Fucking last week

Ι. Σαφώς και πρώτη πρέπει να αναφερθεί η δήλωση Τατσόπουλου, η οποία επιτέλους έφερε την πολυπόθητη και πολυθρύλητη ενότητα στο έθνος. Τον έβριζαν εν χορώ, συριζαίοι (εμείς οι αριστεροί δεν τραβάμε ζόρια με την ομοφιλοφυλία), οι φιλευλεύθεροι (ω! μον ντιέ, πως εκφράζεται έτσι, ίχνος - αστικής - ευγένειας δεν διαθέτει!), οι δεξιοί (να ποιο ήθος έχουν τα αναρχοκουμμούνια) και πάει λέγοντας. Ίσα ρε μάγκες. Ειδικά, όταν όλοι έχετε την ίδια μούρη, που έλεγε και η γιαγιά μου. Πέστε λίγο ακόμη από τα σύννεφα (σε τσιμεντένιο πεζοδρόμιο, κατά προτίμηση) να δω κάτι. Λοιπόν, αυτό που μπορώ να σας πω, ως γυναίκα, είναι ότι μάλλον πρέπει να το πάρετε αλλιώς, διότι φίδια πωλούν όλα τα αρσενικά. Πέρα από αυτό όμως, κάτσε να σας δω και εσάς όταν κάποιος θα έβγαζε βρώμα ότι τον παίρνετε, πως θα αντιδρούσατε. Άιντε, μυξοπαρθένες!

Προσωπικά, στα παλαιότερα των υποδημάτων μου, εάν ο Τατσόπουλος είναι γκέι, ή πόσες έχει πηδήξει. Επίσης, στα παλαιότερα των υποδημάτων μου, εάν με τις δηλώσεις του προκάλεσε τον κοινό αίσθημα (ειδικά ως προς αυτό, γουστάρω κιόλας). Περαιτέρω, αντιλαμβάνομαι μεν την τσαντίλα του, ως ανθρώπου, να βγαίνει μια παντελώς αβάσιμη βρώμα (που για έναν άντρα τσούζει κιόλας), αλλά λίγο με νοιάζει το ψυχολογικό του. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι μετά τη δήλωση, πολύ διασκέδασα τον χαβαλέ που έπεσε και νομίζω ότι το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και ο Τατσόπουλος. Εντάξει, απομονωμένη έκφραση, από όλα όσα είπε βγήκε στην επιφάνεια αυτό, αλλά ρε Πέτρο αγόρι μου, τι ακριβώς περίμενες; Α! και Πέτρο, βοήθησε λιγάκι και εμένα που θέλω να μάθω και τα υπόλοιπα που είπες, ανέβασε κάπου τη συνέντευξη σου στον Τράγκα, γιατί δεν πρόκειται να λερώσω τα χεράκια μου, πιάνοντας περιοδικό αυτού του τύπου (πολλώ δε μάλλον πληρώνοντας κιόλας).

(Junk) Food for thought : Εάν η βρώμα της ομοφιλοφυλίας έβγαινε σε βάρος γυναίκας, θα ένιωθε την ανάγκη να πει ότι έχει πάρει τη μισή Αθήνα;

ΙΙ. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτος τελείωναν στις 16 Νοεμβρίου. Ποιες αξιόπιστες πληροφορίες; Μα το είχε πει ο ίδιος το πρωθυπουργός! Η περασμένη εβδομάδα συνεπώς ήταν η πρώτη επίσημη μετά τη χρεωκοπία. Όχι; Όχι, διότι τα διαθέσιμα προφανώς δεν τελείωσαν, ή δεν τελείωναν, τουλάχιστον τότε. Μούφα το δράμα, δηλαδή.

Ο ΥπΟικ επίσης, μας είπε ότι θα πήγαινε στο Eurogroup για να φέρει τη δόση. Το τι έφερε, το ξέρουμε πλέον όλοι (το τι ΘΑ έφερνε το ξέραμε μερικοί πριν πάει, αλλά ναι με αθέμιτες μεθόδους, μαγικές σφαίρες κιέτς). Άντε τώρα που θα ξαναπάει, να δούμε τι θα φέρει (Hint : ένα 3 βλέπω στο φλυτζάνι...).

Θα μου πεις τώρα γιατί κάθομαι και ασχολούμαι με τη μουφολογία, ωσάν να είναι η πρώτη φορά που (ματα - ξανα)συμβαίνει. Έτσι, μωρέ λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα... Στο μεταξύ βέβαια, Λαγκάρντ, Μέρκελ έχουν πιαστεί μαλλί με μαλλία για το χρέος μας, και εμείς σφυράμε αδιάφορα και δηλώνουμε ότι δεν μας αφορά η διαφωνία ΔΝΤ - ΕΕ (sic, λέμε).

(Junk) Food for thought : Μετά και πέρα από το Μνημόνιο.

ΙΙΙ. Να κρατήσουμε σειρά προτεραιότητας για τους όψιμους αντιμνημονιακούς πατριώτες. Άντε γιατί έτσι όπως πάμε, θα μας αρπάξει την επαναστατική πρωτοπορία ο Ψυχάρης. Είδες όμως τι πατριωτικά αισθήματα ξεσήκωσε το άκουσμα ότι θα μπουν επίτροποι στις τράπεζες; (και ειδικά επίτροποι που θα ελέγχουν τα δάνεια με δυσθεώρητα ύψη, όπως αυτά που παίρνουν οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί). Ξαφνικά θίγεται το φιλότιμο του έλληνα και οι ξένοι - που μέχρι χθες είχαν έρθει να μας σώσουν από τα "ελαττώματα" της κακορίζικης "φυλής" μας - τώρα έγιναν κακοί. Μ' αυτά και μ' αυτά, να δεις που ο κόσμος θα καταστραφεί το Δεκέμβριο. Όταν μέχρι και ο Παπαχελάς καταφέρεται κατά των "κακών ξένων", ε τότε ζούμε τα ύστερα του κόσμου!

(Junk) Food for thought : Η αφήγηση των "κακών ξένων", τώρα που έγινε mainstream ή/και μας βολεύει, δεν είναι πια λαϊκισμός, νεοφιλελευθερόπουλα μου;

Little self-restraint alert: Εκτός από τον ορυμαγδό που προκάλεσαν στα λίγα εγκεφαλικά κύτταρα μου, οι παραπάνω, ενδεικτικά αναφερόμενες, μαλακίες, γενικά είχα μια ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΚΗ εβδομάδα, σε προσωπικό επίπεδο. Για το λόγο αυτό, παρακαλούνται οι υποψήφιοι σχολιαστές να σχολιάσουν τα γραφόμενα και όχι όσα ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι είπα.

Μετά και πέρα από το Μνημόνιο 3

Ψηφίστηκε λοιπόν και το Μνημόνιο 3, φηφίστηκε και ο προϋπολογισμός, αλλά αυτά δεν είναι τα χειρότερα, τουλάχιστον σύμφωνα με τη μαγική σφαίρα μου. Κανείς μας δεν περιμένει έναν ήσυχο και χαλαρό χειμώνα, αλλά μάλλον κανείς δεν περιμένει και αυτό που έρχεται. Δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν οι υπογραφές στα πρακτικά της Βουλής με τις ψηφοφορίες, για το Μνημόνιο 3 και τον προϋπολογισμό, και οι εταίροι μας περίπου "άδειασαν" το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, δηλώνοντας - δια στόματος Σόιμπλε - ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε άμεσα τη δόση. Βέβαια, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το "άδειασμα" δεν ήταν ο σκοπός τους, αλλά ουσιαστικά το αποτέλεσμα της διαφωνίας μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ ( επί της ουσίας, με την υποδεικνυόμενη από τη Γερμανία οικονομική πολιτική). Το δια ταύτα όμως είναι ότι εμείς είμαστε στο επίκεντρο αυτής της διαφωνίας. Και όχι, το κράτος δεν πρόκειται να καταρρεύσει στις 17 Νοέμβρη, ελλείψει ταμειακών διαθεσίμων, όπως φρόντιζε πολλάκις και σε δραματικούς τόνους να μας "προειδοποιεί" ο πρωθυπουργός μας. Άλλωστε, η δόση που περιμένουμε και η εκταμίευση της μετατίθεται χρονικά δια μια εισέτι φορά, είναι η ίδια που περιμένουμε από τον Ιούνιο, και η οποία, αν δεν ερχόταν, θα καταρρέαμε τον Ιούλιο. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι όταν μαλώνουν οι ελέφαντες, την πληρώνουν τα μυρμήγκια.

Πιο συγκεκριμένα, μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Σαμαρά και κρίνοντας από τις μετέπειτα ενέργειες του - δεν αναφέρομαι στη διάψευση των προσδοκιών επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων - παρατηρείται μια σταθερή πρόσδεση της χώρας στο άρμα της Γερμανίας. Διαλέγουμε, εν ολίγοις, στρατόπεδο, συντασσόμενοι με τη Γερμανία και τις επιλογές της. Απέναντι βρίσκεται το ΔΝΤ, το οποίο ουσιαστικά προωθεί την αμερικανική γραμμή στην οικονομική πολιτική, η οποία, γραμμή όμως δεν συμφωνεί με τις γερμανικές επιλογές και προτάσεις. Η αντιπαράθεση των ΗΠΑ και της ΕΕ, όπως αυτή εκφράζεται σήμερα από τη Γερμανία, στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής (*), έχει αρχίσει καιρό τώρα, με τον Ομπάμα, διακριτικά μεν σαφέστατα δε, να εκδηλώνει τη διαφωνία του, τον τελευταίο καιρό όμως εντείνεται και πλέον είναι ορατή. 

Θα μου πείτε όμως πως σε μια αντιπαράθεση στην οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εμπλέκεσαι - πολλώ δε μάλλον όταν είσαι στο επίκεντρο -  αναγκάζεσαι κάποια στιγμή να πάρεις θέση υπέρ του ενός ή του άλλου. Δεχόμενη αυτό το επιχείρημα προσωρινά, σημειώνω ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι παίρνουμε θέση, αλλά το γεγονός ότι παίρνουμε θέση υπέρ αυτού που δεν φαίνεται να είναι αυτός που θα βγει νικητής από την αντιπαράθεση. Έχοντας κατά νου ότι η Κίνα δεν φαίνεται πολύ πρόθυμη να επενδύσει σε ευρωπαϊκά ομόλογα, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ευρωζώνη / ΕΕ (και συγκεκριμένα η Γερμανία και οι συν αυτώ, αργά ή γρήγορα), δεν θα διαθέτει χρήματα για να στηρίξει και να επιβάλλει τις αποφάσεις και τις επιλογές της (διότι μην ξεχνάμε ότι για να μπορεί να επιβάλλει στην Ελλάδα, Πορτογαλία και στα άλλα γουρουνάκια τις οικονομικές πολιτικές αιματηρής λιτότητας, πρέπει ταυτόχρονα να τα χρηματοδοτεί, για να μπορούν να πληρώνουν τα οφειλόμενα στους πιστωτές της). Η αθέτηση της πληρωμής των οφειλομένων, πρακτικά θα πυροδοτούήσει μια αλυσιδωτή έκρηξη στα θεμέλια του τραπεζικού συστήματος, τις επιπτώσεις της οποίας ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι σε θέση να προδιαγράψει (και οι περισσότεροι δε ξυπνούν ιδρωμένοι σε αυτό το εφιαλτικό σενάριο). Συνεπώς, τι θα συμβεί όταν δεν θα υπάρχουν πια λεφτά για τις δόσεις, που αποτρέπουν την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος; Είτε θα συμβεί ο αρμαγεδδώνας (σφόδρα απίθανο), είτε οι ΗΠΑ θα ρίξουν δύο σφαλιάρες στη Γερμανία (που έφτασε τα πράγματα στο παρά ένα) και θα την αναγκάσουν σε "συνθηκολόγηση". Και εμείς τότε θα είμαστε με τους χαμένους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Επανέρχομαι όμως στο επιχείρημα της προηγούμενης παραγράφου, σημειώνοντας ότι τελικά είναι ένα επίπλαστο δίλημμα, στο μέτρο που ουσιαστικά αναπαράγει το "με εμάς ή με τους άλλους". Οι συμμαχίες μεταξύ χωρών γίνονται επί τη βάσει κοινών συμφερόντων και συνεπώς ο βαθμός σύμπραξης είναι ευθέως ανάλογος του αριθμού των κοινών συμφερόντων (στο μέτρο που είναι μάλλον απίθανο τα συμφέροντα μιας χώρας να ταυτίζοντα πλήρως με τα συμφέροντα μιας άλλης). Συνεπώς, η κοινή λογική - η δική μου τουλάχιστον - λέει ότι η καλύτερη τακτική είναι η ευελιξία και η διατήρηση διαύλων επικοινωνίας / συνεργασίας με όλους όσους μπορούν να σου φανούν συγκυριακά ή μακροπρόθεσμα χρήσιμοι. Πιο απλά, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, η Ελλάδα θα έπρεπε να χτίζει επικοινωνία / συνεργασία με όλες τις χώρες του Νότου και κυρίως με Ισπανία και Ιταλία, και από τη στιγμή που διαφάνηκε η διαφωνία ΔΝΤ - ΕΕ, στο θέμα της δόσης, να αφήσει να βγάλει το ΔΝΤ το φίδι από την τρύπα και όχι να σπεύσει να πάρει θέση υπέρ της γερμανικής απόψεως. 

(Αν το αντεπιχείρημα στα παραπάνω είναι ότι δεν μπορείς να ισορροπήσεις πατώντας με το ένα πόδι στη μια βάρκα και με το άλλο στην άλλη, σημειώνω απλώς ότι ίσως θα έπρεπε να ξανασκεφτούμε ποιο περιεχόμενο αποδίδουμε στην έννοια της εξωτερικής πολιτικής)

(*) Προσωπικά, έχω την πεποίθηση ότι η αντιπαράθεση ΗΠΑ - ΕΕ  (βλ. Γερμανίας) δεν περιορίζεται μόνο στα πλαίσια της οικονομικής πολιτικής. Είναι μια βαθύτερη αντιπαράθεση που έχει να κάνει με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη και κυρίως στο νότιο μέρος της, που γειτνιάζει με τη Μέση Ανατολή από τη μια πλευρά και τις βλέψεις και φιλοδοξίες της Γερμανίας από την άλλη. Η κρίση απλώς είναι το πιεστικό και ορατό πρόβλημα, και για τους δύο, στο οποίο αντανακλώνται οι λανθάνουσες διαμάχες των δύο πλευρών.

Η λίστα

Μερικές σκέψεις, εξαιτίας της δημοσίευσης της λίστας Λαγκάρντ στο τεύχος του περιοδικού HOT DOC, που κυκλοφορεί σήμερα.

Θεωρώ ότι η γνωστοποίηση του περιεχομένου της λίστας σε μένα, δεν μου είναι χρήσιμη, παρά μόνο ίσως για να κουτσομπολέψω ή έστω να θυμώσω με κάποιους. Περισσότερο χρήσιμη θα ήταν στις αρμόδιες αρχές, και αυτό υπό την αίρεση ότι πραγματικά θέλουν να την αξιοποιήσουν .Παρότι δε, είμαι θιασώτης του κοινωνικού ελέγχου, όλων και για όλα, λαμβάνοντας υπ' όψιν α) ότι η λίστα περιέχει μόνο τους ανθρώπους που έβγαλαν χρήματα μέσω της HSBC, β) δεν γνωρίζουμε εάν τα χρήματα αποκτήθηκαν νόμιμα ή παράνομα, και γ) δεν γνωρίζουμε εάν τα χρήματα έχουν δηλωθεί και φορολογηθεί, θεωρώ ότι οποιαδήποτε απόφαση μου με βάση το περιεχόμενο της λίστας, π.χ. αλλαγή της αγοραστικής συμπεριφοράς μου, αποφεύγοντας να αγοράσω το προϊόν που παράγει ή εμπορεύεται ένα υποκείμενο της λίστας, θα ενείχε σοβαρό κίνδυνο λάθους.

Με βάση λοιπόν, τη χρησιμότητα, η οποία είναι, ή έστω προσπαθώ να είναι η  κατευθυντήρια γραμμή στις αγορές μου, δεν βλέπω κανένα λόγο να δώσω τα 2 ευρώ του αντιτίμου του τεύχους του περιοδικού. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να δω και να αναγνωρίσω αφ' ενός το σθένος του δημοσιογράφου να προβεί στη δημοσιοποίηση της (ιδίως ενόψει του γεγονότος ότι όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοι του ποιούν τη νήσσαν) και αφ' ετέρου του γεγονότος ότι χρειάζεται χρήματα για να μπορεί να συνεχίσει να εργάζεται χωρίς πάτρονα. Για το λόγο αυτό και με κάθε ειλικρίνεια, δηλώνω ότι, εάν έδινε τη λίστα στη δημοσιότητα, π.χ. μέσω διαδικτύου, και ζητούσε, από όσους το επιθυμούν, να δωρίσουν κάποια χρήματα, θα το έκανα και μάλιστα καταβάλλοντας περισσότερα από τα 2 ευρώ, που τώρα αντιστοιχούν στο αντίτιμο του περιοδικού, ακριβώς διότι με τον τρόπο αυτό, θα μου απεδείκνυε ότι ενδιαφέρεται για τη διάχυση της πληροφορίας στην κοινωνία, χωρίς να τη συναρτά υποχρεωτικά με κάποιο αντίτιμο, έστω και το απολύτως απαραίτητο για την οικονομική επιβίωσή του, έστω και το όχι τόσο υψηλό των 2 ευρώ. Και ναι, τότε θα ήθελα να τον στηρίξω οικονομικά, παρότι δεν θα είχε αλλάξει η στάση μου απέναντι στη χρησιμότητα της πληροφορίας σε προσωπικό επίπεδο. Από τη στιγμή όμως, που η πληροφορία μετατράπηκε σε εμπόρευμα, λυπάμαι αλλά είμαι και εγώ υποχρεωμένη από τη μεριά μου να την αντιμετωπίσω ως τέτοια και να καταφύγω στην αξιολόγηση της χρησιμότητας της.

Επί της ουσίας της δημοσιοποίησης της λίστας και σε σχέση με τα ήδη αναφερόμενα, περί παραβίασης των προσωπικών δεδομένων των υποκειμένων της λίστας, αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη γνώμη μου υπάρχει όντως τέτοια παραβίαση, πέρα και άσχετα από τα νομικά ή/και τις προϋποθέσεις του νόμου για την ύπαρξη παραβίασης(*), και πέρα και άσχετα από το εάν τα χρηματικά ποσά αποκτήθηκαν νόμιμα ή παράνομα. Και διευκρινίζοντας ότι δεν εκφέρω νομική άποψη, θεωρώ ότι υπάρχει παραβίαση, διότι η δημοσιοποίηση συνιστά μια μορφή διαπόμπευσης και περαιτέρω αδυνατώ να διαβλέψω κάποιο σκοπό στη δημοσιοποίηση της που να εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο. (Αν η δημοσιοποίηση καταλήξει στην κινητοποίηση των αρμοδίων αρχών, τότε ίσως να υπάρχει μια δικαιολογία, αν και σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να αναλογιστούμε όλοι τη σημασία και σημειολογία της κινητοποίησης των αρχών, εξαιτίας και μετά τη δημοσιοποίηση της λίστας στο ευρύτερο κοινό). Για αυτή την παραβίαση όμως, θεωρώ ότι νομιμοποιούνται να μιλούν όσοι αντιτάχθηκαν π.χ. και στη δημοσιοποίηση των προσωπικών δεδομένων των ιεροδούλων, των συλληφθέντων σε διαδηλώσεις ή των αντιφασιστών συλληφθέντων. Οι όψιμοι υπερασπιστές των προσωπικών δεδομένων των υποκειμένων της λίστας, τους προσφέρουν κακή υπηρεσία, στο μέτρο που η δυσαρέσκεια τους για τη δημοσιοποίηση εκλαμβάνεται ως προσπάθεια συγκάλυψης της εν λόγω περίπτωσης, αφού σε αντίστοιχες, και κατά τη γνώμη μου πολύ βαρύτερες παραβιάσεις, παρέμειναν σιωπηλοί. 

(*) αναμένω με τεράσιο ενδιαφέρον τις εμβριθείς αναλύσεις περισπούδαστων νομικών του διαδικτύου, υπέρ της άποψης ότι, νομικά, δεν υπάρχει τέτοια παραβίαση, π.χ. λόγω εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος (;). 

ΥΓ : Γνωρίζω ότι η παρούσα ανάρτηση ενδέχεται να επικροτηθεί από ανθρώπους με τους οποίους διαφωνώ κάθετα σε θεμελιώδη ζητήματα. Για το λόγο αυτό ομολογώ ότι έχω πάθει 'Οσκαρ Ουάιλντ και νομίζω ότι, όταν αυτοί συμφωνούν μαζί μου, κάπου πρέπει να κάνω εγώ λάθος...

Update : Και εκεί που νομίζεις ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει πιο στραβά, μαθαίνεις την είδηση ότι εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης του Βαξεβάνη, εξαιτίας της δημοσιοποίησης της λίστας. Ανεξάρτητα από τη θέση που έχει κάποιος σε σχέση με τη δημοσιοποίησης της λίστας, δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί ότι η δίωξη του Βαξεβάνη, και μάλιστα με αυτόφωρη διαδικασία, είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, δεν μπορεί να διώκεται δημοσιογράφος, εξαιτίας της δουλειάς του. Για μια ακόμη φορά τίθενται εν αμφιβόλω βασικές αρχές της δημοκρατίας και αυτό πρέπει να μας βρει όλους αντίθετους.

Σχιζοφρένεια ή Πως η μνήμη μπορεί να είναι κατάρα

Μερικές παρατηρήσεις, με βάση το μικρόκοσμο μου, κυρίως αυτόν της εικονικής πραγματικότητας το διαδικτύου και των σόσιαλ μυδιών, σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Ισπανία και την αντιμετώπιση τους στην Ελλάδα.

1. Αυτοί που πέρυσι ειρωνεύονταν το κίνημα των αγανακτισμένων, επισημαίνοντας με στόμφο ότι αυτό απαρτίζεται από κάθε καρυδιάς καρύδι εκ των βολεμένων που ξεβολεύτηκαν, φέτος κοιτούν λιγούρικα το κίνημα στην Ισπανία και λοιδωρούν τους Έλληνες "που περιμένουν στην ουρά για το IPhone5". 

2. Αυτοί που πέρυσι λοιδωρούσαν τους αγανακτισμένους και ΑΡΓΟΤΕΡΑ τους ενεφάνισαν ως  προάγγελους ή/και προπομπούς τη ΧΑ, δεν παρατηρώ να έχουν τις ίδιες ανησυχίες σχετικά με τους Ισπανούς.

3. Αυτοί που πέρυσι τόνιζαν ότι η επανάσταση μπορεί να υπάρξει μόνο μετά από συνειδητοποίηση και συντονισμένη δράση, φέτος διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους από αγανάκτηση  που οι Ισπανοί αντιδρούν και εμείς πίνουμε φραπέ. 

4. Αυτοί που συνεχίζουν να αναρωτιούνται που είναι οι αγανακτισμένοι και παράλληλα ποιο το νόημα των διαδηλώσεων ενάντια σε μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, να το κοιτάξουν λίγο. Είτε πιστεύουν ότι υπάρχει λόγος να εμφανιστούν ξανά οι (κατάπτυστοι;) αγανακτισμένοι, είτε πιστεύουν ότι εφόσον έχουμε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, δεν υπάρχει λόγος αντιδράσεων, διότι η τελευταία δρα κατόπιν νωπής (που το θυμήθηκα τώρα αυτό;) λαϊκής εντολής. 

5. Αυτοί που φέτος παρακολουθούν με τεράστιο ενδιαφέρον την Ισπανία, πέρυσι δεν είχαν κατέβει στο Σύνταγμα παρά μόνο μια δύο φορές, και αυτές για χαβαλέ. 

6. Αυτοί που από πέρυσι μας έχουν κάνει τα αυτιά τηγάνια με τις περισπούδαστες αναλύσεις τους για την ποιότητα του φαινομένου "αγανακτισμένοι", φέτος δεν έχουν κάτι να πουν για τους διαδηλωτές στην Ισπανία. (Εντάξει, αυτοί είναι οι έξυπνοι, που, αφού ξέρασαν ό,τι μαλακία κατέβαινε στο κεφάλι τους, σχετικά με το πως οι ελληνάρες εκείνο και οι ελληνάρες το άλλο, τώρα κάνουν τις πάπιες για μην εκτεθούν).

7. Αυτοί που πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ισπανία είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που συνέβη πέρυσι στην Ελλάδα, ας γειωθούν με την πραγματικότητα. 

8.  Αυτοί που φαντασιώνονται εξεγέρσεις να ξεπηδούν μέσα από τις διαδηλώσεις, πίστευαν ότι πέρυσι η εξέγερση θα αρχίσει από την Αθήνα και φέτος ότι η εξέγερση θα αρχίσει από τη Μαδρίτη. 

9. Αυτοί που το παίζουν κυνικοί, να ελέγξουν μήπως είναι απλώς σκατόψυχοι και οι ορθολογιστές μήπως είναι απλώς φανατικοί.

Και ένα άσχετο...

Εσείς ρε παλικάρια που έχετε κάνει τις εμπεριστατωμένες αναλύσεις σχετικά με το πως η ΧΑ μπήκε στην κεντρική πολιτική σκηνή, μήπως θέλετε να συμπεριλάβετε και φαινόμενα όπως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χρυσοχοΐδη για την ελάφρυνση των "προβληματικών" περιοχών της Αθήνας, τη διαπόμπευση οροθετικών από το Λοβέρδο με αιτιολογία την προστασία του οικογενειάρχη που γαμάει πρεζόνια χωρίς προφυλακτικό, τη lifestyle παρουσίαση Κασιδιάρηδων και της μπουγάδας τους από κατινάρες των ΜΜΕ, την κινητοποίηση της ποινικής διαδικασίας για την ικανοποίηση αιτημάτων φίμωσης, τις "μούφες" που πωλούνται ως ειδήσεις, και όλα αυτά προς ένα κοινό απαίδευτο, αμόρφωτο και αποχαυνωμένο;

Disclaimer: Όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται και όποιος έχει τη σφίγγα, σφίγγεται.

Τι να πω...

Εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω. Αλλά τι να πω;

Τι να πεις και τι γράψεις για μια κοινωνία που με τεράστια ευκολία είναι διατεθειμένη να καταφερθεί και να κατηγορήσει τους αδύναμους για τα προβλήμα της;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που υποκριτικά διατείνεται ότι επιθυμεί αξιοκρατία, ισότητα, ισονομία και αλληλεγγύη, αλλά δοθείσης ευκαιρίας πράττει το αντίθετο;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που μπερδεύει τον ορθολογισμό με τον κυνισμό;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που όλα τα αποτιμά σε χρήμα;

 

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που αδυνατεί να καταλάβει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν κοινές βιολογικές καταβολές και η συμπεριφορά δεν είναι γενετικό χαρακτηριστικό;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που η καθε γενιά κατηγορεί την προηγούμενη;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που μεγαλώνει τα παιδιά της με την προοπτική να βρουν μια καλή δουλειά και να βγάλουν λεφτά;

 

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που τα μέλη της χρησιμοποιώντας εκείνα τα "εργαλεία" που θα μπορούσαν να προάξουν το γενικότερο καλό, τελικά φροντίζουν να προάγουν το ατομικό τους συμφέρον;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που δεν αγαπά τη γνώση;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που αγκιστρώνεται σε ιδεοληψίες, για κάθε θέμα και με κάθε ευκαιρία, ώστε να συνεχίσει να πορεύεται, χωρίς να ενδιαφέρεται για το που;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που φοβάται και στο βωμό του φόβου της δέχεται να θυσιάσει την ελευθερία της, τα δικαιώματά της, ακόμη και την ίδια την επιβίωση της;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που όλοι πιστεύουν ότι είναι καλύτεροι από τους υπόλοιπους;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που καταναλώνει πληροφορίες, απόψεις και γνώμες και αδυνατεί να τις φιλτράρει;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που εμφορείται από το "μακριά από τον κώλο μου και όπου θέλει ας είναι";

Και πολύ περισσότερο τι να πω και τι να γράψω εγώ για αυτή την κοινωνία, όταν η κάθε μου μέρα είναι μια  ατέρμονη προσπάθεια να κρατήσω το κεφάλι μου έξω από τα βουρκόνερα της;

Προϋπολογισμός

Ας αρχίσουμε από τα εύκολα.

Ο Βενιζέλος, στο χρονικό διάστημα από τη λήξη του πανηγυρακίου για το σχηματισμό κυβέρνησης μέχρι σήμερα, επιδίδεται στην τακτική "πάρτο αλλιώς" και πιο συγκεκριμένα "στρίψε προς τα αριστερά". Όχι όμως και τόσο πετυχημένα, διότι αναγκαστικά περιορίζεται σε λεκτικές ακροβασίες και ναι μεν σημειώνεται ως "ρήτορας", αλλά πλέον έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικός, ως αναξιόπιστος. Επί του πρακτέου, δεν μπορεί ούτως ή άλλως να κάνει πολλά. Δεν κρατάει τα ηνία μιας κυβερνήσεως, ώστε να αρχίσει τις "παροχές", συνεπώς δεν πρόκειται να καταφέρει να γλυκάνει και πολύ κόσμο. Η προ δύο ημερών δήλωση του προς δημοσίους υπαλλήλους είναι ενδεικτική της κατάστασης. "Με τα λόγια χτίζω ανώγεια και κατώγεια". Με το βεβαρυμένο δε παρελθόν του, δεν νομίζω ότι θα καταφέρει να πείσει πολλούς. 

Για τους λόγους αυτούς, πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι τυχερό να καταφέρει να κρατηθεί στα ίδια εκλογικά επίπεδα με τις προηγούμενες εκλογές. Η προσωπική αίσθηση μου είναι ότι θα πέσει 2 - 4 μονάδες, ήτοι θα παλέψει για να μην εμφανιστεί με μονοψήφιο ποσοστό. 

(Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Βενιζέλος θα έχει θέματα, διότι, όσο μεγαλύτερη η εκλογική πτώση του ΠΑΣΟΚ, τόσο περισσότεροι αυτοί που θα θέλουν την κεφαλή του επί πίνακι. Το θετικό για εκείνον πάντως είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν έχει σοβαρό αντίπαλο, το φίδι δηλαδή στον κόρφο του, αλλά ας μην γελιόμαστε, ούτε ο Λοβέρδος έγινε κολλητός του, ούτε οι υπόλοιποι (Διαμαντοπούλου, Ραγκούσης κλπ) έχουν ξεχάσει τις φιλοδοξίες τους. Θεωρώ πάντως ότι η διάλυση των κομματικών οργάνων από το Βενιζέλο, αποσκοπούσε στην εξαφάνιση, διαδικαστικά, της δυνατότητας ανάδειξης αρχηγού).

Ανάλογο ξεφούσκωμα προβλέπω και για ΔΗΜΑΡ (1 - 2 μονάδες). Η απαίτηση του κυρ-Φώτη να συμμετάσχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ήταν δίκοπο μαχαίρι. Ναι μεν, θεωρήθηκε ότι με αυτόν τον τρόπο θα εξέθετε τον ΣΥΡΙΖΑ (*), που προφανώς θα αρνούνταν, αλλά αντίστοιχα εκνεύρισε τους ψηφοφόρους της ΔΗΜΑΡ που έβλεπαν στον κυρ-Φώτη την υπεύθυνη δύναμη που δεν θα άφηνε την χώρα στα χέρια της ακυβερνησίας. Μην παραβλέπουμε δε, ότι η βασική δεξαμενή ψηφοφόρων της ΔΗΜΑΡ ήταν και παραμένει το ΠΑΣΟΚ, και προφανώς μιλάμε για ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που είναι δυσαρεστημένοι με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δυσκολεύονται να πάνε προς τα δεξιά. Εάν λοιπόν, δυσαρεστήθηκαν από την στάση του κυρ-Φώτη, κάποιοι θα στραφούν στο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι θα ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις και θα πάνε στη ΝΔ. Θεωρώ όμως ότι, παρά την πτώση, δεν διακυβεύεται η είσοδος της ΔΗΜΑΡ στη Βουλή. 

Επίσης, δεδομένη θεωρώ την πτώση της Χ.Α. Κάτι η προβολή των στελεχών της, που δεν "γράφουν" και πολύ καλά στο γυαλί (μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος παραμένει ακόμη προσκολλημένος στην τηλεόραση κατά κύριο λόγο, για την ενημέρωση του), κάτι αυτά που είπαν, κάτι το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι της Χ.Α. είναι από εκείνους που δεν νιώθουν καλά με την ακυβερνησία, νομίζω ότι αρκετοί θα μετακινηθούν σε πιο "παραδοσιακές" επιλογές, με πρώτη και καλύτερη τη ΝΔ. Η πτώση πάντως δεν θα της στοιχίσει την είσοδο της στη Βουλή και σε γενικές γραμμές τη βλέπω μεταξύ 1 - 3 μονάδων. 

Ο συνασπισμός Δημουργία Ξανά - Δράση - Φιλελεύθερη Συμμαχία θα μείνει εκτός Βουλής, διότι θεωρώ ότι δεν θα μπορέσει να συγκρατήσει και να αθροίσει τους ψηφοφόρους που ψήφισαν τα επιμέρους κόμματα στις προηγούμενες εκλογές. Πρώτος λόγος, τα καραγκιοζιλίκια του Τζήμερου. Δεύτερος λόγος, οι ψηφοφόροι του Μάνου, είτε θετικά είτε αρνητικά διακείμενοι προς τη συμμαχία με τον Τζήμερο (αυτοί οι τελευταίοι ιδίως είναι έτοιμοι να αποσκιρτήσουν), το έχουν εύκολο να το ρίξουν στη ΝΔ, με την ελπίδα να σχηματίσει κυβέρνηση (μόνη ή με το ΠΑΣΟΚ, ή με όποιον τρόπο, τέλος πάντων), οπότε θα την ενισχύσουν.

(Ο ΛάΟΣ δεν θα δει Βουλή, ούτε με κυάλια. Εάν εφθάρη τόσο από τη συμμετοχή στη συγκυβέρνηση, πλέον έχει να αντιμετωπίσει και την έλλειψη σε "βεντέτες", ήτοι τηλεοπτικά προβεβλημένα στελέχη, για να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια του, και δυστυχώς για εκείνους, ευτυχώς για εμάς, η Βάνα και ο Δημητράκης δεν αρκούν). 

Και τώρα πάμε στα πιο ζόρικα. 

ΚΚΕ. Ανεξάρτητα από το λανθασμένο ή σωστό της στάσης του να αρνείται συνεργασία, νομίζω ότι ο απόλυτος χαρακτήρας της στάσης του, δυσαρέστησε αρκετούς από τους ψηφοφόρους του, όχι τόσο τους παραδοσιακούς, όσο τους νεόκοπους, οι οποίοι αναμένεται να μετακινηθούν προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά. Πρέπει όμως να ληφθεί υπ' όψιν ότι η άρνηση του ΚΚΕ δεν είχε αποφασιστική σημασία, διότι τα κουκιά δεν έβγαιναν ούτως ή άλλως, οπότε οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του δεν έχουν λόγο να αισθάνονται άσχημα, πέραν του γεγονότος ότι στη μεγάλη πλειονότητα τους θεωρούν ότι καλώς έπραξε το κόμμα. Συνεπώς, η μείωση των ποσοστών του, θα φέρει το ΚΚΕ περίπου εκεί που είναι συνήθως, μείον κάτι λίγο ακόμη. Εγώ τη βλέπω στις 2 - 3 μονάδες.

Ανεξάρτητοι Έλληνες. Πάνε και αυτοί για ξεφούσκωμα. Κάτι η φάση με το non-paper, κάτι το γεγονός ότι στη μεγαλύτερη πλειονότητα τους οι ψηφοφόροι των ΑνΕλλ προέρχονται από τη δεξαμενή της ΝΔ, στην οποία θα επιστρέψουν για να την ενισχύσουν, ώστε να μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση, ο Καμμένος θα δει το ποσοστό του κόμματος του να μειώνεται, πιστεύω κάπου μεταξύ 2 - 4 μονάδων, γεγονός φυσικά που σημαίνει ότι θα μπει στη Βουλή, αλλά με λιγότερους βουλευτές. 

ΝΔ. Ο Αντώνης είναι προφανώς τόσο τυφλωμένος από την επιθυμία του να γίνει πρωθυπουργός, που δεν μπορεί καν να υπολογίσει τις συνέπειες των κινήσεων του. Λειτουργεί βεβιασμένα, χωρίς υπολογισμό κόστους/ωφέλειας και με γνώμονα το "ό,τι να 'ναι". Πρώτο κρούσμα, η Ντόρα. Η Ντόρα δεν έχει ψηφοφόρους, έχει πελάτες, τους οποίους ναι μεν θα φέρει μαζί της, αλλά μην ξεχνάμε ότι μιλάμε, σε ποσοστό, για ένα 2% περίπου. Από την άλλη πλευρά όμως, η Ντόρα είναι αντιπαθητική σε πολλούς ΝΔάτες, αλλά και σε πολλούς υποψήφιους να ψηφίσουν ΝΔ που προέρχονται από αλλού. Εν ολίγοις, θεωρώ ότι ο ισοζύγιο μεταξύ αυτών που θα φέρει η Ντόρα και αυτών που θα διώξει είναι οριακά θετικό, οπότε δεν διαβλέπω τεράστια ωφέλεια. 

(Από άποψη τακτικής, ο Αντώνης δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι μεσοπρόθεσμα η Ντόρα είναι  φίδι στον κόρφο του, διότι αν δεν πάει καλά στις εκλογές, θα είναι η πρώτη που θα σύρει το χορό της αμφισβήτησης του, συνεπικουρούμενη από όσους έμειναν εκτός νυμφώνος - και εξαιτίας της κατάληψης της θέσεως τους από τις "μεταγραφές" του Αντώνη. Νομίζω ότι η Ντόρα θα εξελιχθεί στο Βενιζέλο της ΝΔ, με τον Αντώνη να κάνει το Γιωργάκη. Και μάλιστα χωρίς τα εμπόδια που αντιμετώπισε ο Βενιζέλος). 

Δεύτερο κρούσμα των αψυχολόγητων ενεργειών του Αντώνη, οι "μεταγραφές" από παντού, που κινούνται στη λογική "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω". Ειδικά σε ό,τι αφορά τους πρώην Λαοσίτες, με εξαίρεση Γεωργιάδη, Βορίδη, ο Αντώνης θα έπρεπε να έχει διαβλέψει ότι Πλεύρης, Ανατολάκης, ως ετερόφωτοι στο ΛάΟΣ (ο Καρατζαφέρης έκανε συνολικά το promotion και αυτοί συνεισέφεραν με ένα αναγνωρίσιμο επώνυμο) δεν θα τραβήξουν μαζί τους όσους ψηφοφόρους ελπίζει, ενώ από την άλλη πλευρά ενδέχεται η κίνηση του να δυσαρεστήσει παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ, με αποτέλεσμα το ισοζύγιο εισερχομένων-εξερχομένων ψηφοφόρων να μην πάει τόσο καλά, όσο νομίζει.

(Μεσοπρόθεσμα δε, ο Αντώνης θα βρει μπροστά του τις συνέπειες των "μεταγραφών", υπό την έννοια ότι θα δημιουργήσει δυσαρεστημένους υποψηφίους βουλευτές, των οποίων η θέση στη λίστα - και στη Βουλή - θα καταληφθεί από κάποια μεταγραφή και οι οποίοι, σε περίπτωση κακού για τη ΝΔ εκλογικού αποτελέσματος, θα είναι οι πρώτοι που θα αρχίσουν να αμφισβητούν τον αρχηγό, με τη βοήθεια φυσικά των όρνεων που θα ενσκήψουν, όπως συνήθως συμβαίνει όταν το κόμμαδεν πλασάρεται καλά στις εκλογές).

Σε γενικές γραμμές, θεωρώ δεδομένη την αύξηση του ποσοστού της ΝΔ, κυρίως από ψηφοφόρους από διάφορες κατευθύνσεις, ορμώμενοι από την ισχυρή επιθυμία τους για σχημτισμό κυβέρνησης, ο οποίος νομίζω ότι είναι ο πιο ισχυρός παράγοντας για να ψηφίσει κάποιος από τον ευρύτερο χώρο ΝΔ.  Επιπλέον, μην παραβλέπουμε τη συσπείρωση των δεξιόστροφων ψηφοφόρων, οι οποίοι διατηρούν ακόμη τα φοβικά αντανακλαστικά απέναντι στην ευρύτερη αριστερά ή έστω αριστερόστροφη πολιτική. Η αύξηση όμως αυτή, μάλλον δεν θα είναι ιδιαίτερα θεαματική και πιστεύω ότι θα κινηθεί κάπου μεταξύ 3 - 5 μονάδων. 

Και φτάνουμε στο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η αναπάντεχη άνοδος στις προηγούμενες εκλογές, έρχεται να του δώσει από μόνη της ώθηση. Αθροιστικά προς αυτήν, θα λειτουργήσουν οι διαρροές της ΔΗΜΑΡ, αν και δεν βλέπω να έχουν αποφαστική σημασία, καθώς και του ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ. Θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψαρέψει και από τους αναποφάσιστους που περιφέρονται. Νομίζω ότι κάποιοι (λίγοι) θα μετακομίσουν προς το ΣΥΡΙΖΑ και από τους ΑνΕλλ. Γενικά, θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μαζέψει ρώγες, από διάφορους χώρους, υπερβαίνοντας τα παραδοσιακά στεγανά δεξιάς - αριστεράς, ή συντηρητικοί - προοδευτικοί. Σε επίπεδο ποσοστών, τη βλέπω κάπου μεταξύ 6 - 8 μονάδων.

Συγκριτικά, λοιπόν με τις προβλέψεις για ΝΔ, θεωρώ ότι ακόμη παίζεται ποιος θα τερματίσει πρώτος και θα συνεχίσει να παίζεται μέχρι τελευταία στιγμή, εάν δεν συμβεί κάτι θεαματικό. Στο σημείο αυτό, θεωρώ ότι όλη αυτή η καταστροφολογία που επικρατεί και ενισχύεται από παράγοντες εντός και εκτός Ελλάδας, τελικά καταφέρνει να ενισχύσει το ΣΥΡΙΖΑ, διότι αφ΄ενός, όταν προέρχεται από το εξωτερικό σπρώχνει ψηφοφόρους στην αντιδραστικότητα, ενώ οι εγχώριες "απειλές" έχουν μειωμένο εκφοβιστικό χαρακτήρα, στο μέτρο που προέρχονται από μειωμένης αξιοπιστίας - για τους ψηφοφόρους - πολιτικούς χώρους, αφ' ετέρου τείνει να γίνει ρουτίνα, με αντίστοιχη απώλεια της δύναμης καταναγκασμού της. 

Δεν αποκλείω ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά να βρεθεί μπροστά από τη ΝΔ, αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο απαιτεί επιτυχημένη επικοινωνιακή διαχείριση, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, του διαστήματος μέχρι τις εκλογές και η αλήθεια είναι ότι δεν φημίζονται για τις ικανότητες τους στον τομέα αυτό. Για τον ίδιο λόγο, θεωρώ ότι με μια ή δύο κακές επιλογές του, ο ΣΥΡΙΖΑ εύκολα θα μπορεί να βρεθεί πίσω από τη ΝΔ και με διαφορά, και το "ιστορικό" του δείχνει ότι μπορεί μέχρι και να κλωτσήσει την καρδάρα με το γάλα μόνος του.Τέλος, το κομματικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να θέσει κάποια απώτατα όρια, στους ελιγμούς που σχεδιάζει για την προσέλκυση ψηφοφόρων, διότι τα πολλά στρογγυλέματα, στα πλαίσια του πολιτικού παιχνιδιού, θα δυσαρεστήσουν τους ψηφοφόρους του από επιλογή (σε αντίστιξη με αυτούς της συγκυρίας), οι οποίοι τώρα αποτελούν τον πυρήνα του.

Θεωρώ περιττό, φυσικά, να αναφέρω ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν με βάση τις παρούσες συνθήκες. Οποιαδήποτε ανατάραξη, εξυπακούεται ότι επιφέρει αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων μεταξύ των κομμάτων. 

(Η επικείμενη ανακοίνωση της λίστας κάθε κόμμματος, και κυρίως οι ενδοκομματικές αντιδράσεις σε αυτή, θα αποτελέσουν μια ματιά στην επόμενη μέρα των κομμάτων, αλλά επί του παρόντος νομίζω ότι δεν θα επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό τις μεταξύ τους ισορροπίες, εκτός κι αν γίνουν αιτία οι τσακωμοί να ακούγονται και έξω από το "σπίτι".)

Προς το παρόν αυτά. Εδώ είμαστε, να τα λέμε μέχρι τις εκλογές. 

----

(*) Ο σχεδιασμός ήταν ακριβώς αυτός. Να εμφανιστεί ότι δίδεται η ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίσει την κυβέρνηση που επιθυμούσε, την οποία όμως κλωτσάει, προφανώς επειδή δεν θέλει να κυβερνήσει (ή να λερώσει τα χέρια του με εξουσία, όπως είχε πει και ο Alexis, αναφερόμενος στην Αλέκα). Θεωρώ όμως ότι, δεδομένης της απόλυτης δυσαρέσκειας της μεγαλύτερης μερίδας του κόσμου, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, προς το ΠΑΣΟΚ, και δευτερευόντως προς τη ΝΔ, περισσότερο φάνηκε ο ΣΥΡΙΖΑ να αρνείται οποιαδήποτε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, εμμένοντας στις θέσεις του, παρά ότι κλωτσάει την ευκαιρία μιας κυβέρνησης.

---

Disclaimer ενόψει προϋπολογισμού

Όπως ήδη ανέφερα, επίκειται προϋπολογισμός για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ο οποίος είναι σχεδόν αυτονόητο ότι θα είναι εντελώς επηρεασμένος από τις προσωπικές πολιτικές επιλογές μου και τις υποκειμενικές θεωρήσεις μου για την τρέχουσα πολιτική, κοινωνική και οικονομική συγκυρία. Για να είμαι λοιπόν ξεκάθαρη απέναντι σας, πριν παραθέσω τον προϋπολογισμό, έκρινα σκόπιμο να σας εκθέσω μερικές από αυτές τις επιλογές και θεωρήσεις, ώστε να τις λάβετε υπ' όψιν σας, όταν θα διαβάζετε τον προϋπολογισμό μου. 

Εξ αρχής ήμουν της άποψης, ότι το σχέδιο διάσωσης δια δανεισμού και πιο συγκεκριμένα οι όροι του, πάσχει, διότι είναι ατελέσφορο. Πρώτον, δεν είναι δυνατόν να βοηθήσεις έναν υπερχρεωμένο, δανείζοντας τον. Δεύτερον, είναι παράλογο να περιμένεις να λάβεις πίσω τα δανεικά, προσηκόντως και εμπροθέσμως, εάν οι παρεμβάσεις σου κατατείνουν στη μείωση των εισοδημάτων του οφειλέτη σου. Τρίτον, ναι μεν υπάρχουν πολλά πράγματα που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια, αλλά δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα συμβούν μέσα σε μια νύχτα (πολλώ δε μάλλον, δεν μπορείς να πιστεύεις ότι θα δημιουργήσεις επιτυχημένες και αποτελεσματικές δομές, που απαιτούν σχεδίαση, με ευχολόγια ή διαταγές). Τέταρτον, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Πέμπτον, δεν μπορείς να κινείσαι με τη λογική "σήμερα την σκαπουλάραμε, σε Χ μήνες/χρόνια ποιος ζει, ποιος πεθαίνει". Και πάνω σε όλα αυτά, προσωπικά δεν είδα καθόλου θετικά, όλο αυτό το σκηνικό τρόμου που στήθηκε πολλάκις. Όπως δεν είδα θετικά και τα επιχειρήματα, περί εντιμότητας των ελλήνων, που δεν είναι μπαταχτσήδες, της περήφανης Ελλάδας που δεν θα δεχθεί να χρωστάει ή να φεσώσει τους δανειστές της, όλα εκείνα τα επιχειρήματα τέλος πάντως που απευθύνονταν στο θυμικό. Με τελευταίο, αλλά διόλου ευκαταφρόνητο, παράγοντα, την αναξιοπιστία (στην καλύτερη, το υστερόβουλο, στη χειρότερη) των ανθρώπων που μου παρουσίαζαν τη μια και μοναδική λύση.

(Δυστυχώς, ούτε η Ιστορία θα μας βοηθήσει να διαπιστώσουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, στο μέτρο που δεν πρόκειται να εφαρμοστούν παράλληλα η ΤΙΝΑ και η όποια εναλλακτική, ώστε να μπορούμε να συγκρίνουμε αποτελέσματα. Μια θα εφαρμοστεί, κι αν έχει θετικά αποτελέσματα, θα αναρωτιόμαστε εάν η άλλη θα είχε θετικότερα, ενώ εάν αποτύχει θα πιστεύουμε ότι άλλη θα είχε επιτύχει.)

Με βάση τα παραπάνω, το προσωπικό μου συμπέρασμα είναι ότι η υπάρχουσα συνταγή δεν λειτουργεί και δεν πρόκειται να λειτουργήσει, διότι η ίδια αντιστρατεύεται και ακυρώνει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την επέλευση των αποτελεσμάτων που επιδιώκει. 

Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν μπορώ να παραβλέψω, τις συνέπειες αυτής της επιλογής, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα της. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι έτοιμη να δεχθώ τη σωτηρία της χώρας, σε βάρος των ανθρώπων της. Δεν μπορώ να αξιολογήσω θετικά μια επιλογή που, ούσα ακόμη αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, έχει ήδη δημιουργήσει σοβαρά κοινωνικά προβλήματα. Δεν είμαι πρόθυμη να βελτιώσω οικονομικούς δείκτες, στερώντας ζωτικής σημασίας υπηρεσίες από τους πολίτες. Δεν ξέρω καν αν θέλω μια στιβαρή οικονομία, σε μια αποκαμωμένη κοινωνία, ιδίως ενόψει του γεγονότος ότι είναι κοινό μυστικό πλέον ότι η ευρωστία μιας οικονομίας δεν συνεπάγεται καλύτερες κοινωνικές συνθήκες. Και παρότι αναγνωρίζω ότι η κοινωνία μας έκανε πολλά και σοβαρά λάθη, όπως άλλωστε κάνουν όλες οι κοινωνίες, δεν μπορώ να δω την κατάρρευση της, ως "παιδευτική" τιμωρία, ή έστω ως το τίμημα των επιλογών της, διότι, ας μην γελιόμαστε, δεν είναι τόσο απλά και μονοδιάστατα τα πράγματα.

Επίσης, είχα και διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες για την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της προτεινόμενης λύσης και των αποτελεσμάτων που ευαγγελίζεται. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζω και στη σύνδεση συγκεκριμένων αρνητικών της οικονομίας μας με τα φερόμενα ως παραγωγικά αίτια τους. Με απλά λόγια, δεν έχω πειστεί ότι π.χ. η ανταγωνιστικότητα πλήττεται κατά κύριο λόγο από το ύψος του μισθού. Επίσης, δεν έχω πειστεί ότι η μείωση των μισθών θα επιφέρει μείωση της ανεργίας. Επίσης, δεν έχω πεισθεί ότι οι επιχειρηματίες θα σπεύσουν να επενδύσουν στο ασταθές, οικονομικά, νομοθετικά, πολιτικά, περιβάλλον της Ελλάδας, το οποίο μαστίζεται από τη διαφθορά, μόνο και εάν είναι χαμηλοί οι μισθοί. Δεν έχω πεισθεί ότι ο ανταγωνισμός στην αγορά, μπορεί από μόνος του να επιφέρει ισορροπία. Δεν έχω πεισθεί ότι η διαπάλη των επιχειρήσεων θα συνεπάγεται αναπόδραστα καλύτερα προϊόντα και υπηρεσίες για τους καταναλωτές. Εν ολίγοις δεν μπορώ να εντοπίσω, εάν υπάρχει, τη σχέση αιτίας - αιτιατού, προκειμένου είτε να διαπιστωθεί πως παράγεται ένα αποτέλεσμα, είτε για να δημιουργήθούν οι συνθήκες για να παραχθεί.

Περαιτέρω, όταν καλούμαι να αξιολογήσω ένα σύστημα ή έναν θεσμό, ο οποίος δυσλειτουργεί ή παράγει αρνητικά αποτελέσματα, δεν αρκούμαι στη διαπίστωση της δυσλειτουργίας ή των αρνητικών αποτελεσμάτων για να καταδικάσω το σύστημα ή το θεσμό. Προηγουμένως, προσπαθώ να εντοπίσω τους λόγους για τους οποίους δυσλειτουργεί ή έχει αρνητική παραγωγή, κι αν επιδιορθώνεται, προτιμώ την επιδιόρθωση, στο μέτρο που κρίνω χρήσιμο ή σκόπιμο το σύστημα ή το θεσμό, παρά την κατάργηση του, ιδίως εάν η κατάργηση βασίζεται σε μονολιθικά επιχειρήματα (όπως ότι ο συνδικαλισμός εξετράπη των σκοπών του και συνεπώς καταργώ το συνδικαλισμό). 

Τέλος, το πολιτικό προσωπικό που πρωταγωνιστεί σήμερα, είναι, στα μάτια μου, απαξιωμένο, ως διεφθαρμένο, ιδιοτελές, εξουσιομανές, ανίκανο και εν ολίγοις ανεπαρκές. Από τη σούπα αυτή βολεψάκηδων (διότι αυτοί είναι οι πρώτοι και καλύτεροι εκρφραστές του "μακριά από τον κώλο μου, και όπου θέλει ας είναι"), πρέπει να διαλέξω τους λιγότερους κακούς.

Με αυτά τα δεδομένα, προτίθεμαι να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές.

Γιατί; Ή η απάντηση στα περί του αντιθέτου "επιχειρήματα"

Όποιος νομίζει ότι την επομένη των εκλογών, ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει αυτοδύναμος (που δεν παίζει σε κανένα σύμπαν, γνωστό και άγνωστο), ξαφνικά θα ξημερώσει μια άλλη ημέρα και θα έχουν λυθεί μαγικά τα προβλήματα μας, παρακαλώ να συνδέσει τον εγκέφαλό του, διότι έχει φύγει το βύσμα. 

Όποιος νομίζει ότι την επομένη των εκλογών, αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα βρέξει αίμα ή θα εμφανιστεί ο καβαλάρης της Αποκάλυψης, καλύτερα να δει έναν ειδικό, εμείς δεν μπορούμε να βοηθήσουμε.

Όποιος νομίζει ότι όσοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ είναι φοροφυγάδες, βολεμένοι, δημόσιοι υπάλληλοι με εξωφρενικά προνόμια, μπαχαλάκηδες, αγράμματοι, ανενημέρωτοι, ηλίθιοι, αιθεροβάμονες, wannabe βυσματούχοι πασόκοι, υποψήφιος κομματικός στρατός, και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, χρειάζεται επειγόντως φροντιστήριο πραγματικότητας.

Όποιος νομίζει ότι όσοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζονται απόλυτα με ΟΛΕΣ τις θέσεις του, τότε καλά θα κάνει να κοιτάξει εάν αυτός ταυτίζεται με ΟΛΕΣ τις θέσεις της δικής του κομματικής επιλογής. Είμαι σχεδόν πεπεισμένη ότι όλοι κάνουμε τις επιλογές μας, με βάση το με ποιον συμφωνούμε στα περισσότερα. Τουλάχιστον, έτσι την κάνω εγώ. 

Όποιος νομίζει ότι όσοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλουν να αλλάξει κάτι, και ιδίως τα κακώς κείμενα, ας ξανασκεφτούν ποιοι, με ποιο τρόπο και γιατί δημιούργησαν και διαινωνίζουν τα κακώς κείμενα.

Όποιος νομίζει ότι όποιος ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ακράδαντα ότι ο τελευταίος κατέχει την αλήθεια και έχει όλες τις λύσεις, μάλλον πρέπει να διευκρινιστούν κάποια πράγματα. Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια, ούτε έχει όλες τις λύσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή αντιπροσωπεύει την επιλογή κάποιων να βγουν από το αδιέξοδο της ΤΙΝΑ, ριψοκινδυνεύοντας για μια ισχνή έστω πιθανότητα να μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο, με το σκεπτικό ότι ούτως ή άλλως χαμένοι είναι. Από την παρατήρηση του κοινωνικού μου περίγυρου (ο οποίος ουδόλως επαρκεί για να εξαχθούν αξιόπιστα αποτελέσματα), έχω καταλήξει ότι οι άνθρωποι που στρέφονται προς το ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτοί που έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει πια γυρισμός  και προσπαθούν να κάνουν damage control στην οικονομική κατάρρευση, ώστε να περιορίσουν τις συνέπειες της στην κοινωνία, που έχουν ήδη επέλθει για πολλούς και επίκεινται για πολλούς περισσότερους.

Επίσης, όχι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μοιάζει στο ΠΑΣΟΚ του 1981. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σύνολο, μια σύνθεση επιμέρους απόψεων, που κινούνται με βάση μια κοινή συνισταμένη. Αν και όποτε εκλείψει αυτή η κοινή συνισταμένη, το κόμμα θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Το ίδιο θα συμβεί αν και όποτε τα επιμέρους στοιχεία του διαφωνήσουν και αντιπαρατεθούν για οποιοδήποτε λόγο. Επίσης, οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ανομοιογενές μείγμα, το οποίο επί του παρόντος, αποδίδει στο ΣΥΡΙΖΑ μια πιθανότητα να καταφέρει κάτι περισσότερο ή καλύτερο από τους υπόλοιπους. Αν και όποτε διαφευσθεί ή θεωρήσει ότι διαψεύσθηκε αυτή η ελπίδα/πιθανότητα/δυνατότητα, θα απομακρυνθεί. Και μην παραβλέπουμε ότι από τη στιγμή που ξεφύγαμε από τα όρια του δικομματισμού και πήγε επιτέλους το χέρι του ψηφοφόρου σε άλλο ψηφοδέλτιο, δεν θα είναι δύσκολο να το ξανακάνει, αν και όποτε θεωρήσει ότι πρέπει. Μπορούμε να αποχαιρετίσουμε τις συμπαγείς μάζες ψηφοφόρων και την έννοια του "μονοκούκι". Μπορούμε να ξεχάσουμε τους "αφοσιωμένους" ψηφοφόρους, που ό,τι κι αν συνέβαινε, η ψήφος παρέμενε ανεπηρέαστη. Γι αυτό το λόγο, είναι μάλλον αφελές να μην αναγνωρίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτή τη στιγμή λειτουργεί ως όχημα για να περάσουμε στην άλλη όχθη του πολιτικού σκηνικού που διαμόρφωσε η μεταπολίτευση. Σε αυτό το πλαίσιο, η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αναδειχθεί και σε μια κίνηση τακτικής, ενόψει του συγκεκριμένου πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού πλαισίου, η οποία θα εξυπηρετήσει τον  στόχο της και εν συνεχεία θα επαναξιολογηθεί. Οι φόβοι ότι μπορεί να γίνει πολιτικό κατεστημένο στη θέση του υπάρχοντος, παραβλέπουν την έλλειψη των ικανών και απαραίτητων συνθηκών για κάτι τέτοιο. Για να μην αναφέρω, βέβαια, ότι το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο του 1981 ήταν πολύ διαφορετικό από το σημερινό.

Όποιος ενδιαφέρεται, για περισσότερα επιχειρήματα και απόψεις, προτείνω να διαβάσει και τα εξής : Μην ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ,
Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ,
Η παράλογη ψήφος,
Τι να κάνουμε. Ιδού η απορία.

Update 1: ΣΥ.ΡΙΖ.Α; Γιατί; Μπορεί;

Update 2 : Σινούκ ρεφενέ
Update 3 : Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς
(η λίστα θα ενημερώνεται με όσα άρθρα ανακύπτουν στην πορεία)