. Δημοσίου, δεν την υλοποιούσαν και δεν εξέφραζε ατομικά ο Ψ4 με τους συνεργούς του και τη σύζυγο του Ψ5 και τον όγδοο εναγόμενο, αλλά οι εταιρείες του Ψ4 1) ANDROMEDA και 2) TREDECO LTD (ήτοι, η πρώτη και δεύτερη των εναχθέντων αντίστοιχα), ενώ γνώριζαν ότι η αλήθεια ήταν πως την ΚΑΕ (τρίτη εναγόμενη) την εκπροσωπούσαν και πραγματικοί διαμεσολαβητές μεταξύ αυτής και του Ελλην. Δημοσίου ήσαν ατομικά ο Ψ4 και η ίδια (η ενάγουσα) δια των προαναφερόμενων συνεργατών της στην Ελλάδα, γεγονός που - πλην της σχετικής φοροδιαφυγής του Ψ4 και των δύο (2) αναφερόμενων συνεργατών - προκάλεσε την εξαπάτηση του Ελληνικού και Γερμανικού Δημοσίου, καθώς επίσης και της ΚΑΕ, διότι εμφάνισε σε αυτά πως τα ποσά του 8% από το ακαθάριστο συνολικό ποσό του τιμήματος, που εισπράχθηκε ως άνω, ήτοι των 24.000.000 μάρκων ότι συμβατικά ανήκαν στις δύο (συνεναγόμενες) εταιρείες του Ψ4 (και στον ίδιο και στην άνω σύζυγό του μάλιστα), μολονότι ανήκαν αυτά τα ποσά στην ίδια (την ενάγουσα) και ότι, ειδικότερα, το συμπεριλαμβανόμενο σ' αυτό 2% (ως άνω), που τελικώς ανήκε στην ίδια (ενάγουσα), ανήκε στις εταιρείες αυτές των Ψ4-Ψ5, έτσι δε ώστε τα αντιστοιχούντα ποσοστά να καταβληθούν στους Γερμανούς και στους Ψ4-Ψ5 και "εμείς να υποστούμε την βιβλική αυτή καταστροφή και να μην έχουμε εισπράξει μέχρι στιγμής ούτε μία δεκάρα και ούτε τα έξοδά μας". Ότι, ανεξαρτήτως όλων των ανωτέρω αδικοπραξιών, η ένδικη αυτή αγωγή στηρίζεται βασικά στην εις ολόκληρο συμβατική ευθύνη των πρώτων πέντε (5) εναγομένων, προς καταβολή του άνω ποσού, αφού όλοι αυτοί (οι πέντε πρώτοι των εναγομένων) ανέλαβαν την υποχρέωση συμβατικώς να της καταβάλουν το ποσό αυτό και επομένως πρέπει να υποχρεωθούν, σύμφωνα με την πρώτη αυτή βάση της αγωγής, να καταβάλουν το ισόποσο των 6.000.000 μάρκων, κατά την ημέρα της πληρωμής του, σε δραχμές, νομιμοτόκως και άλλως, όλως επικουρικώς, κατά τις διατάξεις (των άρθρων 904 επ. ΑΚ) για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, απαγγελλομένης και προσωπικής κρατήσεως, κατά των τέταρτου και πέμπτης των εναγομένων, το μεν ως εμπόρων και λόγω της εμπορικής τους ιδιότητας, το δε και εκ παραλλήλου και λόγω των αδικοπραξιών τους και ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης, καθώς επίσης και της προσωπικής κράτησης των τέταρτου έως και όγδοου των εναγομένων. Ειδικότερα, ζήτησε η ενάγουσα, μετά τον παραδεκτό περιορισμό των αιτημάτων της σε εν μέρει αναγνωριστικά; και δη από την ενδοσυμβατική ευθύνη σε συρροή και με την προεκτεθείσα αδικοπρακτική τοιαύτη, 1) α) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, εις ολόκληρον έκαστος και με προσωπική κράτηση των τέταρτου, πέμπτης, έκτου, εβδόμου και ογδόου των εναγομένων, αα) λόγω της εμπορικής τους ιδιότητας και της εμπορικότητας του ένδικου αυτού χρέους τους και ββ) λόγω της αδικοπραξίας αυτών (από κοινού) και της υπεξαίρεσης και της απάτης τους, και ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης, να της καταβάλουν το ισόποσο σε δραχμές ποσό γερμανικών μάρκων, το οποίο αντιστοιχεί σε 50.000.000 δραχμ. κατά τον χρόνο της πληρωμής τους, 2) να αναγνωρισθεί ότι οι εναγόμενοι υποχρεούνται να της καταβάλουν, σε ολόκληρο ο καθένας τους, το ισόποσο σε δραχμές του υπολοίπου ως άνω κονδυλίου, μέχρι δηλαδή του ποσού των 6.000.000 γερμανικών μάρκων κατά την ημέρα της πληρωμής και όλα τα ανωτέρω ποσά νομιμοτόκως από την κατά τα ως άνω είσπραξη (εκ μέρους του Ελλ. Δημοσίου) των επιμέρους ποσών, άλλως από την επίδοση της αγωγής, ευθυνόμενων, δηλαδή, προς τούτο, όλων μεν των εναγομένων σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες σε συνδυασμό και με την απάτη (έστω και αστική τοιαύτη) και την υπεξαίρεση, των πέντε (5) πρώτων εκ των εναγομένων σωρευτικώς (προς τις άνω δηλαδή αδικοπρακτικές και απατηλές πράξεις) και βάσει της αντισυμβατικής ως άνω συμπεριφοράς τους, άλλως επίσης επικουρικά, κατά τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Το Εφετείο, μετά εξαφάνιση της πρωτοβάθμιας απόφασης, έκρινε την αγωγή ως νόμω αβάσιμη για όλες τις βάσεις της; και ειδικότερα την εκ της συμβάσεως βάση της, η οποία ενδιαφέρει εν προκειμένω, ως προσκρούουσα στις απαγορευτικές διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 1 εδ. α' του Ν. 5227/1931 "Περί μεσαζόντων". Συγκεκριμένα, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, εκτιμώντας τα ιστορούμενα στο δικόγραφο της αγωγής, δέχεται επί λέξει τα εξής : Α) Η ίδια η ενάγουσα εκθέτει στην αγωγή της αυτή ότι μεταξύ των διαδίκων καταρτίσθηκε σύμβαση, βάσει της οποίας συμφωνήθηκε αλλά και περαιτέρω πραγματώθηκε (και υλοποιήθηκε) η προώθηση στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αποκλειστικώς και μόνο του Συστήματος Ελέγχου Πυρός, ΜΤΒ Μ48Α5 ΜΟLF, το οποίο παρήγαγε η τρίτη των εναγομένων (Γερμανική εταιρεία) και δη, πέραν και της σύνταξης προσφορών, της παρακολούθησης και παρουσίασης των εν λόγω συστημάτων στο Δημόσιο, ως πελάτη, της προβολής και της αποδοχής του ίδιου αυτού συστήματος (συστήματος ελέγχου πυρός), το πρωτίστως ενδιαφέρον - για την εκτίμηση του περιεχομένου της αγωγής αυτής - είναι το αναφερόμενο γεγονός, περί του ότι, η ίδια αυτή (και μόνον και με την ομάδα της) δραστικώς και αποφασιστικώς αλλά και τελεσφόρως και εξόχως επιτυχώς: α) Μεσολάβησε, προκειμένου να τροποποιηθεί η προσφορά της τρίτης των εναγομένων στο συγκεκριμένο μειοδοτικό διαγωνισμό των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδος και μάλιστα να γίνει αυτή (η προσφορά) σε γερμανικά μάρκα και όχι σε δολλάρια Η.Π.Α., β) Ότι, με την δική της καθοριστική παρέμβαση και διαμεσολάβηση και υποστήριξη προς το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος και ειδικότερα στο Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.), επιτεύχθηκε τελικώς έγκριση της προμήθειας του ανωτέρω οπλικού συστήματος (έναντι άλλων ανταγωνιστικών αυτού) αποκλειστικά από την τρίτη των εναγομένων (Γερμανική Εταιρεία), γ) Ότι επίσης μεσολάβησε η ίδια και αντιστοίχως επέτυχε η σχετική χρηματοδότηση του εξοπλιστικού προγράμματος των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδος να γίνει με εθνικά κονδύλια, ήτοι μέσω σχετικών δανειοδοτήσεων από Ελληνικές και ξένες Τράπεζες και πάντως όχι, όπως προηγουμένως ίσχυε αποκλειστικά, από δανειοδοτήσεις των Η.Π.Α. δηλαδή από αμερικανικές δανειοδοτήσεις (ΡΜ5), έτσι δε ώστε, να συμμετείχαν, αντίστοιχα, στον εν λόγω διαγωνισμό, μόνο αμερικανικές εταιρείες, δ) Ότι επίσης αποφασιστικώς συνέδραμε η ίδια την τρίτη των εναγομένων, που υπέβαλε στις 24-03-1998 επιστολή προς το Γ.Ε.Σ, ζητώντας διευκρινίσεις, ως προς το ζήτημα της χρηματοδότησης του εν λόγω εξοπλιστικού προγράμματος, στην οποία αντίστοιχα δόθηκε η απάντηση από το ίδιο το Γ.Ε.Σ., της περιόδου 1988 - 1992 [αποφάσεις ειδικότερα 1//Σ.8/88 ΣΑΓΕ και 1/Σ.3/88 ΚΥΣΕΑ], αφενός μεν, πως προβλεπόταν ο εκσυγχρονισμός των αρμάτων Μ48Α5 να γινόταν με την τοποθέτηση Συστήματος Ελέγχου Πυρός σ' αυτά αποκλειστικά και μόνο με κονδύλια δανειοδοτήσεων των Η.Π.Α., αφετέρου δε και ότι το εν λόγω πρόγραμμα είχε ήδη εγκριθεί από την Ανώτατη Στρατιωτική Ηγεσία ως εξής και δη με μεγάλη προσπάθεια της ίδιας αυτής (της ενάγουσας): Να μεταπεισθεί τελικώς το Γ.Ε.Σ., ως πελάτης και να τροποποιήσει τον ως άνω τρόπο χρηματοδοτήσεως του εν λόγω εξοπλιστικού προγράμματος και ότι πράγματι μεταπείσθηκε αυτό (το Γ.Ε.Σ.), ως πελάτης, γεγονός που επετεύχθη αποκλειστικώς χάριν στην επίπονη και πολύχρονη εργασία της ομάδας των συνεργατών αυτής (της ενάγουσας) στην Ελλάδα (για την αποφυγή δηλαδή του μονοπωλίου των αμερικανικών εταιρειών), ε) Ότι, έτσι και μόνο, χάριν δηλαδή των δικών της και μόνο, κατά τα ως άνω; παρεμβάσεων και μεσολαβήσεων της προς το Γ.Ε.Σ., όχι μόνο άλλαξε ο τρόπος χρηματοδοτήσεως των εν λόγω εξοπλιστικών προγραμμάτων των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδος, αλλά και κατά τον διενεργηθέντα μειοδοτικό διαγωνισμό κατακυρώθηκε τελικώς η προαναφερόμενη προμήθεια (του ανωτέρω οπλικού συστήματος) στην τρίτη των εναγομένων, συναφθείσας προς τούτο, με την τελευταία αυτήν, τον Μάρτιο του έτους 1991 και της σχετικής (επικυρωτικής) συμβάσεως. Β) ότι, χωρίς την τοιαύτη διαμεσολάβηση αυτής (της ενάγουσας) θα είχε αποκλεισθεί του εν λόγω διαγωνισμού η τρίτη των εναγομένων, ως προμηθεύτρια του δικού της οπλικού (ως άνω) συστήματος, Γ) ότι, παρά τις ανωτέρω μεσολαβητικές της προσπάθειες, οι αντίδικοι της, ως εις ολόκληρον μάλιστα υπόχρεοι - μεταξύ δε των οποίων και η τρίτη των εναγομένων (Γερμανική εταιρεία) - αρνούνται να εκπληρώσουν την παροχή που της υπεσχέθη η τρίτη αυτή των εναγομένων, της κατά τα ως άνω δηλαδή αμοιβής της, για όλες τις πιο πάνω μεσολαβήσεις και παρεμβάσεις της προς το Γ.Ε.Σ. κ.λ.π. όπως πιο πάνω, Δ) ότι - όπως ομοίως περαιτέρω εξέθεσε στην κρινόμενη αγωγή της η ίδια αυτή η ενάγουσα - οι δικοί της συνεργάτες, που τους κατονομάζει μάλιστα, αφού παρακολούθησαν τις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές και τις τάσεις των οικονομιών των Η.Π.Α και της Γερμανίας, αντίστοιχα, πραγματοποίησαν την ως άνω μεσολάβηση τους προς το Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.), με συγκεκριμένες - όπως επίσης η ίδια ρητώς αναφέρει - και συνεχείς παραστάσεις και, με τον τρόπο αυτό και μόνο, έπεισαν τελικώς τα αρμόδια όργανα του Γ.Ε.Σ. να δεχτούν ώστε η προσφορά της τρίτης των εναγομένων (Γερμανικής Εταιρείας) να γίνει (τελικώς) σε μάρκα (και όχι σε δολλάρια Η.Π.Α.), για να έχει εκείνη τη δυνατότητα να προσφέρει "χαμηλές τιμές" (ενώ, αν αντιθέτως προσέφερε τις τιμές της, σε δολλάρια Η.Π.Α., θα αναγκαζόταν να προσφέρει υψηλότερες τιμές, με κίνδυνο εντεύθεν να μη γίνει δεκτή και χάσει τον εν λόγω μειοδοτικό διαγωνισμό). Με όλα τα ανωτέρω, που εκθέτει στην κρινόμενη αγωγή της, η ενάγουσα ενστερνίζεται, υιοθετεί (και παραδέχεται), στο ίδιο το δικόγραφο αυτής και δη ρητώς, σαφώς και κατηγορηματικώς, ότι παραβίασε τις διατάξεις του πιο πάνω νόμου "περί μεσαζόντων". Και ναι μεν, σε άλλο σημείο της κρινόμενης αγωγής της η ενάγουσα εξιστορεί ότι, παρεκτός και των κατά τα ως άνω διαμεσολαβήσεων και παρεμβάσεων της προς το Ελληνικό Δημόσιο και δη προς το Γ.Ε.Σ. και από τον Φ ακόμη (προσθέτως παρεμβάντα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο), παρέσχε συμπληρωματικώς και την αναφερόμενη τεχνική και επιστημονική αρωγή των αναφερόμενων συνεργατών της - που δεν είναι μάλιστα και όλοι τους αυτοί, πλην του Φ μόνο, διάδικοι στην παρούσα δίκη - ωστόσο όμως μόνη η παράθεση και των στοιχείων αυτών, που εκφεύγουν μάλιστα των ελεγχόμενων από το Δικαστήριο πιο πάνω αγωγικών της ισχυρισμών, πραγμάτων δηλαδή (περί μεσολαβήσεων και παρεμβάσεων της δηλαδή προς το Γ.Ε.Σ., για να μετάσχει η τρίτη των εναγομένων στον ένδικο μειοδοτικό του διαγωνισμό) δεν αλλάζει, ούτε και τροποποιεί την εκτίμηση της αγωγής αυτής ως προς το προπαρατεθέν πραγματικό περιεχόμενο της (την πραγματική δηλαδή ιστορική και νομική αιτία αυτής). Κατά συνέπεια και η βάση της αγωγής, που επιχειρείται να θεμελιωθεί από την ενάγουσα στην κατά τα ως άνω αθέτηση της υπόσχεσης και συνακολούθως και της υποχρέωσης των εναγομένων (και δη και της τρίτης τούτων), πρέπει, σύμφωνα και με τις προαναφερόμενες νομικές σκέψεις και τις διατάξεις του νόμου περί μεσαζόντων, να απορριφθεί ως μη νόμιμη". Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη "πράγματα" μη προταθέντα, μεταβάλλοντα τη βάση της αγωγής ούτε παρεβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1 και 2 του ν. 5227/1931 με εσφαλμένη υπαγωγή των ιστορούμενων στην αγωγή πραγματικών γεγονότων στη διάταξη του άρθρου 1 που δεν ήταν εφαρμοστέα, αντί στη εφαρμοστέα διάταξη του άρθρου 2 του ως άνω νόμου. Ειδικότερα, το Εφετείο, με τη χρησιμοποίηση των λέξεων "διαμεσολοβήσεις", "παρεμβάσεις", εξέφρασε το κατά την εκτίμησή του περιεχόμενο της αγωγής σε συνδυασμό με τα αιτήματά της, όπως ρητώς τα διαλαμβάνει στην προσβαλλόμενη απόφαση, αναφέροντας, μάλιστα, συγκεκριμένα, ιστορούμενα στην αγωγή, πραγματικά περιστατικά, τα οποία κατά την εκτίμησή του καταφάσκουν την ύπαρξη "διαμεσολαβήσεων", και "παρεμβάσεων". Ούτε, εξάλλου, με την εκτεθείσα κρίση του το Εφετείο παρεβίασε τις ανωτέρω ουσιαστικού διατάξεις των άρθρων 1 και 2 του ν. 5227/1931 με εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτές των αναφερόμενων στην αγωγή πραγματικών γεγονότων, αφού αυτά, σε συνδυασμό με το επίσης αναφερόμενα στην αγωγή περιεχόμενο της επίμαχης συμφωνίας (προώθηση, ποσοστά, χρηματικά ανταλλάγματα εκχωρήσεις, χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένες τεχνικές ή επιστημονικές υπηρεσίες, οι οποίες ούτε προσδιορίζονται ούτε αποτιμώνται) και σκοπό αυτής (κατάρτιση συμβάσεως με το Δημόσιο), ανταποκρίνονται πλήρως στις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 1 του ν. 5227/1931 και όχι σ' αυτές του άρθρου 2 του ίδιου νόμου. Συνεπώς, οι περί του αντιθέτου εκ των αριθμών 8 στοιχ. α και 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικοί λόγοι είναι αβάσιμοι. VII.- Ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν η προσβαλλόμενη απόφαση, συνεπεία ανύπαρκτης, αντιφατικής ή ανεπαρκούς αιτιολογίας, στερείται νόμιμης βάσεως και εντεύθεν καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος ως προς την ορθότητα ή μη της υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας, στον προσήκοντα κανόνα δικαίου. Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι ο αναιρετικός αυτός λόγος προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και δεν ιδρύεται αν η αγωγή απορρίφθηκε ως αόριστη ή νόμω αβάσιμη. Επομένως, ο τρίτος εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος, με τον οποίο ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση για ανεπάρκεια των αιτιολογιών της, είναι απαράδεκτος, αφού το Εφετείο δεν προέβη στην κατ' ουσίαν διερεύνηση της διαφοράς, αλλά απέρριψε την κρίσιμη αγωγή ως νόμω αβάσιμη. VIII. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-8-2006 αίτηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "TRADEMONT ΑG" για αναίρεση της 4644/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην δικαστική δαπάνη των παρισταμένων αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει α) στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ για τους δεύτερη, τέταρτο, πέμπτο και όγδοο των αναιρεσιβλήτων β) στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ για τους τρίτη και έβδομο των αναιρεσιβλήτων και γ) στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ για τους κληρονόμους του αποβιώσαντος έκτου αναιρεσιβλήτου.. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2009. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δεν συνεννοούμαστε

2011-04-08T17:43:00.005+03:00

Αδελφές και παλικάρια, γίνανε μαλλιά κουβάρια, και άντε να βγάλεις άκρη; Κάποτε ξέραμε τις λέξεις και τις έννοιες τους, το σημαίνον και το σημαινόμενο. Τώρα έχουμε χάσει τη μπάλα.

Ο πρωθυπουργός είναι αντιεξουσιαστής στην εξουσία. Και εγώ υποψήφιος τρόφιμος του Δρομοκαΐτειου, και με υποτροφία παρακαλώ. Μην υποτιμάτε το αλαλούμ της δηλώσεως όμως, όσο απαραίτητη κι αν θεωρείτε τη νοσηλεία μου, σε κάθε περίπτωση, στο ανωτέρω ίδρυμα. Μπορείτε μόνο να φανταστείτε, τι ψυχολογικός κόστος και συνέπειες έχει η παραπάνω δήλωση για αυτούς που αυτο-προσδιορίζονταν ως αντιεξουσιαστές. Έχασαν τον κόσμο κάτω από τα πόδια τους. Εγώ έχασα απλώς το μέτρο.

[Έχω κόλλημα με αυτή τη δήλωση, μεγαλύτερο, ίσως, από την άλλη, ξέρετε, "λεφτά υπάρχουν" ή "που πήγαν τα λεφτά"]

Οι κομπιουτεράδες με γνώσεις αρχαίων ελληνικών είναι περιζήτητοι στις εταιρείες λογισμικού. Αν υπάρχει ένας τέτοιος και αν κατά τύχη διαβάζει αυτή την ανάρτηση, παρακαλώ να εμφανιστεί και δηλώσει την ύπαρξη του, διότι κατά πάσα πιθανότητα αποτελεί τόσο σπάνιο - υποψήφιο - εύρημα όσο και η Ατλαντίδα. Και εγώ που νόμιμα ότι οι ΗΥ μόνο από αριθμούς καταλαβαίνουν, για να μην αναφέρω φυσικά ότι νόμιζα ότι μόνο δύο αριθμοί (0, 1) είναι όλο το σύμπαν των ΗΥ. Πάντως είμαι περίεργη, τι θα μπορούσε να πάθει ένας ΗΥ εάν ο κομπιουτεράς κάνει λάθος στην πτώση;

[τις ευχαριστίες μου στον Zaphod, για το σχετικό τιτίβισμα]

Το ντοκιμαντέρ ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ κάνει προπαγάνδα και μάλιστα επικίνδυνη (είπαν). Ενώ η Τρέμη, ο Πρετεντέρης, ο Παπαχελάς, ο Παπαδημητρίου, ο Ανδριανόπολους, ο Μάνος, κάνουν επιμορφωτικά σεμινάρια με θέμα "Οικονομικά για όλον τον κόσμο". Και ο GAP κάνει σοσιαλιστική πολιτική. Και το 2012 (αν δεν καταστραφεί ο κόσμος), η Ελλάδα θα ξαναβγεί στις αγορές. Και εγώ έχω πιο μακριά πόδια από την Σκλεναρίκοβα...

ΤΙΝΑ. Κορίτσι από καλή οικογένεια, (μεγάλο ατού, για κάποιο λόγο, αν πρέπει να πείσεις να την "παντρευτεί" ο υποψήφιος "γαμπρός" - λέγε με ελληνικός, ιρλανδικός, πορτογαλικός - και έπεται συνέχεια - λαός). Αλλά δεν είναι η μοναδική "νύφη" που κυκλοφορεί. Υπάρχουν και άλλες. Με τα δικά τους χαρίσματα και με τα δικά τους ελαττώματα. Ποιά γκόμενα προτιμάει καθένας είναι δική του επιλογή, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Και για να το κλείνουμε το θέμα, αφού στο τέλος το μάρμαρο θα το πληρώσουμε εμείς, ας διαλέξουμε όποια μας αρέσει. Με τον παρά μας και την κυρά μας.

[Την ΤΙΝΑ, πάντως εγώ δεν την γουστάρω. Τελεία. Μην ακούω λοιπόν, "δεν κάνει αυτή (η άλλη) για σένα παιδί μου" , "θα δυστυχήσεις μαζί της (με την άλλη), πάρε την ΤΙΝΑ που όλοι την παινεύουν" κλπ. Δεν την γουστάρω ρε μάνα.]

Εντάξει, ο καθένας κρίνει την πραγματικότητα με βάση τις δικές του προσλαμβάνουσες. Αλλά μερικά πράγματα έχουν και τα όρια τους. Πριν από λίγο καιρό, συνταξιούχος, από αυτούς των οποίων οι συντάξεις υπέστησαν haircut, προσπαθούσε να με πείσει ότι έχει δίκιο ο Γιωργάκης, όλοι πρέπει να πληρώσουμε (έστω και τις αμαρτίες αλλονών), για να πάει μπροστά η χώρα. Είπαμε, να είσαι Πασόκος, αλλά μπάστα. Δεν τον αδικώ πάντως, τον εν λόγω συνταξιούχο. Τι να κάνει και αυτός ο έρημος; Δούλευε όλη του τη ζωή, πήρε μια σύνταξη και ξαφνικά έρχεται κάποιος και του λέει πλήρωσε γιατί χανόμαστε. Πληρώνει λοιπόν μπας και καταφέρει να ηρεμήσει και από μέσα του εύχεται και μη χειρότερα. Σάμπως, το ίδιο δεν κάνουμε όλοι λίγο πολύ. Το ίδιο δεν κάνουν και όλοι οι υπάλληλοι, που βλέπουν τους συναδέλφους τους να απολύονται, αλλά όταν γλιτώσουν ξώφαλτσα την απόλυση, αρχίζουν τις θεωρίες "να μαζευτούμε, να πάτε"; Μέχρι βέβαια να τους κοινοποιηθεί η δική τους απόλυση...

[Εκεί που βγήκα, όμως, από τα ρούχα μου, ήταν όταν ο παραπάνω συνταξιούχος μου είπε ότι ο Γιωργάκης νοικοκυρεύει τη χώρα (επί λέξει). Να δείτε που στο τέλος το νοικοκύρεμα θα βγάλει άσχημο όνομα, θα ακούς "καλή νοικοκυρά" και θα τρέχεις.]

Μα καλά, οι δημοσιογράφοι δεν απεργούν επί τετραήμερο; Οι ιστοσελίδες των εφημερίδων από ποιους ενημερώνονται;

[Πάντως, όχι από τις καθαρίστριες. Αυτές μαζεύουν τα σκουπίδια, δεν τα σκορπούν.]

Λοιπόν, την επιμήκυνση την πήραμε, τη μείωση των επιτοκίων την πήραμε. Η ΕΚΤ αύξησε το βασικό επιτόκιο της κατά 25 μονάδες βάσης. Αυτό όμως δεν είναι το επιτόκιο με το οποίο είναι συνδεδεμένο το επιτόκιο για το δάνειο των 110 δις του μηχανισμού (διακόρευσης); Δηλαδή μας το μείωσαν ονομαστικά κατά μια ποσοστιαία μονάδα και μας το αύξησαν μετά κατά 25 μονάδες βάση;

[Τα ρέστα, δρακουλίνια.]

Για να πούμε πάντως και του στραβού το δίκιο, η ΕΚΤ δεν αύξησε το βασικό επιτόκιο της, επειδή μας έχει στην μπούκα ή για να μας πάρει πίσω τη μείωση. Επίσημα, δηλώθηκε ότι η αύξηση γίνεται για να συγκρατηθεί ο πληθωρισμός. Αν σκεφτούμε λοιπόν ότι ο πληθωρισμός κάνει κακό στο συσωρευμένο χρήμα, εγώ θεωρώ ότι είναι ειλικρινείς.

Update : Διαβάστε εδώ με λίγα λόγια την ιστορία των ανθρώπων του Γιώργου, αν δεν την ξέρετε ήδη. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αρκετές πληροφορίες.

Update 2 : Μετά από υπόδειξη του χασοδίκη (στα σχόλια αυτής της ανάρτησης) ανακάλυψα ότι την ίδια τακτική με εμάς, που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας, ακολούθησαν και οι ... Γερμανοί. Δείτε εδώ.

Update 3 : Πώς ο Μπερλουσκόνι λύνει το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ιταλίας; Παρέχοντας ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες! Λεπτομέρειες εδώ, όπου και η αντίδραση των Γερμανών (τώρα που το πρόβλημα απειλεί να φτάσει και στη δική τους πόρτα).

Update 4 : Δείτε εδώ μια ανάρτηση του Ερμπιππου σχετικά με τη Δικαιοσύνη και το πως (εκούσια ή ακούσια) επέτρεψε το φαγοπότι.

Τίτλοι ειδήσεων : Πες αυτό που σκέφτεσαι πρώτο

2011-04-06T15:38:00.003+03:00

Σαμαράς : Συνταγματική αναθεώρηση για να σωθεί το πολιτικό σύστημα
Είμαι σίγουρη ότι θέλω να σωθεί ΑΥΤΟ το πολιτικό σύστημα;

Έκοβαν πλαστά μέσα σε εκκλησία
Στο σωστό μέρος ήταν ...

ADB: Σε «γερή βάση» η ανάπτυξη της Ασίας
Μέχρι την επόμενη ασιατική κρίση.

Β. Ράπανος : Οι ελληνικές τράπεζες θα περάσουν τα τεστ αντοχής

Τα νεύρα μας πάλι όχι...

Στη Βουλή το σκάνδαλο των υποβρυχίων

Με το καλό και στο Δικαστήριο.

"Η Ελλάδα αποτελεί επενδυτική ευκαιρία"

Αυτό είναι καλό ή κακό;

Κόψτε, μειώστε, κλείστε...

Όπως λέμε ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.

Μπαράζ υποβαθμίσεων
Αι στο διάολο, πέφτω από τα σύννεφα!

Κοιμάμαι ξύπνια

2011-03-30T13:12:00.000+03:00

Εδώ και ημέρες, ξεκινώ αναρτήσεις και τις αφήνω στη μέση. Έγραψα για τη Λιβύη, έγραψα για τη διάχυση κινήτρων στην κοινωνία και εκτός από αυτά που έγραψα, σκέφτηκα ακόμη περισσότερα. Αμέτρητες σκέψεις που επιτίθενται το μυαλό μου σαν τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν με δύναμη στο τζάμι. Και συνεχίζουν να κυλούν στα αυλάκια που φτιάχουν στο μυαλό μου, γδέρνοντας το και κάνοντας το να πονά. Και όλο λέω ότι θα τους δώσω ζωή, να υπάρχουν χωρίς εμένα, θα τις κάνω λέξεις, θα τις κάνω πίξελ, θα τις βγάλω από πάνω μου, από μέσα μου. Και όλο το αφήνω. Και εκείνες με εκδικούνται, γυρίζοντας συνέχεια μέσα στο μυαλό μου, ανοίγοντας καινούργια αυλάκια και νέους φαύλους κύκλους.

Τι να πω όμως και τι να πρωτοβάλω σε τάξη, όταν ο κόσμος γυρίζει γύρω μου και εγώ είμαι ακίνητη, σαν το παιδί που έχασε τους γονείς του μέσα στο πλήθος; Τι να πω όμως και τι να πρωτοβάλω σε τάξη, όταν τόσα πράγματα και τόσες σκέψεις με τραβούν από το μανίκι και εγώ θέλω να κάνω σε όλα το χατήρι; Πότε ακριβώς η ζωή μου, το μυαλό μου έγινε ωκεανός που θέλει να με πνίξει;

Κάποτε ήμουν παρορμητική. Έκανα, έλεγα, αποφάσιζα αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν, τη στιγμή που το σκεφτόμουν. Πυροβολούσα πιο γρήγορα και από τη σκιά μου. Μετά έγινα λογική, σκεφτόμουν και έπειτα έπραττα, έλεγα, αποφάσιζα. Τώρα δεν ξέρω τι είμαι, διότι δεν ξέρω πως λέγεται αυτός που έχει σταματήσει και παρακολουθεί τα πάντα - και τον εαυτό του - να κινούνται γύρω του.

Από μικρή βλέπω έναν εφιάλτη. Έναν συγκεκριμένο εφιάλτη. Στο όνειρο μου, με βλέπω να κοιμάμαι, εκεί που στην πραγματικότητα κοιμάμαι. Και στο όνειρο μου, θέλω να ξυπνήσω, αλλά δεν μπορώ. Το μυαλό μου ουρλιάζει στο σώμα μου να ξυπνήσει, αλλά εκείνο δεν ακούει ή κάνει ότι δεν ακούει. Στο όνειρο μου, ακούω το μυαλό μου να δίνει εντολή να κινηθεί το χέρι μου ή το πόδι μου, αλλά τίποτα δεν κινείται. Και όταν πλέον το μυαλό μου έχει απελπιστεί και ουριλάζει πανικλόβλητο ακατανόητα πράγματα, πετάγομαι από τον ύπνο τρομοκρατημένη.

Τώρα που όλα - και εγώ - κινούνται γύρω μου, νιώθω σαν να ονειρεύομαι αυτόν τον ίδιο εφιάλτη. Προσπαθώ να κινηθώ και δεν μπορώ. Το μυαλό μου ουρλιάζει εντολές, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία. Μάλλον δεν έχει τρομοκρατηθεί αρκετά ακόμη, για να πεταχτώ από τον ύπνο.

Μικρή σιχαινόμουν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Με τρόμαζε το γεγονός ότι εκεί γίνονταν περίεργα, ανεξήγητα πράγματα. Περισσότερο όμως από τον τρόμο, θυμάμαι την αντιπάθεια μου προς τη Βασίλισσα. Off with her head. Όχι, κανείς δεν μπορεί να αποφασίζει για τη ζωή του άλλου, ηλίθιο παραμύθι. Ακόμη σιχαίνομαι αυτό το παραμύθι.

Το αγαπημένο μου παραμύθι ήταν το Ασχημόπαπο. Θυμάμαι ακόμη τη γεύση της ικανοποίησης, τη σχεδόν χαιρέκακη έξαψη της αλλαγής, όταν το ασχημόπαπο γίνονταν κύκνος και όλοι έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Ακόμη μου αρέσει αυτό το παραμύθι.

Τώρα απλώς σιχαίνομαι την πραγματικότητα, που αφήνει μια Βασίλισσα να αποκεφαλίζει για το κέφι της. Την πραγματικότητα που όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Και έτσι το ασχημόπαπο δεν γίνεται ποτέ κύκνος. Ίσως όμως αν τη σιχαθώ αρκετά, να ξυπνήσω τρομαγμένη, αλλά απαλλαγμένη από τον εφιάλτη.

Ομιλείτε ελληνικά

2011-03-19T13:45:00.000+02:00

Ι. Σε παλαιότερη ανάρτηση μου (εδώ), είχα αναφερθεί στη διαρκώς φθίνουσα ποιότητα της γλώσσας που χρησιμοποιείται στο δημόσιο διάλογο, με ιδιαίτερη έμφαση, στη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, θέλοντας να δείχνουν οικείοι στον πολύ κόσμο.

Η γλώσσα του πεχοδορμίου λοιπόν ξαναχτύπησε. Η κα Χριστοφιλοπούλου, θέλοντας να πει κάτι, αλλά προφανώς όχι ευθέως, μη γνωρίζοντας πως αλλιώς να εκφραστεί, δήλωσε, σύμφωνα με αυτό το δημοσίευμα, "Δεν θα το ξηλώσω το πουλόβερ".

Κατόπιν αυτής της δηλώσεως, θα ήθελα να ρωτήσω την αξιότιμη κα υφυπουργό :

α) αν τον αχνίζει τον κουραμπιέ, β) αν την λαμβάνει την αλληλογραφία, και γ) αν το γαργαλάει το σπαγγέτι. Επίσης, θα πρότεινα να εισαχθεί, στο ρηξικέλευθο πρόγραμμα αναμόρφωσης (τώρα όμως βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο της κατεδάφισης) του εκπαιδευτικού συστήματος, ως μάθημα η γλώσσα του πεζοδρομίου. Άλλωστε, τότε πραγματικά οι πολίτες θα νιώθουν οικείους τους πολιτικούς, και οι πολιτικοί θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν τα τρυκ της γλώσσας πριν τα χρειαστούν στον πολιτικό στίβο.

Και θα κλείσω με μια γνωστή έκφραση του πεζοδρομίου : Άντε μου στο διάολο!

ΙΙ. Τι σου είναι τελικά ο δαίμονας του τυπογραφείου... Τα καλύτερα τα σπίτια εκθέτει. Διάβαζα σε αυτό το δημοσίευμα της κατά τα λοιπά έγκριτης Ναυτεμπορικής, τα σχετικά με τη σύλληψη ατόμων που "διένειμαν παράνομα, μέσω διαδικτύου, τα κλειδιά αποκρυπτογράφησης της ανωτέρω εταιρείας (σ.σ. MULTICHOICE) σε τρίτα άτομα, αντί χρηματικού ποσού.". Απίστευτο και όμως αληθινό! Η εταιρεία MULTICHOICE είναι κρυπτογραφημένη και έχει και κλειδιά αποκρυπτογράφησης! Παγκόσμια πρωτοτυπία υποθέτω...

Αλλά, δεν τελειώνει εκεί. Στη συνέχεια του δημοσιεύματος, γίνεται αναφορά και στο"...μπουκέτο NOVA" (Σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα, οι ανωτέρω παράνομες υπηρεσίες προσφέρονταν σε χρήστες, έναντι χρηματικού ποσού, χαμηλότερου της μηνιαίας συνδρομής για το μπουκέτο NOVA, πράξεις που οδηγούν στην απώλεια κερδών τόσο για την εγκαλούσα εταιρία όσο και για το Ελληνικό Δημόσιο (απώλεια ΦΠΑ και ποσοστού από υφιστάμενη σύμβαση μεταξύ των δύο μερών).

Εντάξει, δεν λέω, μπορεί να είναι λιγάκι τσουχτερή ή αλμυρή (όπως λέμε και πεζοδρομιακά speaking) η συνδρομή για NOVA, αλλά όχι και μπουκέτο ρε παιδιά!!!

... και εγένοντο συμπεράσματα

2011-03-17T17:41:00.001+02:00

Ι. Μπορεί να φταίει ο μικρός εγκέφαλος που διαθέτω, αλλά μεγέθη, όπως του σεισμού στην Ιαπωνία, δεν μπορώ να τα διαχειριστώ. Δεν μπορώ καν (και δεν θέλω κιόλας) να φανταστώ πως είναι ένας σεισμός εντάσεις 9 ρίχτερ που διαρκεί δύο ολόκληρα λεπτά. Αν βίωνα έναν τέτοιο σεισμό, το πιο πιθανό να είχαν τελειώσει ... τα εξερχόμενα υγρά, πριν από το σεισμό!

(άλλο παράδειγμα μη διαχειρίσιμου μεγέθους είναι η πληροφορία της οποίας έγινα παραλήπτης σχετικά με την ταχύτητα περιστροφής της γης γύρω από τον άξονα της... είναι 30 φορές μεγαλύτερη από την ταχύτητα μιας μέσης σφαίρας).

Αυτό που μπορώ να κατανοήσω πιο εύκολα είναι το γιατί προκαλούνται σεισμοί. Μεταξύ των επιστημονικών εξηγήσεων για τον συγκεκριμένο σεισμό, (με την ευγενική "χορηγία" του Zaphod, του οποίου το PS3 κινδυνεύει, γιατί με νευρίασε και το ξόρκι κρέμεται από τα χείλια μου, εξαιτίας αυτής της ανάρτησης του), έμαθα και για τα υπερόπλα Tesla, αλλά και για το HAARP, κυρίως αυτό το τελευταίο, διότι φέρεται να μπορεί να προκαλέσει σεισμούς και ιδίως αυτόν στην Ιαπωνία, θεωρείται δεδομένο ότι τον προκάλεσε για να εκδικηθούν κάποιοι τους Ιάπωνες.

(φυσικά και δεν πρόκειται να σας γράψω όλη την παπαρολογία της οικείας θεωρίας, διότι έχω πιει καφέ και πάνε τουλάχιστον 4 ημέρες από την τελευταία επαφή μου με αλκόολ - για τους βιτσιόζους πάντως ο Zaphod δίνει URL)

Κάπως έτσι καταλήγω στο απολύτως ορθόδοξο και καθόλου αυθαίρετο συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε οι θετικές επιστήμες. Διότι, αγαπητέ μου επιστήμονα, αποφάσισες να ξεστραβώσεις την ανθρωπότητα και να μάθεις στους ανθρώπους τα joule, watt και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, για να σταματήσουν να πιστεύουν ότι τα δεινά προέρχονται από ανύπαρκτους θεούς. Και ορίστε τώρα τι πάθαμε... Πήραν τα στοιχεία σου και έφτιαξαν καινούργιες φανταστικές θεωρίες και έτσι μας έκατσαν και αυτοί στο σβέρκο. Και λουζόμαστε και τη θεωρία της δευτέρας παρουσίας/αποκάλυψης/δεν συμμαζεύεται και τις "επιστημονικές" θεωρίες των υπερόπλων χαμηλών συχνοτήτων!

(Bonus συμπέρασμα : ενώ σκεφτόμουν το παραπάνω - ευρύτερο - συμπέρασμα, κατέληξα και στο εξής : δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, διότι αν υπήρχε, ο Tesla θα είχε σηκωθεί από τον τάφο και θα κυνήγαγε - στην καλύτερη περίπτωση, στη χειρότερη θα γ.... - όλους αυτούς που χρησιμοποιούν το όνομα του για να ονοματίσουν γκατζετάκια).

[Βέβαια, για την πληρότητα της ενημέρωσης σας, πρέπει να αναφέρω και αυτή την ανάρτηση του Προφήτη, σύμφωνα με την οποία για όλα φταίει ο Polse, ο οποίος παραδέχεται το λάθος του εδώ.Το γεγονός όμως ότι συντάχθηκε και ο Zaphod με την άποψη του Προφήτη, πριν την "ομολογία" του Pοlse, με κάνει να πιστεύω ότι πρόκειται για ενορχηστρωμένη επίθεση στον Polse, τον οποίον ανάγκασαν - με μυστικούς και εκβιαστικούς τρόπους - να ομολογήσει το δήθεν λάθος του.]

ΙΙ. Τις τελευταίες ημέρες ακούω την έκφραση "επαναγορά ομολόγων" πιο συχνά και από τη λέξη "μαλάκας", γεγονός το οποίο θεώρησα ανατροπή της - ελληνικής - φυσικής τάξης και αποφάσισα να το σκεφτώ.

Άρχισα λοιπόν από το γιατί πρέπει να γίνει επαναγορά ομολόγων και εισέπραξα το επιχείρημα ότι είναι συμφέρουσες οι τιμές, διότι οι κάτοχοι ομολόγων έχουν λερώσει τα μεταξωτά βρακάκια τους από το φόβο μήπως μείνουν με το ομόλογο (βλ. και μουντζούρη)... στο χέρι, όταν ανακοινωθεί ο χρόνος θανάτου της ελληνικής κοινωνίας (παρακαλώ σημειώστε ότι το επικίνδυνο είναι η ανακοίνωση και ουχί το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία τα έχει ήδη τινάξει, απλώς αυτή τη στιγμή πάνω από το πτώμα στέκονται οι "γιατροί" και προσπαθούν να το παίξουν Χριστός, στο μόνοπρακτο με το Λάζαρο). Από το φόβο τους λοιπόν πωλούν το ομόλογο σε αξία μικρότερη της ονομαστικής του. Με τι λεφτά όμως θα επαναγοράσουμε τα ομόλογα-μουντζούρηδες; Ουπς, μήπως θα πρέπει να δανειστούμε; Ουπς ουπς, μήπως θα πρέπει να δανειστούμε με χειρότερους όρους - legally speaking - από αυτούς με τους οποίους είχαμε δανειστεί όταν δώσαμε τους μουντζούρηδες;

(υποθέτω ότι το γεγονός ότι όλη αυτή η συλλογιστική με την επαναγορά του χρέους, μου θυμίζει το πάρε καταναλωτικό δάνει για να ξεχρεώσεις τις πιστωτικές κάρτες, οφείλεται μάλλον στη διέγερση των κακεντρεχών αντανακλαστικών μου και στο γεγονός ότι δεν βλέπω ειδήσεις).

Τι συμπέρασμα λοιπόν βγάζουμε από τα παραπάνω;

(by now, θα πρέπει να είστε σε θέση να ακολουθείτε τη συλλογιστική μου)

Μα φυσικά ότι είναι αδήριτη ανάγκη να αποποινικοποιηθεί η χρήση των ναρκωτικών, διότι άλλως πως να βγάλεις άκρη με "προτάσεις", "ανάσες στο χρέος", "επιμηκύνσεις" και λοιπές έννοιες όταν οι αριθμοί δεν βγάζουν το αποτέλεσμα που θέλεις;

(Α, ρε Γώργο τι πίνεις και δεν μας δίνεις... Αν και το σωστό - κατά τη γνώμη μου πάντα - είναι τι πίνουμε και δεν του δίνουμε)

ΙΙΙ. Χθες το βράδυ ο Πάγκαλος έφαγε γιαούρτι. Είναι επιεικώς απαράδεκτο ένας άνθρωπος να τυγχάνει τέτοιας μεταχείρισης. Εντάξει, δεν λέω είναι ... ευτραφής, αλλά με το ζόρι να φάει βραδιάτικα γιαούρτι; Με το ζόρι δίαιτα; Καταπατά κάθε έννοια ατομικής ελευθερίας και προσωπικής επιλογής! Ο άνθρωπος πήγε στην ταβέρνα να φάει ό,τι τραβάει η όρεξη του και κάποιοι επέμεναν να τον "ταΐσουν" γιαούρτι. Δεν θέλει ρε παιδί μου να κάνει διαίτα ο άνθρωπος. Δικαίωμα του.

Συμπέρασμα; Οι μηχανισμοί του ΣΥΡΙΖΑ φταίνε (http://antiproedros.gov.gr/2011/03/17/1678).

ΥΓ : Θα διαβάσατε φυσικά το δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο "υπεύθυνος" για το μεϊλάκι περί ανακοίνωσης της - εθνικής - χρεωκοπίας την 25η Μαρτίου, είναι ένας τορναδόρος από το Ηράκλειο Κρήτης. (Δεν το διαβάσατε; Μα καλά τι διαβάζετε; Τι; Δεν το έχετε λάβει, ούτε σας έχουν πει κάτι για το μεϊλάκι; Που ζείτε... για να μεταναστεύσω και εγώ;). Μα καλά τι οίστρος ήταν αυτός με το μεϊλάκι; Ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε. Εγώ τώρα τι να ... συμπεράνω;

Πάρτο αλλιώς

2011-03-11T17:25:00.000+02:00

Σήμερα δεν έχει γκρίνια, δεν έχει ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις, έχει ΜΟΝΟ μουσική.

Το επόμενο είναι το τρέχον "κόλλημα" μου.

Αυτό είναι αφιερωμένο στον Άδη.

Και αυτό είναι για το Σ/Κ

Όλο ερωτήσεις, και από απαντήσεις τίποτα...

2011-03-06T23:00:00.000+02:00

Ο κυριότερος λόγος που σιχαίνομαι την πολιτική είναι η "λειτουργία" της να μας εξοικειώνει, συμφιλιώνει και εν τέλει να μας συμβιβάζει με την αυτόνομη ύπαρξη του φαίνεσθαι, έναντι του είναι.

Δεν μου αρέσει ο κόσμος που το φαίνεσθαι και το είναι διάγουν βίους παράλληλους στον ίδιο τόπο, χρόνο, ακόμη και πρόσωπο. Μου αρέσει ο κόσμος που τα πράγματα είναι αυτό που φαίνονται και φαίνονται αυτό που είναι. Που είναι αυτός ο κόσμος;

--------------------------------

Είναι τουλάχιστον 15 ημέρες που έχω τελειώσει ένα βιβλίο και δεν έχω πιάσει ακόμη το επόμενο. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό με περιμένει υπομονετικά, στο κομοδίνο, δίπλα στο κρεβάτι μου.

Τώρα ξέρω ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτό που δεν ξέρω είναι τι δεν πάει καλά...

----------------------------------

Όταν ήμουν μικρή, όλα ήταν απλά. Τώρα που μεγάλωσα, τίποτα δεν είναι πια απλό. Φταίει που μεγαλώνω; Ή μήπως δεν τα βλέπω πια εγώ απλά;

---------------------------------

Πολλές φορές εκπλήσσομαι με πράγματα που οι περισσότεροι θεωρούν έως και αυτονόητα. Πολλές φορές εξανίσταμαι με πράγματα που οι περισσότεροι θεωρούν απολύτως φυσιολογικά. Πολλές φορές σκέφτομαι με τρόπο που οι περισσότεροι θεωρούν παράλογο. Πολλές φορές νομίζω ότι έχω πέσει από άλλο πλανήτη και οι περισσότεροι θεωρούν ότι μάλλον κάτι τέτοιο έχει συμβεί. Από ποιο πλανήτη να έχω πέσει άραγε;

--------------------------------

Τώρα αυτό, είναι κείμενο για δημοσίευση;

Οικονομική διαστρωμάτωση

2011-03-03T14:26:00.000+02:00

Παρατήρησα ότι εσχάτως ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με τον φανταστικό κόσμο που κάποιοι αποκαλούν πραγματικότητα και έχω παραμελήσει τον πραγματικό κόσμο.

Σε προηγούμενη (πολύυυυυυ προηγούμενη) ανάρτηση μου και πιο συγκεκριμένα σε αυτή, ανέλυα την κοινωνική σύνθεση του πραγματικού κόσμου. Στην ίδια ανάρτηση, είχα υποσχεθεί ότι θα αναλύσω τις οικονομικές παραμέτρους κάθε κάστας και ως γνωστόν είμαι από τους ανθρώπους που τηρούν τις υποσχέσεις τους, αν και όχι εντός χρόνου που κάποιοι θα θεωρούσαν εύλογο. Ήγγικεν, λοιπόν, η ώρα να τηρήσω αυτή την υπόσχεση μου.

Μικρή εισαγωγή (ανακεφαλαίωση από τα προηγούμενα) : Όπως είχε εκτεθεί η κοινωνία χωρίζεται σε κάστες και πιο συγκεκριμένα στην κάστα των μάγων, στην κάστα των πολιτικών, στην κάστα των κληρικών, στην κάστα των κλεφτών και στην κάστα των πολεμιστών.

α) Κάστα μάγων.

Όπως έχουμε πει, οι μάγοι περνούν μεγάλο χρονικό διάστημα σπουδάζοντας, μερικοί - και όχι λίγοι - ολόκληρη τη ζωή τους. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι από τις σπουδές μαθαίνουν να μην αποδίδουν μεγάλη σημασία στα χρήματα και γενικά σε ο,τιδήποτε θεωρείται / πιστεύεται πολύτιμο έχει ως αποτέλεσμα, ως επί το πλείστον να είναι μπατίρηδες, είτε γιατί δεν είχαν και δεν προσπάθησαν να μαζέψουν λεφτά, είτε γιατί είχαν αλλά σε κάθε ευκαιρία τα σκορπούν, αγοράζοντας βιβλία και άλλα "άχρηστα" πράγματα, κάνοντας ταξίδια κλπ. Το δια ταύτα είναι πάντα το ίδιο, αν κοιτάξετε τον τραπεζικό τους λογαριασμό, θα τον βρείτε περισσότερο άδειο και από πηγάδι στη Σαχάρα. Αποτέλεσμα; Είναι μπατίρηδες, αλλά το διασκεδάζουν. Φυσικά, οι μάγοι - τελειόφοιτοι ή απόφοιτοι - έχουν πάντα μια εργασία, από την οποία βιοπορίζονται, αλλά μέχρι εκεί. Εν ολίγοις, δεν πεινούν, δεν είναι και "καλοί γαμπροί"...

Όπως είχαμε ήδη αναφέρει, κάποιοι σπουδαστές μάγοι, στο παρελθόν, έπεισαν τον κόσμο ότι κάτι χαρτάκια με αριθμούς επάνω αντιπροσώπευαν χρυσό και ήταν καθ' εαυτά πολύτιμα. Αυτοί οι μαθητευόμενοι - κυριολεκτικά και μεταφορικά - μάγοι, έκτοτε ονομάζονται οικονομολόγοι, προφανώς με υποτιμητική διάθεση, διότι κανένας σοβαρός μάγος δεν θα ήθελε να έχει οποιαδήποτε σχέση με την οικονομία, ειδικά σήμερα που η οικονομία είναι περίπου συνώνυμο της πανούκλας! Οι οικονομολόγοι λοιπόν, σιγά σιγά άρχισαν να γίνονται απαραίτητοι στον κόσμο, διότι με τη γένεση της οικονομίας, όλοι - και ιδιαίτερα οι έχοντες χαρτάκια - είχαν ανάγκη από έναν οικονομολόγο. Έτσι, οι οικονομολόγοι, αν και θεωρούνται η ντροπή των μάγων, απέκτησαν θέσεις με δύναμη και εξουσία. Έχω την εντύπωση, όμως, ότι, κάποια στιγμή, άρχισαν να πιστεύουν και οι ίδιοι το παραμύθι που είχαν πουλήσει στον κόσμο, με αποτέλεσμα να αρχίσουν και αυτοί να μαζεύουν τα χρωματιστά χαρτάκια και άλλα "πολύτιμα" είδη, όπως μετοχές, ομόγογα, χρυσό κλπ. και να τα κάνουν μασούρι.

β) Κάστα κληρικών

Αν θέλετε να δείτε λεφτά με ουρά, τότε σίγουρα αυτή είναι η κάστα που ψάχνετε. Οι κληρικοί, όπως έχουμε πει, ήταν και αυτοί παλαιότερα μάγοι, οι οποίοι παράτησαν τη Μαγική Σχολή και άρχισαν να τάζουν διάφορα απίστευτα. Για κάποιο άξιο απορίας λόγο, ο κόσμος τους πίστεψε και τους πιστεύει ακόμη, παρότι είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες οι φορές που κάποιος κληρικός έχει πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του. Ακόμη πιο περίεργο είναι το γεγονός ότι ο κόσμος δίνει στους κληρικούς αφειδώς τα χρωματιστά χαρτάκια του, παρότι τα θεωρεί πολύτιμα, για να του τάξουν και να μην πραγματοποιήσουν. Το αποτέλεσμα φυσικά, όλων των παραπάνω, είναι ότι η κάστα των κληρικών έχει χεστεί στο τάληρο. Τόσο χρήμα μαζεμένο δεν έχουν ούτε οι οικονομολόγοι (οι οποίοι βέβαια δεν παρέλειψαν να προσφέρουν τις "υπηρεσίες" τους και στην κάστα των κληρικών, με αποτέλεσμα οι μεν πρώτοι να εξαπατούν τους δεύτερους, που με την σειρά τους εξαπατούν το κόσμο... ο εξαπατών, του εξαπατόντος, τω εξαπατόντι).

γ) Κάστα κλεφτών

Η κάστα αυτή κάνει, περί τα οικονομικά, αυτό που λέει το όνομα της. Κλέβει. Το τι κλέβει εξαρτάται από το τι κατά καιρούς θεωρείται πολύτιμο (όχι παρθενίες δεν κλέβει, παρότι και αυτές κάποτε θεωρούνταν πολύτιμες). Σήμερα π.χ. θεωρείται πολύτιμο το χρωματιστό χαρτάκι. Ε, αυτό θα κλέψουν οι κλέφτες. Όπως φυσικά είναι αντιληπτό, η κάστα αυτή το φυσάει, ιδίως δε η υποκατηγορία της, οι πολιτικοί. Και μάλιστα με το λιγότερο δυνατό κόπο, διότι ακόμη και οι κληρικοί μια προσπάθεια την καταβάλουν για να μαζέψουν το παραδάκι (δεν έχετε δει πως χτυπιέται ο Άνθιμος, αν μη τι άλλο ο καημένος προσπαθεί).

δ) Κάστα πολεμιστών

Η κάστα αυτή είναι γνωστό ότι δεν φημίζεται για τα πνευματικά της προσόντα και για το λόγο αυτό είναι μάλλον ριγμένη, στο μέτρο που συνήθως κάνει όλη τη βρωμοδουλειά και μάλιστα για ψίχουλα. Παρότι οι πολεμιστές θα ήθελαν να έχουν τα φράγκα των κληρικών ή των κλεφτών, στο τέλος καταλήγουν να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους και φράγκα να μην βγάζουν. Αποτέλεσμα : είναι και αυτοί μπατίρηδες, αλλά δεν το γουστάρουν.

Στα προσεχώς, έχω βάλει και τη σεξουαλική συμπεριφορά κάθε κάστας... Αλλά μην κρατήσετε την αναπνοή σας, διότι είπαμε, κρατάω τις υποσχέσεις μου, σε χρόνο όμως που μετριέται σε ώρες Σείριου...

Ο μεγαλύτερος επιστημονικός σύλλογος της χώρας και άλλες ονειρώξεις

2011-02-28T12:24:00.001+02:00

Από χθες ετοίμαζα άλλη ανάρτηση, παντελώς άσχετη με το θέμα της σημερινής, την οποία αποφάσισα να γράψω μετά την αηδιαστική εμπειρία της ψηφοδοσίας στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, σε συνδυασμό με αυτό το δημοσίευμα της Καθημερινής.

Όπως ίσως έχετε ακούσει, χθες και σήμερα, διενεργείται ψηφοφορία για την ανάδειξη του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, του μεγαλύτερου επιστημονικού συλλόγου της χώρας, όπως κατά καιρούς αρέσκονται οι Πρόεδροι του να αναφέρονται στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Φυσικά, το "μεγαλύτερος" επιστημονικός σύλλογος της χώρας, προφανώς αφορά στο μέγεθος, καθόσον αυτή τη στιγμή, από τους 30.000+ εγγεγραμμένους δικηγόρους, πρέπει να υπάρχουν περί τις 25.000 ενεργοί δικηγόροι και είναι μάλλον γνωστό ότι ο εν λόγω σύλλογος δεν μπορεί να διεκδικήσει άλλου είδους μεγαλεία - πλην του μεγέθους του - διότι εδώ και πολλά χρόνια διοικείται από προέδρους που αλληθωρίζουν προς την πολιτική και χρησιμοποιούν την προεδρεία ως εφαλτήριο για την "εκτίναξη" τους σε ένα βουλευτικό έδρανο.

Για τους ενδιαφερόμενους, δηλαδή τους δικηγόρους, είναι επίσης γνωστό ότι ο Σύλλογος, με όλο το Διοικητικό του Συμβούλιο, τους έχει γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Εδώ και πολλά χρόνια έχει σταματήσει κάθε προσπάθεια προάσπισης των καλώς εννοούμενων συμφερόντων των μελών του καθώς και ουσιαστικής συμβολής στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας των δικηγόρων. Αντί άλλου επιχειρήματος, δείτε εδώ τον απολογισμό της προηγούμενη τριετίας - και δεύτερης θητείας - του απερχόμενου Προέδρου. Το μόνο πραγματικά σημαντικό για τους δικηγόρους της Αθήνας έργο που ολοκληρώθηκε την τελευταία 20ετία, είναι η βάση νομικών πληροφοριών ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, η οποία δεν έχει υποστεί καμία σημαντική βελτίωση από την πρώτη ημέρα λειτουργίας της.

Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας, είναι αυτός ενός υπαίθριου παζαριού, με στημένα τραπεζάκια απ' έξω, αφισορύπανση και όλα εκείνα τα γελοία που συνοδεύουν παραδοσιακά οποιαδήποτε εκλογική ανάμετρηση διεξάγεται οπουδήποτε στην επικράτεια. Στην είσοδο του Συλλόγου, από αριστέρα είναι 3 υπάλληλοι, οι οποίοι μοιράζουν ψηφοδέλτια και φακέλου και από αριστερά μια τεράστια ουρά υποψηφίων συμβούλων, οι οποίοι χαμογελούν στους προσερχόμενους και χαιρετούν οποιοδήποτε - γνωστό ή άγνωστο σε αυτούς - τους απλώνει το χέρι, ευελπιστώντας ότι ακόμη και την τελευταία στιγμή θα πετύχουν κάποιον αναποφάσιστο ή κάποιον απλώς ανενημέρωτο και θα τσιμπήσουν ένα ψηφαλάκι. Αν παρατήρησα καλά, περισσότεροι ήταν οι υποψήφιοι που μοίραζαν εκλογικά φυλλάδια, παρά οι ψηφοφόροι.

Μεταξύ των υποψηφίων συμβούλων, ανεγνώρισα και μερικούς "celebrities", ξέρετε από εκείνους που βλέπουμε τη φάτσα τους εδώ και χρόνια στις εκλογικές αναμετρήσεις του Συλλόγου, με μεγάλα δικηγορικά γραφεία, τους οποίους η αλληλεγγύη, προς τους στενάζοντες συναδέλφους τους ,έσπρωξε να συμμετάσχουν στο συνδικαλιστικό όργανο, προκειμένου να συνδράμουν με όποιο τρόπο μπορούν στη βελτίωση της καθημερινότητας του μαχόμενου δικηγόρου (εντάξει, λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα, αν και αυτό είναι από τα κυρίαρχα moto των υποψηφίων). Στην κορυφή της σκάλας που οδηγεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου είναι παρατεταγμένοι, ωσάν για τη χαιρετούρα γάμου ή κηδείας (όπως το δει καθένας) οι υποψήφιοι Πρόεδροι του Συλλόγου, χαμογελαστοί και κοινωνικοί.

Τους λυπήθηκε κυριολεκτικά η ψυχή μου, celebrities υποψήφιους συμβούλους και υποψήφιους Προέδρους. Άφησαν τα άνετα γραφεία τους και τις δερμάτινες διευθυντικές πολυθρόνες τους και ξεροσταλιάζουν στην ορθοστασία, επί δύο συνεχόμενες ημέρες, χαιρετώντας τον κάθε πικραμένο δικηγοράκο που περνάει για να ψηφίσει, τσον οποίο είναι υποχρεωμένοι να μιλήσουν, να χαμογελάσουν και εν ανάγκη να συμφωνήσουν μαζί του, στα πλαίσια της επικοινωνιακής πολιτικής. Τον ίδιο κακομοίρη, τον οποίο θα έχουν ξεχάσει την επαύριο των εκλογών και ουδόλως θα ενδιαφερθούν για την τύχη του, τουλάχιστον όχι πριν την επόμενη εκλογική αναμέτρηση

Θεωρώ περιττό να αναφέρω ότι τον προηγούμενο μήνα και με ιδιαίτερη ένταση το τελευταίο 15ήμερο, τα κινητά όλων των δικηγόρων της Αθήνας βομβαρδίζονται με μηνύματα υποψηφίων και προσκλήσεις σε εκδηλώσεις και μπαράκια to know us better. Φυσικά, δεν έλειψε και το έντυπο υλικό, αλλά αυτό συγκριτικά με άλλες χρονιές είναι σαφώς μειωμένο (με εξαίρεση δύο συγκεκριμένους συνδυασμούς, εκ των οποίων ο ένας έλκει εντολές από το ΠΑΣΟΚ και ο άλλος από τη ΝΔ - τυχαίο; δεν νομίζω). Πολλοί είχαν αρκετό θράσος ώστε να βάζουν τους υπαλλήλους των γραφείων τους (εκείνους τους νέους ή και όχι τόσο νέους δικηγόρους που, ελλείψει επαρκούς πελατολογίου προς βιοπορισμόν, αναγκάζονται να εργάζονται ως υπάλληλοι, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, και οι οποίοι σύμφωνα με απόφαση του ΔΣ του Συλλόγου - η οποία είναι ευχή προς τα μέλη του και όχι δεσμευτική - αμείβονται με το ιλλιγιώδες ποσό των 800 ευρώ μηνιαίως), να καλούν στο γραφείο ή στο κινητό δικηγόρων και να ενημερώνουν για τις εκδηλώσεις του υποψηφίου ή υπενθυμίζοντας (!) την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση.

Θα κλείσω με την φράση που άκουσα να λέει ένας κύριος, καθώς απομακρύνονταν από την είσοδο του Συλλόγου, ανάμεσα στα στημένα τραπεζάκια και τα πεταμένα εκλογικά φυλλάδια με τα χρώματα που χαρακτηρίζουν το κόμμα που προμοτάρει κάθε συνδυασμό "Και μετά τους φταίνε οι 300".

Update : Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο θλιβερά. Από σύνολο 21.376 δικαιούμενων ψήφου, ψήφισαν 12.488, ήτοι περί το 58%. Οι δύο υποψήφιοι που πάνε σε επαναληπτική ψηφοφορία, έλαβαν, ο μεν Βερβεσός 2.923, ο δε Αδαμόπουλος 2.234 ψήφους., ήτοι έκαστος κάτι περισσότερο από το 10% επί του εκλογικού σώματος και περίπου το 25% επί των ψηφισάντων. Τουτέστιν, την άλλη εβδομάδα θα έχουμε πρόεδρο που δεν θα έχει ούτε την ελάχιστη νομιμοποίηση.

Προτροπή

2011-02-23T18:27:00.000+02:00

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε στον Ερμιππο, την ανάρτηση με τίτλο "Η Μητσοτάκαινα περιφέρεται (και αυτή) εις το ποιητικόν στερέωμα". Απολαυστικό κείμενο και ακριβέστατο ως προς τα συμπεράσματα του.

Restart now?

2011-02-18T23:04:00.001+02:00

Η αλήθεια είναι μια. Δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια.

Είναι αλήθεια ότι οι παπαρούνες είναι κόκκινες. Πόσο αλήθεια όμως είναι αυτή η δήλωση για κάποιον που έχει αχρωματοψία; Είναι αλήθεια ότι φέτος ο καιρός στην Αθήνα ήταν ιδιαίτερα υγρός. Πόσο αλήθεια όμως είναι αυτή η δήλωση για έναν Λονδρέζο;

Τελικά, είναι εφικτό, σε δεδομένη περίπτωση, να υπάρχουν τόσες αλήθειες όσες και τα υποκείμενα που καλούνται να ανακαλύψουν τη μια και μοναδική. Όποιο όμως από αυτά διακηρύσσει ότι κατέχει τη μια και μοναδική αλήθεια, είτε πρόκειται περί ανοήτου, είτε είναι επαγγελματίας απατεώνας.

Κάπως έτσι υποθέτω ότι υπάρχουν πολλές αλήθειες για το πως φτάσαμε, σαν χώρα, ως εδώ. Όπως αντίστοιχα, μπορεί να υπάρχουν περισσότερες αλήθειες για το πως θα ορθοποδήσουμε. Παρότι μπορεί να ακούγεται περίεργο, η προτεινόμενη από την εκάστοτε αλήθεια λύση μπορεί να είναι αποτελεσματική, ίσως σίγουρα να είναι αποτελεσματική, αλλά μόνο για το στόχο της αλήθειας που την υποδεικνύει. Αν λοιπόν υπάρχουν περισσότερες αλήθειες και κάθε μια από αυτές υποδεικνύει διαφορετική λύση, ο μόνος τρόπος για να αξιολογήσει κανείς αυτές τις αλήθειες και τις λύσεις τους, είναι να εξετάσει το στόχο που θέλουν να επιτύχουν.

Η δική μου αλήθεια είναι ότι το κακό άρχισε από τότε που εμείς, οι πολίτες, αλλοτριωθήκαμε και εξαργυρώσαμε όλα όσα μπορεί να έχουν κάποια αξία στη ζωή μας. Από εκείνη την πρώτη εποχή, που, για λόγους ανάγκης (και όλοι ξέρουμε πόσο "πειστική" μπορεί να γίνει η ανάγκη) δώσαμε αντιπαροχή τη μονοκατοικία, και πήραμε δύο διαμερίσματα, το ένα, το μεγάλο, για να μένουμε και το πιο μικρό για να το νοικιάζουμε. Από εκείνη την εποχή, που πήραμε αύξηση στο αντάλλαγμα της εργασίας μας και μπορούσε πλέον να λέγεται μισθός, αλλά αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται να δουλεύομε το ίδιο πια. Δεν ήταν όμως όλα αυτά που μας αλλοτριώσαν. Ήταν το γεγονός ότι με όλα αυτά πιστέψαμε ότι είμαστε κάποιοι άλλοι. Ήταν το γεγονός ότι με όλα αυτά η ζωή μας έγινε καλύτερη και πιο εύκολη και μετά θέλαμε να είναι μόνο εύκολη. Και προκειμένου να τη διευκολύνουμε, την ξεπουλήσαμε. Την ξεπουλήσαμε ώστε να βγάλουμε εύκολα μια άδεια για να χτίσουμε εκείνο το εξοχικούλι, με τα λεφτά από το ενοίκιο. Την ξεπουλήσαμε ώστε εύκολα να βγάλουμε κάτι παραπάνω, μήπως και καταφέρουμε να πάρουμε και ένα καινούργιο αυτοκινητάκι. Την ξεπουλήσαμε ώστε εύκολα να βγάλουμε γκόμενα, ποντάροντας αποτελεσματικά στο ότι και εκείνη ήθελε εύκολα να αποκτήσει μια μικρή πολυτέλεια, όπως ένα βραχιόλι. Την ξεπουλήσαμε ώστε εύκολα να καταφέρουμε να επιβιώσουμε σε μια κοινωνία που ήθελε όλα να τα κάνει πιο εύκολα και όχι πιο σωστά. Την ξεπουλήσαμε ώστε εύκολα να δικαιολογήσουμε το γιατί αρχίσαμε να κλέβουμε, επειδή έκλεβε και ο δίπλα. Ώσπου, αφού είχαμε ξεπουλήσει τα πάντα από τον εαυτό μας, έμεινε μόνο η ψήφος να ξεπουλήσουμε για να κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη. Και την ξεπουλήσαμε και αυτή. Και πήραμε, σε αντάλλαγμα, τη βολή που προσδοκούσαμε και τους δερβέναγες που και αυτοί να κάνουν τη ζωή τους πιο εύκολη ήθελαν. Μόνο που εκείνοι είχαν άλλο μέτρο σύγκρισης για την "εύκολη ζωή", άλλη τάξη μεγέθους.

Τα πουλήσαμε όλοι, τα ασημικά μας. Σε ξεφτίλα τιμή και μας λένε σήμερα ότι χάρη μας έκαναν κιόλας που τα πήραν. Και ότι ήταν δευτεράντζες, για αυτό πρέπει να τους επιστρέψουμε τα χρήματα. Και μαζί την εύκολη ζωή. Ζήσαμε για λίγο άνετα και τώρα θα το πληρώνουμε για πολλά χρόνια, αν καταφέρουμε ποτέ να ξεχρεώσουμε. Και το μόνο μας λάθος ήταν ότι θυσιάσαμε πολλά για να ζήσουμε άνετα και εύκολα, και όχι το ότι ζήσαμε έτσι.

Με αυτή την αλήθεια κατά νου, μάλλον το μόνο που μπορώ να θέσω ως στόχο είναι να αλλάξουμε εμείς. Να αντιληφθούμε ότι καλή η εύκολη ζωή, αλλά δεν δίνουμε αντιπαροχή την ακεραιότητα μας. Ίσως να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτοί, που δεν έχουν από τα έτοιμα του μπαμπά να τρώνε, η μόνη εύκολη ζωή που μπορούν να ελπίζουν είναι να έχουν δουλειά, ανάλογη των προσόντων τους και αμοιβή ανάλογη της ποιότητας της εργασίας τους. Να ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας και να ξαναβρούμε τρόπο να σεβόμαστε το διπλανό μας, ο οποίος δίνει την ίδια μάχη με εμάς κάθε ημέρα. Να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από φτηνές δικαιολογίες για τα λάθη μας. Να μάθουμε να ακούμε όταν μας μιλούν, διότι μια στις τόσες κάτι σωστό θα ακούσουμε. Να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση τα προτερήματα τους, και όχι με βάση τις ταμπέλες. Να μάθουμε να κάνουμε το σωστό και να απαιτούμε να γίνεται το σωστό. Να ελέγχουμε πρώτα τις πράξεις μας για να μπορούμε να ελέγξουμε και τις πράξεις των άλλων. Να ξεκαθαρίσουμε ότι ευσυνειδησία δεν σημαίνει βλακεία.

Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει να μειωθούν τα spreads, να πέσουν τα CDS, να ανέβει το χρηματιστήριο, να αυξηθούν οι ρυθμοί ανάπτυξης, να μειωθεί ο πληθωρισμός. Δεν θεωρώ σημαντικό να κάνει restart η οικονομία. Θέλω να κάνει restart η κοινωνία. Γιατί δεν θέλω να βελτιωθεί μόνο η οικονομία, θέλω να βελιτωθεί και η κοινωνία.

Παραφωνίες στις νότες αισιοδοξίας

2011-02-15T09:40:00.000+02:00

Μαντέψτε! Σήμερα πήρα πάλι μια δόση πρωινής ενημέρωσης. Μικρή όμως γιατί τελείωναν τα τσιγάρα. Έβλεπα στη ΝΕΤ, πριν από λίγο, τον κο Ρόβλια, Υφυπουργό Ανάπτυξης, να μας δίνει μια νότα αισιοδοξίας, διότι όπως δήλωσε η παρουσία του στην εκπομπή είχε και αυτό το σκοπό. Ποια ήταν λοιπόν η νότα αισιοδοξίας; Όπως ανέφερε, το τελευταίο εξάμηνο του 2010, οι επιχειρήσεις που άνοιξαν ήταν κατά περίπου 6.000 περισσότερες από αυτές που έκλεισαν. Ουάου! Χοροπηδάω από τη χαρά μου.

Μετά όμως αρχίζει να λειτουργεί αυτό το ρημάδι, το καταραμένο το μυαλό και μου χαλάει τη χαρά. Στη χώρα μας το μεγαλύτερο ποσοστό των επιχειρήσεων αφορά αυτοαπασχολούμενους. Στη χώρα μας η ανεργία κατά το προηγούμενο έτος έτρεχε με ασύλληπτους ρυθμούς. Αφού αυτά συμβαίνουν στη χώρα μας, είναι πιθανό αρκετοί από αυτούς που απολύθηκαν να αποφάσισαν ότι θα προσπαθήσουν να κάνουν μια δική τους δουλειά, μπας και καταφέρουν τα βγάλουν τον επιούσιο. Ιδού λοιπόν οι επιχειρήσεις. Ο μεγαλύτερος αριθμός επιχειρήσεων μπορεί να σημαίνει και αύξηση των θέσεων εργασίας; Αν ισχύει η σύνδεση της αύξησης του αριθμού επιχειρήσεων, με τις απολύσεις και με το γεγονός ότι κατά τις πιθανότητες αφορά αυτοαπασχολούμενος, η απάντηση μόνο αρνητική μπορεί να είναι, διότι ο απολυμένος που αποφάσισε να αυτοαπασχοληθεί, διότι πλέον δεν μπορεί να ετεροαπασχοληθεί, δεν είναι και πολύ πιθανό να προσλάβει υπάλληλους. Καλά καλά δεν ξέρει ακόμη αν θα τα βγάλει πέρα. Μακροπρόθεσμα όμως ; Αυτό απαιτεί μαγική σφαίρα και τώρα την έχω βάλει και φορτίζει. Ας το σκεφτούμε όμως λίγο. Η αγορά - ευρύτερα, δηλαδή προϊόντων και υπηρεσιών - δεν είναι και στην καλύτερη φάση της (understatement of the year!). Έτσι, οι πιθανότητες ευδοκίμησης ή ακόμη και επιβίωσης είναι σαφώς μικρότερες, τουλάχιστον συγκριτικά με προηγούμενα έτη και ιδίως για νεοεισερχόμενους. Πολύ λιγότερες κατ' επέκταση είναι οι πιθανότητες ανάπτυξης και διεύρυνσης μιας επιχειρήσεως, παλιάς και νέας. Συνεπώς, αντίστοιχα λίγες είναι και οι πιθανότητες μια νέα επιχείρηση - και δη νεοεισερχόμενη - που δημιουργήθηκε κυρίως για να απασχολήσει τον ιδιοκτήτη της, να καταφέρει να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, στο μεσοπρόθεσμο μέλλον. Εάν οι συνθήκες παραμείνουν ίδιες ή βελτιωθούν ελάχιστα, αντίστοιχα λίγες είναι οι πιθανότητες να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και στο απώτερο μέλλον. Αν οι συνθήκες χειροτερέψουν, τότε όπως καταλαβαίνουμε το πιο πιθανό είναι να κλείσει και η ίδια η επιχείρηση.

Τώρα πια μου έφυγε η χαρά και πέταξε η νότα αισιοδοξίας. Το έχω πει εγώ, μια λοβοτομή θα με σώσει.

Θα μου πείτε τώρα εσείς "Όχου με όρεξη σηκώθηκες πάλι σήμερα; Τι μας τα λες αυτά;" Λες και δεν τα ξέρουμε". Έχετε δίκιο. Τι κάθομαι και αναλύω τα αυτονόητα και γράφω για την παπάτζα του κάθε υστερόβουλου; Μερικές φορές αναρωτιέμαι και εγώ τι βίτσιο είναι αυτό. Από την άλλη πλευρά, είναι μια παρόρμηση που με σπρώχνει και στην οποία αδυνατώ να αντισταθώ. Να σας πω όμως κάτι που εμένα μου προκαλεί έκπληξη κάθε φορά που το συναντώ; Υπάρχουν πραγματικά άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει ο κος Ρόβλιας και ο κάθε κύριος Ρόβλιας. Ναι, ΟΚ, είναι και η πλύση εγκεφάλου στη μέση, αλλά πάλι, ας μου εξηγήσει κάποιος πως είναι δυνατόν η - αποτελεσματικότερη - πλύση εγκεφάλου να αλλάξει την πραγματικότητα; Πως είναι δυνατόν κάποιος να πείθεται, όταν κάθε ημέρα στη ζωή του αντιμετωπίζει απτά και χειροπιαστά περιστατικά περί του αντιθέτου; Ξέρω, ξέρω. Είμαι αφελής, ίσως και ανόητη. Όντως είμαι. Διότι πάντα πίστευα και ακόμη πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι το μυαλό του. Σήμερα όμως άνθρωπος είναι το αποτέλεσμα της πλύσης του μυαλού του. Υπάρχει τελικά ελπίδα;

Αρνούμαι να φοβάμαι

2011-02-07T12:10:00.007+02:00

Φόβος (ο) : Το εξαιρετικά δυσάρεστο συναίσθημα που καταλαμβάνει κάποιον στην παρουσία ή στη σκέψη πραγματικού ή υποθετικού κινδύνου ή απειλής.

Ο φόβος μπορεί να είναι σωτήριος. Ανεβάζει την αδρεναλίνη, αυξάνει τους παλμούς της καρδιάς, κινητοποιεί τις αισθήσεις, πουσάρει τη σκέψη. Όλα, για να βρεθεί ο τρόπος να αποφύγω τον κίνδυνο και να παραμείνω ζωντανή. Όταν ο φόβος είναι στιγμιαίος.

Ο φόβος είναι εργαλείο για το σώμα μου. Αλλάζει τις διεργασίες του, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της "διάσωσης" μου από τον υπαρκτό κίνδυνο που απειλεί τη ζωή μου, τη βιολογική επιβίωση μου.

Ο φόβος μπορεί να είναι καταστροφικός. Μουδιάζει το μυαλό, εξαφανίζει τα υπόλοιπα συναισθήματα, παραλύει τη θέληση, θολώνει την κρίση. Όλα, γιατί φοβάμαι κάτι που έρχεται, που μπορεί να έρθει, που δεν έχει έρθει αλλά μάλλον θα έρθει. Όταν ο φόβος είναι διαρκής.

Ο φόβος είναι εργαλείο για τους άλλους. Αλλάζει την πραγματικότητα μου, ενόψει ενός υποθετικού κινδύνου που με απειλεί με την απώλεια, ώστε να πράττω ή να σκέφτομαι κατά τρόπο που εξυπηρετεί κάποιους, προκειμένου να αποφύγουν εκείνοι τον κίνδυνο που απειλεί τα σχέδια τους. Η μάχη που πρέπει να δώσω δεν είναι για τη - βιολογική - ζωή μου, είναι για το μυαλό μου. Πρέπει να υπερασπιστώ το δικαίωμα μου να σκέφτομαι, να αξιολογώ, να κρίνω, να επιλέγω. Πρέπει να υπερασπιστώ όλα εκείνα που είναι η ουσία και δίνουν νόημα στη βιολογική ζωή μου.

Ο φόβος κατοικεί στην αμυγδαλή του εγκεφάλου μου. Εγώ όμως διαθέτω και προμετωπιαίο λοβό και εκεί κατοικεί η λογική μου. Αρκεί να το ζητήσω και θα ενεργοποιηθεί αμέσως. Θα μειώσει τα χημικά με τα οποία ύπουλα ο φόβος έχει πλημμυρίσει το σώμα μου. Θα μειώσει τη δυσφορία που αισθάνομαι. Θα αρχίσει να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες, ώστε να μου δώσει απαντήσεις. Θα με κάνει άνθρωπο πάλι και όχι φοβισμένο αγρίμι.

Τώρα πια δεν φοβάμαι. Σκέφτομαι.

Άρα, ήρθε η ώρα να φοβηθούν εκείνοι που με (εκ)φόβιζαν.

Ημέρα κατά του φόβου (πληροφορίες εδώ)

Το αίνιγμα της Σφίγγας

2011-02-03T17:07:00.000+02:00

Για τους περισσότερους αμύητους - που στην προκειμένη περίπτωση υπονοεί αμαθείς - τα όσα διαδραματίστηκαν στην Τυνησία και διαδραματίζονται στην Αίγυπτο είναι μάλλον ένα μυστήριο, από άποψη αιτιών, κινήτρων και αν θέλετε ισορροπιών.

Ανάμεσα στους αμαθείς, συγκαταλέγεται και η αφεντομουτσουνάρα μου, η οποία, με όποια δόση αλαζονείας κι αν μπολιαστεί, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι κατέχει και πολλά για το θέμα. Εξ ανάγκης και αναγκαστικά, λοιπόν, περιορίζομαι στο να παρακολουθώ τα γεγονότα και επιφυλάσσομαι να μάθω περισσότερα για τις αιτίες τους.

Από την πρώτη επαφή με το θέμα, όμως, μου έχουν κάνει εντύπωση ορισμένα πράγματα, τα οποία θα ήθελα να καταγράψω ως σημερινές απορίες, μήπως βρουν απαντήσεις στο αύριο. Κυρίως όμως για να θυμάμαι τι σκέφτηκα, πριν μάθω λεπτομέρειες.

Η Αίγπυτος ανέκαθεν θεωρούνταν - αλλά σήμερα αμφισβητείται ότι είναι - δημοκρατική χώρα, προφανώς εξ αντιδιαστολής κρίνοντας, ήτοι αφού δεν είχε δικτοτορία, είχε δημοκρατία (και μάλιστα προεδρική). Μια δημοκρατία όμως που είναι ισόβια, κληρονομική και τύποις επιβεβαιούμενη από το λαό. Αυτά τα ιδιόμορφα - για δημοκρατία - χαρακτηριστικά ήταν γνωστά χρόνια τώρα, όμως ,για κάποιο λόγο, όλοι έπεσαν από τα σύννεφα σήμερα και άρχισαν να αναρωτιούνται αν όντως το πολίτευμα είναι δημοκρατία ή κάτι άλλο με την ψευδεπίγραφη ταμπέλα της δημοκρατίας. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό πάντως είναι το γεγονός ότι, μέχρι προ δύο μηνών, κάθε αναφορά, σε επίσημο επίπεδο, μιλούσε για τον Πρόεδρο Μουμπάρακ, ενώ σήμερα μιλάει για το καθεστώς Μουμπάρακ. Είχε η Αίγυπτος δημοκρατία, και αν όχι, γιατί όλοι αναφέρονταν σε αυτή σαν να είχε;

(άσχετη παρένθεση : τελικά αυτά τα σύννεφα έχουν γίνει, μέχρι σήμερα, η αιτία να γκρεμοτσακιστεί κόσμος και κοσμάκης...)

Ο Πρόεδρος της Αιγύπτου προσδιορίζονταν (και αυτοπροσδιορίζονταν) ως σοσιαλιστής και, από όσο έχω ακούσει, είναι και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Λαμβάνοντας υπόψη το βιωτικό επίπεδο του λαού της Αιγύπτου, δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ο Πρόεδρος, στη μακρά θητεία του, έχει κάνει σοσιαλιστικά θαύματα. Βέβαια, αυτό ήταν διαπιστώσιμο εδώ και χρόνια, όμως για κάποιο λόγο όλοι έπεσαν από τα σύννεφα σήμερα και άρχισαν να αναρωτιούνται αν όντως ο Πρόεδρος είναι σοσιαλιστής ή κάτι άλλο (με ισχυρά ερείσματα υπέρ του σοσιαληστής). Η διακυβέρνηση της Αιγύπτου εμφορούνταν τελικά από σοσιαλιστικά ιδεώδη ή από μικρότερα και μεγαλύτερα συμφέροντα και ποια;

(άσχετη παρένθεση : εμείς που έχουμε τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κι αν έχουμε δει σοσιαληστικά θαύματα...)

Από τα πρώτα πράγματα που σταμάτησαν να λειτουργούν, όταν ξέσπασαν οι ταραχές, ήταν το διαδίκτυο. Αφήνοντας κατά μέρος της βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις περί διαδικτύου, φαίνεται ότι τελικά το πολυδιαφημισμένο, αλλά και κατασυκοφαντημένο διαδίκτυο είναι εργαλείο άμεσης επικοινωνίας και για το λόγο αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο οργάνωσης, με τρομερές και απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες από οποιοδήποτε άλλο μέσο. Επίσης, φαίνεται να ενοχλεί, αν όχι ανησυχεί, την εξουσία, ειδικά όταν τρίζουν τα πόδια της καρέκλας της, στο μέτρο που που μέσω του διαδυκτύου μπορούν να διακινηθούν ταχύτατα γεγονότα, απόψεις, πληροφορίες. Ίσως να ακούγεται υπερβολικό, αλλά νομίζω ότι το διαδίκτυο ήρθε να δώσει φτερά στην έννοια της διακίνησης των ιδεών και των απόψεων.

(άσχετη παρένθεση : φυσικά δεν λείπει από το διαδίκτυο και η διακίνηση μαλακίας, αλλά τι να κάνουμε ο καθένας ό,τι παράγει προωθεί...)

Παρά τη σφοδρότητα των συγκρούσεων, αυτές συνεχίζονται ακατάπαυστα. Ούτε καν ο αριθμός των θυμάτων δεν έχει σταθεί ικανός να κατευνάσει - ή καλύτερα να φοβίσει - τον κόσμο που συνεχίζει να διαμαρτύρεται στους δρόμους. Σύμφωνα με το σύνολο των δημοσιευμάτων, οι διαμαρτυρόμενοι συγκρούονται με υποστηρικτές του προέδρου(last year, τώρα καθεστώτος) Μουμπάρακ, Τι ωθεί άραγε τους μεν και τι τους δε; Αυτό που προκύπτει πάντως, αν δεχθούμε ότι πρόκειται περί συγκρούσεων μεταξύ πολιτών, είναι ότι ο λαός έχει διχαστεί. Έχει όντως ο λαός διχαστεί;

Τελικά, η Ιστορία, ως σειρά γεγονότων, γράφεται πάντα στον παρόν, αλλά, ως αξιολόγηση, γράφεται πάντα στο μέλλον.

Check List

2011-02-02T13:04:00.000+02:00

Διαβάζω σε δημοσίευμα της Καθημερινής ότι το Δ' τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας απεφάνθη ότι "η πολιτογράφηση δεν πρέπει να γίνεται με αμιγώς τυπικές προϋποθέσεις, όπως ο χρόνος νόμιμης διαμονής του αιτούντος ή η φοίτηση σε ελληνικό σχολείο, όπως προβλέπει ο ν. 3838/2010, τον οποίο και έκρινε αντισυνταγματικό. Αντιθέτως απαιτείται «εκ μέρους του αλλοδαπού εθελούσια αποδοχή των αξιών που συνάπτονται προς τον Ελληνισμό και την εντεύθεν απόκτηση ελληνικής συνειδήσεως ". Έτσι, αποφάσισα να φανώ χρήσιμη στο κοινωνικό σύνολο και τους μετανάστες και κατέγραψα τις 7(*) βασικές αξίες που διαπνέουν το σύγχρονο (νεο)Ελληνισμό.

1. Κλέψε ό,τι και όποιον μπορείς (αν δεν θέλεις, όμως, να καταλήξεις στη φυλακή, φρόντισε ή να κλέψεις πολλά, ή να κλέψεις πολλά από το δημόσιο). Διαμαρτυρήσου όμως όταν κλέβουν οι άλλοι.

2. Βαφτίσου χριστιανός ορθόδοξος. Χωρίς το Χ.Ο., δεν θα πας μπροστά στην ανεξίθρησκη Ελλάδα (αν μπερδεύεις το ΧΟ με το Χρυσό Οδηγό, δεν σου αξίζει η πολιτογράφηση).

3. Έλληνας είναι όποιος οδηγεί σαν Έλληνας. Φτιάξε λοιπόν το δικό σου ΚΟΚ (οποιαδήποτε ομοιότητα με τον επίσημο είναι απαράδεκτη) και εξασκήσου στη μούντζα και στην χωρίς accent εκφορά του "μαλάκας" και του "άντε γαμήσου".

4. Μάθε να φιλάς κατουρημένες ποδιές για να γίνει το ρουσφέτι σου (συνεπώς, πρέπει να μάθεις να ζητάς και ρουσφέτια). Άλλωστε, ο κάθε έλληνας που σέβεται τον εαυτό του πριν ψηφίσει, θα ζητήσει.

5. Ορκίσου πίστη στο Σύνταγμα και τους νόμους. Μετά την ορκωμοσία, γράψτα στα παπάκια σου.

6. Μάθε να παρακάμπτεις τις ουρές στις υπηρεσίες, στα φανάρια και οποιδήποτε αλλού. Εσύ είσαι ο έξυπνος και οι άλλοι οι βλάκες που περιμένουν.

7. Σταμάτα να είσαι ευγενικός (η ευγένεια είναι για τους δουλοπρεπείς και όχι για τους περήφανους έλληνες). Μην λες ποτέ καλημέρα, ευχαριστώ, παρακαλώ και να μιλάς σε όλους στον ενικό. (κατά προτίμηση χρησιμοποιώντας την προσφώνηση "ρε μεγάλε"). Μάθε να φτύνεις στο πεζοδρόμιο και να αδειάζεις το τασάκι του αυτοκινήτου στο δρόμο. Πέτα τα σκουπίδια όπου σου είναι βολικό και φρόντισε να αφήνεις πάντα μερικά σε παραλίες και δάση.

Disclaimer προς επίδοξους πολιτογραφημένους : θεωρείται σφόδρα πιθανό, ακόμη και μετά την ευλαβική προσήλωση και προσεγμένη εφαρμογή όλων των παραπάνω, να μην καταστεί δυνατή η πολιτογράφηση. Άλλωστε, έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.

(*) Αθεόφοβε, μην ρωτήσεις πάλι γιατί 7.. είπαμε, μου αρέσει ο αριθμός, εντάξει;