Επετειακή δημοσκόπηση

Επ' ευκαιρίας των γενεθλίων μου (η ημέρα των οποίων ακόμη, για κάποιο περίεργο λόγο, δεν έχει ανακηρυχθεί παγκόσμια ημέρα), έβαλα μια δημοσκόπηση, προκειμένου να "ψαρέψω" εντυπώσεις. Διάλεξα το πιο κοινότοπο ερώτημα (ηλικία), για το οποίο σίγουρα όλοι μπορούν να έχουν άποψη.
Παρακαλούνται όσοι γνωρίζουν ήδη την ηλικία μου να μην συμμετάσχουν (ακούτε; ξέρω ποιοι είστε!)

Η ιθαγένεια και οι ... ιθαγενείς

Και κάπου ανάμεσα στο θόρυβο των "μεταρρυθμίσεων" της νέας κυβέρνησης (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ακόμη είναι στη διαρρύθμιση, αλλά, υπομονή ,θα φτάσει και στη μεταρρύθμιση), ακούστηκε το θέμα που αφορά την παροχή προς τους μετανάστες της ιθαγένειας και  του δικαιώματος εκλέγειν στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ξεσηκώθηκαν λοιπόν όλοι οι "μεγάλοι" έλληνες (ή αλλιώς ελληναράδες) να διακηρύξουν την αντίθεση τους, με επιχειρήματα του τύπου εθνική καθαρότητα, εθνική συνέχεια και λοιπά ανατριχιαστικά.

Σε αυτή τη χώρα όμως, όποιος φωνάζει πιο δυνατά και κατά προτίμηση πιο εκνευριστικά είναι τελικά και εκείνος που ακούγεται. Σε συνδυασμό δε με την προβατοποίηση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, είναι προφανές ότι ο ταλαντούχος στην τσιρίδα θα παρασύρει πολλούς ακόμη.

Κανείς όμως από όλους τους αντιδρούντες δεν ανάλωσε πέντε λεπτά από το χρόνο του για να σκεφτεί τα εξής αυτονόητα (εξυπακούεται ότι οι Μπουμπούκοι & ΣΙΑ ανάλωσαν αρκετό χρόνο για να βρουν τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να εκμεταλλευτούν μικροπολιτικά αυτό το θέμα) :

1. Ποιοι είναι μετανάστες στην Ελλάδα; Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, διευκρινίζω ότι η λέξη μετανάστης χρησιμοποιείται με το περιεχόμενο που της αποδίδεται στην καθομιλουμένη και όχι ως ορολογία. Μετανάστης λοιπόν στην Ελλάδα θεωρείται οποιοσδήποτε δεν είναι έλληνας υπήκοος, συνεπώς οποιοσδήποτε αλλοδαπός. Υπ' αυτή την έννοια μετανάστες είναι και οι υπήκοοι μελών κρατών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (οι οποίοι όμως καλύπτονται από τη νομοθεσία περί ελεύθερης μετακίνησης των ευρωπαίων πολιτών στα κράτη μέλη της ΕΕ και έτσι δεν χρειάζεται να μπουν στη διαδικασία της αναγνώρισης της νόμιμης παραμονής τους στη χώρα). Μετανάστης επίσης είναι εκείνος που πριν από Χ χρόνια ήρθε στην Ελλάδα, κατοικεί και εργάζεται έκτοτε σε αυτή μόνιμα. Μετανάστης επίσης είναι το παιδί του προηγούμενου, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα, πήγε σε ελληνικό σχολείο, μιλάει ελληνικά και συνεχίζει να κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα. Μετανάστης επίσης είναι και εκείνος που ωθούμενος από την απόλυτη ανέχεια πήρε το ρίσκο να μπει, χωρίς τις νόμιμες προϋποθέσεις, στην Ελλάδα, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, η οποία, στην αρχή, συνίσταται στην αποφυγή λιμοκτονίας.

2. Τι σημαίνει ιθαγένεια ; Ιθαγένεια είναι ο νομικός δεσμός που συνδέει ένα πρόσωπο με ένα κράτος. Ο δεσμός αυτός έχει κυρίως νομικές συνέπειες, όπως η δημιουργία δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του προσώπου και του κράτους. Ο νομικός αυτός δεσμός δεν είναι τίποτα περισσότερο ή τίποτα λιγότερο από μια νομική κατασκευή, όπως πολλές άλλες (π.χ. σύζυγοι), η οποία υπάρχει για να εξυπηρετεί τις ανάγκες ρύθμισης διαφόρων καταστάσεων.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί δεν πρέπει να δημιουργηθεί ο νομικός δεσμός  της ιθαγένειας με πρόσωπα τα οποία ζουν αρκετά χρόνια στην Ελλάδα, εργάζονται στην Ελλάδα, δημιουργούν οικογένεια στην Ελλάδα και εν ολίγοις κάνουν ό,τι κάνω και εγώ. Πολύ περισσότερο δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί κάποιοι άνθρωποι, που έχουν ζήσει όλη τη ζωή τους στην Ελλάδα, έχουν πάει σε ελληνικά σχολεία και ενδεχομένως σε ελληνικά πανεπιστήμια, να μην μπορούν να θεωρούνται υπήκοοι του ελληνικού κράτους. Πιστεύει, αλήθεια, κανείς ότι η ελληνική κοινωνία και κάθε μέλος της διατρέχει κάποιο κίνδυνο από το γεγονός ότι το παιδί ενός ζευγαριού μεταναστών θα μπορεί να είναι έλληνας υπήκοος;

Αντιλαμβάνομαι ότι ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα είναι μεγάλος, εξαιτίας της γεωγραφικής θέσης της χώρας, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να περιγραφεί ως το χωλ της Ευρώπης. Ο αυξημένος όμως αυτός αριθμός επιπλέον (αν όχι κυρίως) οφείλεται στην παντελή έλλειψη σχεδίου και προγραμματισμού ως προς της διαχείριση του αριθμού των απελπισμένων που φτάνουν μέχρι εδώ, ιδίως ενόψει του γεγονότος ότι η εναλλακτική της μετακόμισης της Ελλάδας σε άλλο σημείο της Ευρώπης δεν είναι διαθέσιμη. Θα ήταν συνεπώς ουτοπικό και ενδεχομένως ανεδαφικό να υποστηρίξει κανείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις για την παροχή ιθαγένειας, στο μέτρο που αυτό θα σήμαινε περισσότερους πολίτες από όσους θα μπορούσε να "εξυπηρετετήσει" το ελληνικό κράτος (όχι βέβαια ότι τώρα εξυπηρετεί τους υπάρχοντες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Για καθαρά ρυθμιστικούς λόγους (ανάλογους με αυτούς που εξυπηρετεί και η νομική κατασκευή της ιθαγένειας), πιστεύω ότι η απονομή ιθαγένειας/υπηκοότητας πρέπει να γίνεται υπό όρους, τέτοιους όμως που να υπηρετούν τη ρύθμιση της κοινωνίας και όχι τις εμμονές κάποιων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα : όρος για την απονομή ιθαγένειας/υπηκοότητας θα πρέπει να είναι η ενσωμάτωση του υποψηφίου στην κοινωνία και όχι η καταγωγή του.

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι λέγοντας υπό όρους απονομή ιθαγένειας/υπηκοότητας ουδόλως αναφέρομαι στις γενικολογίες και αοριστολογίες του ισχύοντος αλλά και προτεινόμενου νομοθετήματος. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα, που θα απασχολήσει άλλη ανάρτηση.

Πιστεύω ότι σε καιρούς που επικρατεί ο φόβος και η ανασφάλεια σε μια κοινωνία, ξυπνούν τα συντηρητικά και ξενοφοβικά αντανακλαστικά της. Η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι όμηρος του φόβου και της ανασφάλειας και είναι μάλλον αναπόδραστη η στροφή προς την εσωστρέφεια και το συντηρητισμό. Είναι όμως πολύ εύκολο η στροφή αυτή να μας "πετάξει" στα χωράφια του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Για αυτό, ας επιστρατεύσουμε, όλοι, τα τελευταία ψήγματα ψυχραιμίας που διατηρούμε και ας σκεφτούμε ότι ούτε η Ελλάδα, ούτε οι νυν πολίτες της , κινδυνεύουμε από τους ανθρώπους που θα αναγνωριστεί ότι έχουν κάποιο νομικό σύνδεσμο με αυτήν, εξαιτίας της μακρόχρονης διαβίωσης τους σε αυτήν. Άλλωστε η ιθαγένεια δεν συνιστά ασυλία για τους παρανομούντες.

Κάπως έτσι όμως, δεν μπορώ παρά να καταλήγω, ξανά και ξανά, στο συμπέρασμα ότι ο θόρυβος που δημιουργείται γύρω από αυτό το θέμα είναι υποβολιμιαίος και αποκλειστικό σκοπό έχει την προβολή κάποιων συγκεκριμένων προσώπων και την εξυπηρέτηση των απολύτως προσωπικών συμφερόντων και φιλοδοξιών τους. Αφού λοιπόν υπάρχει η "πρόταση" περί διεξαγωγής δημοψίσματος, εγώ ως ελληνίδα υπήκοος ψηφίζω υπέρ της απονομής της ιθαγένειας/υπηκόοτητας σε μετανάστες, μέσα από ένα ορθολογικό νομικό πλαίσιο.

Είμαι ... παρά κάτι!

Έλαβα το παρακάτω κείμενο με email από έναν φίλο, με την προτροπή να το προωθήσω περαιτέρω.

Αντ' αυτού, αποφάσισα να το αναρτήσω.

Ευχαριστώ Γιώργο.

Οι απόψεις του George Carlin για τα γηρατειά

 

Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις που σκέφτεσαι τμηματικά.

 

«Πόσων ετών είσαι;», «Είμαι τέσσερα και μισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό. Είσαι τέσσερα και μισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.

 

Μπαίνεις στην εφηβεία, και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόμενο αριθμό, ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά.

 

«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου! Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία.ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!

 

Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τί έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουμε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς. Τι πάει στραβά; Τί άλλαξε;

 

ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται...

 

Αλλά! για περίμενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!

 

Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.

 

Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!

 

Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς.  «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».

 

Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100, ξαναγίνεσαι μικρό παιδί. «Είμαι 100 και μισό!».

 

Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό!!

 

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ

1.    Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
 

2.    Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.

 

3.    Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.

 

4.Απολαύστε τα απλά πράγματα.

 

5.Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.

 

6.Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.

 

7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.

 

8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.

 

9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.

 

10.     Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.

 

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα

 

 

 

Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας «...ρε γαμώτο....τί βόλτα!».

Ακόμη περιμένουμε ...

Μια από τις εξαγγελίες της κυβερνήσεως, έστω κι αν ακούστηκε ψιθυριστά, είναι η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ακόμη δεν έχει γίνει κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, ίσως μάλιστα κάποιος να μπορούσε να πει ότι δίνεται η αντίθετη εντύπωση, μετά και την παράσταση του αρχιεπισκόπου σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Είναι όμως ακόμη ανοιχτό το θέμα της τροποποίησης/αναθεώρησης/αναδιοργάνωσης της φορολογικής νομοθεσίας, οπότε, τηρώντας καλοπροαίρετη στάση, μπορεί να υποτεθεί ότι το θέμα είναι ακόμη ανοιχτό.

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.opengov.gr/home/, όπου διεξήχθη ο διάλογος για τη μεταρρύθμιση της φορολογικής νομοθεσίας, στο σημείο που αναφερόταν η κατάργηση των φοροαπαλλαγών και φοροελαφρύνσεων της εκκλησίας, καταγράφηκαν περισσότερα από 120 σχόλια, τα περισσότερα εκ των οποίων εκφράζονται θετικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι άνθρωποι που επέλεξαν να αφιερώσουν χρόνο για την δημοσίευση της άποψης τους, προφανώς θεωρούν το θέμα αυτό ακρετά σημαντικό. Και είναι σημαντικό, οικονομικά και ηθικά.

Είναι κοινό μυστικό ότι η περιουσία της εκκλησίας της Ελλάδος είναι - με μετριοπαθείς υπολογισμούς - τεράστια και περιλαμβάνει ακίνητα στις ακριβότερες περιοχές, μετοχές, μετρητά. Η διαχείριση αυτής της περιουσίας γίνεται αποκλειστικά κατά τη βούληση των διοικητικών δομών της εκκλησίας και χωρίς υποχρέωση λογοδοσίας.

 

Πέραν των φοροαπαλλαγών η εκκλησία απολαμβάνει απαλλαγή και από λοιπές υπέρ του Δημοσίου επιβαρύνσεις, ακόμη και σε περιπτώσεις που αφορούν αποκλειστικά επιχειρηματική δραστηριότητα. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει επιπλέον η σημείωση ότι των ίδιων ή όλων των απαλλαγών δεν τυγχάνουν και οι λοιπές εκκλησίες ή δόγματα, ακόμη και αναγνωρισμένα στην Ελλάδα.

Είναι επιεικώς απαράδεκτο, συνεπώς,  το γεγονός ότι η ελληνική εκκλησία διαχρονικά παραμένει στο απυρόβλητο, σε σχέση με τις υποχρεώσεις που έχει οποιοσδήποτε πολίτης στη χώρα αυτή. Είναι όμως ακόμη πιο αντιπαθητικό το γεγονός ότι η εκκλησία εκβιάζει προκειμένου να συνεχίσει να παραμένει στο απυρόβλητο, ακόμη και σε εποχές στυγνής λιτότητας ή οικονομικής κρίσης, όπως σήμερα.

Το πολλάκις αναφερόμενο και διόλου επεξεργασμένο επιχείρημα ότι η εκκλησία, αν υποβληθεί σε φόρους και λοιπές επιβαρύνσεις, αναγκαστικά θα μειώσει το φιλανθρωπικό έργο της, είναι μάλλον έωλο, στο μέτρο που η όποια φιλανθρωπική δραστηριότητα εκπτίπτει του φορολογητέου εισοδήματος. Επιπλέον όμως, οι πιπιλίζοντες το επιχείρημα αυτό, θα πρέπει να σκεφτούν το γιατί η εκκλησία, αν καταβάλει φόρους, θα πρέπει να μειώσει, εν συνεχεία, το φιλανθρωπικό έργο της; Μήπως διότι, σε αντίθετη περίπτωση θα πάψει να είναι κερδοφόρα ;

Είναι όμως μαθηματικά βέβαιο ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις, τόσο από την εκκλησία, όσο και από το χριστεπώνυμο πλήθος που αυτή χειραγωγεί. Η πρώτη - και οι συν αυτή - έχει τους λόγους της να αντιδράσει και μάλισται οι λόγοι αυτοί έχουν πολλά μηδενικά μετά τα πρώτα ψηφία. Σε ό,τι αφορά το χριστεπώνυμο πλήθος, άλλως ποίμνιο ή τον άλλως πως - διόλου κολακευτικά - επωνομαζόμενο όχλο, που σέρνεται πίσω από φωνασκόντες ρασοφόρους δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά και το χειρότερο δεν μπορούν να γίνουν πολλά, κυρίως στο μέτρο που απαρτίζεται από χαμηλής νοημοσύνης, στρουθοκαμηλικής νοοτροπίας και μικρόνοης αντίληψης ανθρώπους.

Όσοι λοιπόν έχουμε ταχθεί υπέρ της φορολόγησης της εκκλησίας, περιμένουμε ... Και θα συνεχίσουμε να περιμένουμε.

ΥΓ : κατά την ανάγνωση της ανάρτησης πριν τη δημοσίευση της, για τον εντοπισμό τυχόν λαθών, χρειάστηκε πολλές φορές να διορθώσω το εταιρία σε εκκλησία ... Γλώσσα λανθάνουσα την αλήθεια λέγει;

Ένα δις ευρώ ... και τα μυαλά στα μπλόκα

Παρακολουθώ, από την περασμένη εβδομάδα, το θέμα των αγροτικών κινητοποιήσεων, ή σε απλά ελληνικά τους έλληνες αγρότες να κλείνουν τους δρόμους και τα σύνορα, κατά παράδοση (είναι κινητή εορτή) μετά τα Χριστούγεννα και πριν από την Καθαρή Δευτέρα.

Δεν μπορούσα παρά, για μια ακόμη φορά, να αναζητήσω τα αίτια των, λεγόμενων παραδοσιακά, δυναμικών κινητοποιήσεων και για να είμαι ειλικρινής δεν τα κατάλαβα επακριβώς. Ανάμεσα στις φωνές και τις αντεγκλήσεις, άκουσα κάτι για εγγυημένη τιμή προϊόντων, για καταβολή επιδοτήσεων, για καταβολή αποζημιώσεων και καταβολή ενός δισεκατομμυρίου. Γενικώς για καταβολές.

Ούσα αφελής, με όσα άκουγα μου δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες, τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ.

Πρώτον, σχετικά με τις επιδοτήσεις. Εφόσον ακόμη παρέχονται τέτοιες, σαφώς και οι αγρότες τις δικαιούνται. Όταν όμως θα τελειώσουν οι επιδοτήσεις, ήτοι το έτος 2013 (αν, φυσικά, δεν καταστραφεί ο κόσμος το 2012...), τότε τι θα κάνουν οι αγρότες; Πως θα ζήσουν αφού, σύμφωνα με τα λεγόμενα τους, περιμένουν τις επιδοτήσεις για συμπληρώσουν το πενιχρό εισόδημα τους ;

Ακροθιγώς αναφέρω όμως ότι η ΕΕ επέβαλε να γίνει καταγραφή/απογραφή των καλλιεργούμενων αγροτεμαχίων ανά καλλιέργεια, διότι εμφανίζονταν παραγωγή επιδοτούμενων προϊόντων, που αντιστοιχούσε σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις διπλάσιες από τη συνολική επιφάνεια της επικράτειας, μαζί με τα νησιά (μέθοδος αλά ιταλικά). Φυσικά μέχρι την ολοκλήρωση αυτού του έργου, δεν επιτρέπει την καταβολή των επιδοτήσεων.

Δεύτερον, σε σχέση με τις αποζημιώσεις. Αν δεν κάνω λάθος, οι αγρότες δικαιούνται αποζημιώσεως όταν για κάποιο λόγο -  φυσικό αίτιο - καταστρέφεται η παραγωγή τους. Και αναρωτιέμαι, ποιος άλλος δικαιούται αποζημιώσεως, αν, από φυσικά αίτια, καταστραφεί το γραφείο/μαγαζί/επιχείρηση του; Το επιχείρημα ότι το δικό τους μαγαζί είναι "ξεσκέπαστο" (όπως άκουσα σήμερα έναν αγροτοσυνδικαλιστή να λέει) το θεωρώ μάλλον έωλο, αφού μετατρέπει το κράτος σε μη κερδοσκοπική ασφαλιστική εταιρία - φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Τρίτον και φαρμακερό, η εγγυημένη τιμή προϊόντων. Τι είναι και τούτο πάλι ; Καπιταλισμός με δίχτυ ασφαλείας ; Δηλαδή αγαπητέ μου αγρότη, αν βρίσκεις στην ελεύθερη αγορά καλή τιμή, πουλάς εκεί, κι αν όχι, έρχεται το κράτος να σου πληρώσει τη διαφορά ; Δεν έχω υπόψη μου άλλο παραγωγό προϊόντος ή πάροχο υπηρεσίας που να απολαμβάνει αντιστοίχου προνομίου, εσύ γιατί πρέπει ;

Για την καταβολή ενός δισεκατομμυρίου για να αποχωρήσουν σήμερα τα τρακτέρ, απλά δεν θα κάνω κανένα σχόλιο, διότι κανένα σχόλιο, από αυτά που μου έρχονται στο νου, δεν είναι αρκετά ευπρεπές για να καταχωρηθεί στην παρούσα ανάρτηση.

Η πιο "επιτυχημένη" πάντως ατάκα, ήταν ενός αγροτοσυνδικαλιστή από τον κόμβο της Αλαμάνας (αν δεν απατώμαι), ο οποίος ανέφερε ότι κατά την διάρκεια των διακοπών του, είναι αναγκασμένος να σέρνεται στα κρύα και στους δρόμους για να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Συγνώμη δηλαδή κιόλας που σας χαλάσαμε τις διακοπές κε αγροτοσυνδικαλιστά μου!

Δεν μου αρέσει να κρίνω και πολύ περισσότερο να επικρίνω μια κοινωνική ομάδα που διεκδικεί - δικαίως ή αδίκως - την ικανοποίηση των αιτημάτων της. Επίσης, όμως, δεν μου αρέσει, μια κοινωνική ομάδα να εκβιάζει την ικανοποίηση των αιτημάτων της, καταδυναστεύοντας τις υπόλοιπες.

Αντιλαμβάνομαι ότι η αγροτική παραγωγή είναι απαραίτητη και σημαντική, όπως όμως αντιλαμβάνομαι ότι οι αγρότες "κλαίγονται", διότι πέρασαν οι παχιές αγελάδες των χωματερών και των παχυλών επιδοτήσεων προϊόντων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα λυμαίνονται το πορτοφόλι μου.

Αντιλαμβάνομαι ότι οι αγρότες περνούν λούκι, το ίδιο όμως και χειρότερο περνούν και άλλοι, που δεν είναι υποχρεωμένοι να ξελασπώσουν τους αγρότες.

Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να δω το δίκαιο των αιτημάτων των αγροτών,  ιδίως όσο προβάλλονται με αυτόν τον τρόπο!

Ερώτηση

Αγαπητό ηλεκτρονικό σύμπαν,

Πριν από λίγες ώρες αποφάσισα ότι σήμερα δεν θα ακολουθήσω την πεπατημένη, που ήθελε να καταγράφω σε κάποια ανάρτηση πραγματικό ή φανταστικό γεγονός, ή απλώς να στέλνω προς άγνωστη κατεύθυνση την παπαροκλάδα της ημέρας που μου κατέβηκε στο κεφάλι.

Σήμερα, θέλω να σου κάνω μια ερώτηση και θα περιμένω απάντηση. Θα μπορούσα κιόλας να εξιστορήσω τα περιστατικά που δημιούργησαν αυτήν την ερώτηση, αλλά, κατόπιν ωριμοτέρας σκέψεως, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν έχουν σημασία και, επιπλέον, μπορούν να αλλοιώσουν, έως να ματαιώσουν, το σκοπό της παρούσας αναρτήσεως.

Επί της ουσίας λοιπόν.

Ερώτηση:

Η Ελλάδα, ως κράτος, εκδίδει ομόλογα (ξέρεις εκείνα που το spread τους - που δεν είναι τυρί-κρέμα για επάλειψη - εσχάτως καταρρίπτει το ένα μετά το άλλο, όλα τα ρεκόρ στο άλμα εις ύψος). Αυτά τα ομόλογα μπορεί να τα αγοράσει ο οποιοσδήποτε ; Και ο απλός πολίτης ;

Αν η απάντηση είναι όχι, η επόμενη ερώτηση είναι ; Μπορεί η Ελλάδα να εκδώσει ομόλογα, διαφόρων αξιών, που να μπορούν να τα αποκτήσουν απλοί πολίτες ;

Εφιάλτης χειμερινής ημέρας

Βγαίνω από το σπίτι μου και αρχίζω να κατηφορίζω το δρόμο, ψάχνοντας εναγωνίως την τσάντα μου, για να επιβεβαιώσω ότι έχω πάρει ένα έγγραφο που χρειάζομαι (περίτρανη απόδειξη ότι το σύνδρομο Σίγουρα Έχεις Ξεχάσει Αυτό Που Έπρεπε να Θυμηθείς Να Πάρεις δίνει ένα ακόμη σύμπτωμα του.) Απορροφημένη στην έρευνα του περιεχομένου της τσάντας μου, δεν προσέχω που ή καλύτερα προς τα που οδεύω, με αποτέλεσμα να προσγειωθεί το δεξί πόδι μου στο επεξεργασμένο χθεσινό φαγητό και άρτι - κατά πως φαίνεται - εξαχθέν υποπροϊόν ενός κατά τα λοιπά συμπαθέστατου Αζόρ. Καταβάλλω υπεράνθρωπη προσπάθεια να μην αρχίσω να παραληρώ σε άπταιστα ...γαλλικά, διότι αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα - μεταξύ άλλων - να συγχιστώ. Διατηρώ μια επίφαση ψυχραιμίας, προσπαθώντας με πείσω ότι δήθεν "δεν αξίζει να χαλάσεις όλη την υπόλοιπη ημέρα σου, βρίζοντας με το καλημέρα". Περιττό όμως να σημειώσω ότι η - ωραιοτάτη ομολογουμένως - γοβίτσα μου έχει κατεβάσει τα καντήλια της μητροπόλεως...

Αφού απαλλάσσω την συντετριμμένη γοβίτσα μου από τα υπολείμματα που άφησε πάνω της το δωράκι - έκπληξη του - κατά τα άλλα συμπαθέστατου - Αζόρ, όταν αυτός βγήκε βόλτα με τον - καθ' όλα αντιπαθέστατο - κύριο του, μπαίνω στο αυτοκίνητο μου και ξεκινάω προς τον προορισμό μου.

Όταν αίφνης, σε μια διασταύρωση, εμφανίζεται με περίτεχνο σκηνοθετικό τρόπο - ήτοι από το πουθενά - στα αριστερά μου όχημα, πολύ μεγαλύτερο από το δικό μου, μάλλον τριπλάσιο από το δικό  μου είναι η σωστή απόδοση των διαστάσεων του, επιταχύνοντας προς το μέρος μου. Για μια στιγμή ένιωσα σαν το ακίνητο κερασάκι που κυνηγούσε ο Πάκμαν, τη λίθινη εποχή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών με κερματοδέκτες. Την επόμενη στιγμή, πατώ τα πεντάλ του φρένου και του συμπλέκτη, με την ίδια μανία που θα πάταγα κάτω διάφορους πολιτικούς, αν ποτέ μου δινόταν η ευκαιρία. Το όχημα μου ακινητοποιείται λίγο πριν τη μέση της διασταύρωσης, αφήνοντας, όμως για το καλό του και το καλό μου, αρκετό χώρο για να περάσει το τριπλάσιο όχημα, ο οδηγός του οποίου, περνώντας από μπροστά μου, μου αφήνει φιλοδώρημα το ελληνικότατο παράσημο της ανοιχτής παλάμης. Είμαι σίγουρη ότι δεν είχα ΣΤΟΠ, αλλά από την ταραχή μου με ανφισβητώ και αρατηρώ εκ νέου τη σηματοδότηση στη διασταύρωση. Οπότε και ανακαλύπτω ότι όχι μόνο, το τριπλάσιο όχημα με είχε από δεξιά, αλλά είχε και ένα κατακόκκινο ΣΤΟΠ στην πορεία του προς τη διασταύρωση.

Νιώθω το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου με ταχύτητα  και επιτάχυνση που θα ζήλευε το καλύτερο μονοθέσιο της Φόρμουλα 1. Νιώθω έναν τεράστιο - μεγαλύτερο και από το τριπλάσιο όχημα - θυμό να προσπαθεί να σπάσει το κέλυφος του σώματος μου και να ξεχυθεί στο δρόμο. Αλλά πάλι σφέφτομαι, "έλα μην χαλάσεις την ημέρα σου, αφού το ξέρεις ότι όταν φορτώνεις, σε χαλάει, μην το κάνεις".

Για αρκετή ώρα μετά, προσπαθώ ακόμη να καταπιώ (μπας και μετά χωνέψω) το θυμό μου, αλλά όταν έχω φτάσει πλέον στην ουρά του, έχω φτάσει και στον προορισμό μου, ήτοι μια δημόσια υπηρεσία, αρκετά μακριά από το σπίτι μου, στην οποία όμως, για έναν παράξενο λόγο, υπάγομαι ... Εμφανίζομαι ενώπιον της αρμόδιας υπαλλήλου (την οποία εντόπισα μετά από επισταμένη και επίπονη έρευνα σε τρεις ορόφους) και περιμένω να τελειώσει το τηλεφώνημα της, για να της αναγγείλω το λόγο της επισκέψεως μου. Περιμένω λοιπόν, και καταλαμβάνω τον εαυτό μου να παρακολουθεί τα λεγόμενα της υπαλλήλου, ενώ παράλληλα μαντεύω τα λεγόμενα του συνομιλητή (συνομιλήτριας μάλλον, αν κρίνω από τη φωνή που έρχεται από το ακουστικό και φτάνει μέχρι το σημείο που στέκομαι). Κάποια στιγμή, ανακαλύπτω ότι έχω αποσπάσει μια πολύτιμη πληροφορία, που μπορεί να με κάνει καλύτερη ως άνθρωπο και ιδίως ως γυναίκα ... Το μυστικό για να μην κολλάνε οι λαχανοντολμάδες.

Μου έρχεται λιποθυμία... Συνηθισμένο σύμπτωμα και αυτό, κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται στη Δημοσιοϋπηρεσιοφοβία που έχω εκδηλώσει τα τελευταία χρόνια (ή αυτό, ή μου ανεβαίνει με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα το αίμα στο κεφάλι, ή και τα δύο). Σωριάζομαι στην παρακείμενη καρέκλα και επιστρατεύω όλες τις πνευματικές δυνάμεις μου, προκειμένου να αποκόψω την επικοινωνία, κυρίως δια της ακοής, με τον έξω κόσμο, τουλάχιστον μέχρι να δω το ακουστικό να τοποθετείται πάλι στο τηλέφωνο.

Όπερ και εγένετο, μετά από άγνωστο σε μένα χρονικό διάστημα. Απευθύνομαι στην υπάλληλο, προς την οποία έχω αναπτύξει τα ίδια... φιλικά αισθήματα που έτρεφα προς το δάσκαλο της δευτέρας δημοτικού, που με είχε ταράξει στο χαστούκι, επειδή δεν μπορούσα να σταματήσω να βάζω τη δασεία στο όνομα μου. Μετά από έναν ολιγόλεπτο διάλογο, που κράτησε αιώνες, λαμβάνω την απάντηση ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το αίτημα μου, διότι πρέπει να φέρω εξουσιοδότηση από τον θανόντα  - ήδη από εξαετίας, όπως προκύπτει από το αρχείο της - πατέρα μου. 

Και τότε ξαφνικά βλέπω τον καθηγητή Φυσική στο Λύκειο, μπροστά μου, να μου αναλύει τις δυνάμεις που ανατπύσσονται όταν ένα κινούμενο σώμα προσκρούει σε άλλο ακίνητο σώμα. Μόνο που  σε αυτή την απεικόνιση το κινούμενο σώμα είμαι εγώ και το ακίνητο η βλακεία. Δεν έχω καμία ελπίδα. Συνθλίβομαι. Ούτε να βρίσω δεν μπορώ πια.

[σ.σ. η ιστορία είναι φανταστική - ή μήπως όχι - και κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις, δυστυχώς για όλους μας, δεν είναι καθόλου συμπτωματική].