Η νομιμότητα του αδιεξόδου

Κατά τη συζήτηση της πρότασης σύστασης προανακριτικής επιτροπής στη Βουλή, προχθές, ο Βενιζέλος ευθαρσώς δήλωσε ότι διατηρεί αντίγραφα δημοσίων - και ίσως και απορρήτων - εγγράφων στο σπίτι του. Μια τέτοια δήλωση, μόνο πανικό μπορεί να προδίδει, στο μέτρο που η εν λόγω πράξη κινείται στις παρυφές της νομιμότητας, αλλά έγινε επίληση της προκειμένου να καταδειχθεί ότι άλλη πράξη - αυτή της αντιγραφής και διατήρησης αντίγραφου της λίστας Λαγκάρντ - δεν είναι τόσο επιλήψιμη όσο φέρεται να είναι. Γιατί όμως ο Βενιζέλος διακατέχεται από τέτοιο πανικό; Μια εκδοχή είναι ότι η παραπομπή του σε προανακριτική επιτροπή αναπόφευκτα θα έφερνε στο φως και άλλα επιβαρυντικά για τον ίδιο στοιχεία. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η παραπομπή του σε προανακριτική επιτροπή θα τραυμάτιζε, ίσως ανεπανόρθωτα, την εικόνα της συγκυβέρνσης στην οποία συμμετέχει. Όποια από τις παραπάνω και αν είναι η αληθινή, λίγω σημασία έχει, υπό την έννοια ότι και οι δύο αυτές εκδοχές δείχνουν την προσπάθεια να αποφευχθεί ένα αποτέλεσμα, για ιδιοτελείς σκοπούς. Όπως λίγη σημασία έχει και ως προς το γεγονός ότι για να αποφευχθεί θα έπρεπε οι βουλευτές της συγκυβέρνησης να απόσχουν από την υπερψήφιση της προτάσεως παραπομπής του Βενιζέλου. Ο πανικός του λοιπόν είχε περισσότερο να κάνει με το εάν οι βουλευτές θα μπορούσαν να τηρήσουν την κομματική γραμμή, άσχετα από τις προσωπικές πεποιθήσεις τους. Δηλαδή εάν κάποιοι βουλευτές θα ψήφιζαν με τρόπο ευθέως αντίθετο προς τη συνείδηση τους και το Σύνταγμα.

Από την άλλη πλευρά, τους τελευταίους μήνες το νομοθετικό έργο παράγεται κατά κύριο λόγο με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, οι οποίες, για το τυπικό, μεταγενέστερα κυρώνονται από το νομοθετικό σώμα, δηλαδή τη Βουλή. Οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είναι ένα εργαλείο, το οποίο παρέχεται προκειμένου να καθίσταται εφικτή η νομοθετική κάλυψη σε περιόδους ή υπό συνθήκες που άλλως δεν θα ήταν εφικτή. Ουδόλως, όμως είναι ο τυπικός, νόμιμος και νομότυπος τρόπος παραγωγής νομοθετικού έργου.

Από την άλλη πλευρά, και εκείνα τα λίγα νομοσχέδια, που δεν αναλώνονται στην ψήφιση - έγκριση πράξεων νομοθετικού περιεχομένου και φέρονται προς ψήφιση στη Βουλή, συνήθως έρχονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, δηλαδή με μικρότερο χρόνο συζήτησης. Και τελικά όλα τα νομοσχέδια (υπερ)ψηφίζονται με βάση και γνώμονα την κομματική πειθαρχία των κομμάτων της συγκυβέρνησης. 

Κάπως έτσι λοιπόν παράγεται σήμερα η νομοθεσία στην Ελλάδα. Σίγουρα είναι - οριακά - νομότυπη, στο μέτρο που έχει τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία, αλλά είναι εν τέλει νόμιμη; Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι ούτε τα δικαστήρια έχουν δικαίωμα να ελέγξουν αυτό το σκέλος, παρά μόνο στο μέτρο της συνταγματικής αντίφασης. Κι αν τελικά, σήμερα στην Ελλάδα, έχουμε μόνο νομότυπους και όχι νόμιμους νόμους, οι πολίτες συνεχίζουμε να υπέχουμε υποχρέωση τήρησής τους; 

Το σημαντικότερο όμως ερώτημα ανακύπτει σε σχέση με το τι είναι τελικά η νομιμότητα; Η συμμόρφωση με τους νόμους, θα ήταν μια πρώτη απάντηση. Στην περίπτωση όμως που υπάρχουν - αν μη τι άλλο - αμφιβολίες ως προς τη νομιμότητα των νόμων, πως ακριβώς μπορούμε να μιλάμε για νομιμότητα που προκύπτει από τη συμμόρφωση προς αυτούς. Αν αύριο γίνει νόμος - με τη νόμιμη διαδικασία, ήτοι νομότυπα - ότι αντί για καλημέρα, θα είμαστε υποχρεωμένοι να λέμε "άντε γαμήσου", θα σπεύσουμε να συμμορφωθούμε αδιαμαρτύρητα ; Κι αν όχι, θα έχουμε πάψει να είμαστα νόμιμοι ή νομιμόφρονες;

Μήπως τελικά έχουμε καταλήξει να τηρούμε τα προσχήματα και όχι τους νόμους; Μήπως τελικά η γυναίκα του Καίσαρα δεν είναι τίμια, αλλά καταβάλει δεινές προσπάθειες να δείχνει τέτοια; Μήπως τελικά η νομιμότητα που προέρχεται από αμφισβητούμενης νομιμότητας νόμους είναι η ταφόπλακα κάτω από την οποία τα σκουλήκια κάνουν πάρτυ στο εν αποσύνθεση σώμα της κοινωνίας;

Το πνεύμα και το οινόπνευμα των χριστουγέννων

Σύμφωνα με το μύθο, τα χριστούγεννα γιορτάζουμε τα γενέθλια ενός ανθρώπου που γεννήθηκε και έζησε με αποκλειστικό στόχο να πεθάνει, ώστε εμείς, σύμφωνα πάντα με το μύθο, να ζούμε (και να πεθαίνουμε) καλύτερα και ίσως καλύτεροι. Δηλαδή γιορτάζουμε την έναρξη του χρονικού ενός προαναγγελθέντος θανάτου, ο οποίος όμως θάνατος είναι προς όφελος μας και προφανώς για αυτό το λόγο αξίζει να γιορτάζουμε. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της ψυχικής ανωμαλίας, προσωπικά δεν γνωρίζω τι άλλο θα μπορούσε να είναι. 

Μέσα σε αυτή τη "λογική" λοιπόν, τα χριστούγεννα θεωρούνται η καλύτερη εποχή για να γίνουμε "καλοί", πρόσκαιρα όμως και περιστασιακά, σα να κολλήσαμε κάποια ίωση "καλοσύνης". Τα συμπτώματα αυτής της ιώσεως συνίστανται σε μια έκρηξη, σε σύγκριση με τα δεδομένα του υπόλοιπου χρόνου, φιλανθρωπίας και αγάπης για τον πλησίον (μέρη και αυτά του μύθου). Πρόσκαιρα και περιστασιακά. Μιας αγάπης όμως αφ' υψηλού, που αρκείται σε χτυπήματα στην πλάτη και χρηματικά ποσά (μεγαλύτερα ή μικρότερα, λίγη σημασία έχει). Μιας αγάπης εν τέλει προς τον εαυτό μας, ώστε να νιώσουμε καλύτερα και να απενοχοποιήσουμε το γεγονός ότι είμαστε, θέλοντας και μη (;), μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης. Μιας αγάπης, που μας επιτρέπει να μην δούμε τη ρίζα του προβλήματος, μιας αγάπης που μας προστατεύει από τη συνειδητοποίηση και πολύ περισσότερο από την πράξη, που ίσως να εξάλειφε την ανάγκη αυτής της αγάπης. Αυτό είναι το πνεύμα των χριστουγέννων, η καλύτερη ασπίδα και προστασία μας από την αλήθεια, το οποίο εμείς, με τη σειρά μας, προστατεύουμε ως κόρη οφθαλμού, για να μην χρειαστεί ποτέ να αντικρύσουμε την αλήθεια. Ίσως για αυτό το λόγο είναι τόσο αγαπητό. 'Αλλωστε ποιος θέλει να βλέπει αυτό που υπάρχει και όχι αυτό που επιθυμεί να υπάρχει;

Δεν είναι, επομένως, περίεργο πως, αφού πατρονάραμε την πραγματικότητα και τα συναισθήματα μας, φτάσαμε να πατρονάρουμε και τη ζωή μας. Τα χριστούγεννα έχουν αυστηρό πρωτόκολλο διασκέδασης. Τόσο αυστηρό όσο ένα ερευνητικό ή το πρωτόκολλο μιας βασιλικής οικογένειας. Πρέπει να φάμε συγκεκριμένα εδέσματα. Πρέπει να συναναστραφούμε συγκεκριμένους ανθρώπους. Πρέπει οπωσδήποτε να διασκεδάσουμε. Για τους πιστούς του πρωτοκόλλου, όλα αυτά πρέπει να συνοδεύονται με μπόλικο οινόπνευμα, ίσως για να αντέξουν το πρωτόκολλο. Αλλά και για αυτούς που δεν ακολουθούν το πρωτόκολλο, πάλι το οινόπνευμα είναι βασικός σύντροφος τους στη διάρκεια των χριστουγέννων, ίσως για να αντέξουν το γεγονός ότι δεν χωρούν ή δεν θέλουν να χωρέσουν στο πρωτόκολλο.

Carry on λοιπόν, there is nothing to see here.

Fucking last week

Ι. Σαφώς και πρώτη πρέπει να αναφερθεί η δήλωση Τατσόπουλου, η οποία επιτέλους έφερε την πολυπόθητη και πολυθρύλητη ενότητα στο έθνος. Τον έβριζαν εν χορώ, συριζαίοι (εμείς οι αριστεροί δεν τραβάμε ζόρια με την ομοφιλοφυλία), οι φιλευλεύθεροι (ω! μον ντιέ, πως εκφράζεται έτσι, ίχνος - αστικής - ευγένειας δεν διαθέτει!), οι δεξιοί (να ποιο ήθος έχουν τα αναρχοκουμμούνια) και πάει λέγοντας. Ίσα ρε μάγκες. Ειδικά, όταν όλοι έχετε την ίδια μούρη, που έλεγε και η γιαγιά μου. Πέστε λίγο ακόμη από τα σύννεφα (σε τσιμεντένιο πεζοδρόμιο, κατά προτίμηση) να δω κάτι. Λοιπόν, αυτό που μπορώ να σας πω, ως γυναίκα, είναι ότι μάλλον πρέπει να το πάρετε αλλιώς, διότι φίδια πωλούν όλα τα αρσενικά. Πέρα από αυτό όμως, κάτσε να σας δω και εσάς όταν κάποιος θα έβγαζε βρώμα ότι τον παίρνετε, πως θα αντιδρούσατε. Άιντε, μυξοπαρθένες!

Προσωπικά, στα παλαιότερα των υποδημάτων μου, εάν ο Τατσόπουλος είναι γκέι, ή πόσες έχει πηδήξει. Επίσης, στα παλαιότερα των υποδημάτων μου, εάν με τις δηλώσεις του προκάλεσε τον κοινό αίσθημα (ειδικά ως προς αυτό, γουστάρω κιόλας). Περαιτέρω, αντιλαμβάνομαι μεν την τσαντίλα του, ως ανθρώπου, να βγαίνει μια παντελώς αβάσιμη βρώμα (που για έναν άντρα τσούζει κιόλας), αλλά λίγο με νοιάζει το ψυχολογικό του. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι μετά τη δήλωση, πολύ διασκέδασα τον χαβαλέ που έπεσε και νομίζω ότι το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και ο Τατσόπουλος. Εντάξει, απομονωμένη έκφραση, από όλα όσα είπε βγήκε στην επιφάνεια αυτό, αλλά ρε Πέτρο αγόρι μου, τι ακριβώς περίμενες; Α! και Πέτρο, βοήθησε λιγάκι και εμένα που θέλω να μάθω και τα υπόλοιπα που είπες, ανέβασε κάπου τη συνέντευξη σου στον Τράγκα, γιατί δεν πρόκειται να λερώσω τα χεράκια μου, πιάνοντας περιοδικό αυτού του τύπου (πολλώ δε μάλλον πληρώνοντας κιόλας).

(Junk) Food for thought : Εάν η βρώμα της ομοφιλοφυλίας έβγαινε σε βάρος γυναίκας, θα ένιωθε την ανάγκη να πει ότι έχει πάρει τη μισή Αθήνα;

ΙΙ. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτος τελείωναν στις 16 Νοεμβρίου. Ποιες αξιόπιστες πληροφορίες; Μα το είχε πει ο ίδιος το πρωθυπουργός! Η περασμένη εβδομάδα συνεπώς ήταν η πρώτη επίσημη μετά τη χρεωκοπία. Όχι; Όχι, διότι τα διαθέσιμα προφανώς δεν τελείωσαν, ή δεν τελείωναν, τουλάχιστον τότε. Μούφα το δράμα, δηλαδή.

Ο ΥπΟικ επίσης, μας είπε ότι θα πήγαινε στο Eurogroup για να φέρει τη δόση. Το τι έφερε, το ξέρουμε πλέον όλοι (το τι ΘΑ έφερνε το ξέραμε μερικοί πριν πάει, αλλά ναι με αθέμιτες μεθόδους, μαγικές σφαίρες κιέτς). Άντε τώρα που θα ξαναπάει, να δούμε τι θα φέρει (Hint : ένα 3 βλέπω στο φλυτζάνι...).

Θα μου πεις τώρα γιατί κάθομαι και ασχολούμαι με τη μουφολογία, ωσάν να είναι η πρώτη φορά που (ματα - ξανα)συμβαίνει. Έτσι, μωρέ λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα... Στο μεταξύ βέβαια, Λαγκάρντ, Μέρκελ έχουν πιαστεί μαλλί με μαλλία για το χρέος μας, και εμείς σφυράμε αδιάφορα και δηλώνουμε ότι δεν μας αφορά η διαφωνία ΔΝΤ - ΕΕ (sic, λέμε).

(Junk) Food for thought : Μετά και πέρα από το Μνημόνιο.

ΙΙΙ. Να κρατήσουμε σειρά προτεραιότητας για τους όψιμους αντιμνημονιακούς πατριώτες. Άντε γιατί έτσι όπως πάμε, θα μας αρπάξει την επαναστατική πρωτοπορία ο Ψυχάρης. Είδες όμως τι πατριωτικά αισθήματα ξεσήκωσε το άκουσμα ότι θα μπουν επίτροποι στις τράπεζες; (και ειδικά επίτροποι που θα ελέγχουν τα δάνεια με δυσθεώρητα ύψη, όπως αυτά που παίρνουν οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί). Ξαφνικά θίγεται το φιλότιμο του έλληνα και οι ξένοι - που μέχρι χθες είχαν έρθει να μας σώσουν από τα "ελαττώματα" της κακορίζικης "φυλής" μας - τώρα έγιναν κακοί. Μ' αυτά και μ' αυτά, να δεις που ο κόσμος θα καταστραφεί το Δεκέμβριο. Όταν μέχρι και ο Παπαχελάς καταφέρεται κατά των "κακών ξένων", ε τότε ζούμε τα ύστερα του κόσμου!

(Junk) Food for thought : Η αφήγηση των "κακών ξένων", τώρα που έγινε mainstream ή/και μας βολεύει, δεν είναι πια λαϊκισμός, νεοφιλελευθερόπουλα μου;

Little self-restraint alert: Εκτός από τον ορυμαγδό που προκάλεσαν στα λίγα εγκεφαλικά κύτταρα μου, οι παραπάνω, ενδεικτικά αναφερόμενες, μαλακίες, γενικά είχα μια ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΚΗ εβδομάδα, σε προσωπικό επίπεδο. Για το λόγο αυτό, παρακαλούνται οι υποψήφιοι σχολιαστές να σχολιάσουν τα γραφόμενα και όχι όσα ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι είπα.

Μετά και πέρα από το Μνημόνιο 3

Ψηφίστηκε λοιπόν και το Μνημόνιο 3, φηφίστηκε και ο προϋπολογισμός, αλλά αυτά δεν είναι τα χειρότερα, τουλάχιστον σύμφωνα με τη μαγική σφαίρα μου. Κανείς μας δεν περιμένει έναν ήσυχο και χαλαρό χειμώνα, αλλά μάλλον κανείς δεν περιμένει και αυτό που έρχεται. Δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν οι υπογραφές στα πρακτικά της Βουλής με τις ψηφοφορίες, για το Μνημόνιο 3 και τον προϋπολογισμό, και οι εταίροι μας περίπου "άδειασαν" το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, δηλώνοντας - δια στόματος Σόιμπλε - ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε άμεσα τη δόση. Βέβαια, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το "άδειασμα" δεν ήταν ο σκοπός τους, αλλά ουσιαστικά το αποτέλεσμα της διαφωνίας μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ ( επί της ουσίας, με την υποδεικνυόμενη από τη Γερμανία οικονομική πολιτική). Το δια ταύτα όμως είναι ότι εμείς είμαστε στο επίκεντρο αυτής της διαφωνίας. Και όχι, το κράτος δεν πρόκειται να καταρρεύσει στις 17 Νοέμβρη, ελλείψει ταμειακών διαθεσίμων, όπως φρόντιζε πολλάκις και σε δραματικούς τόνους να μας "προειδοποιεί" ο πρωθυπουργός μας. Άλλωστε, η δόση που περιμένουμε και η εκταμίευση της μετατίθεται χρονικά δια μια εισέτι φορά, είναι η ίδια που περιμένουμε από τον Ιούνιο, και η οποία, αν δεν ερχόταν, θα καταρρέαμε τον Ιούλιο. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι όταν μαλώνουν οι ελέφαντες, την πληρώνουν τα μυρμήγκια.

Πιο συγκεκριμένα, μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Σαμαρά και κρίνοντας από τις μετέπειτα ενέργειες του - δεν αναφέρομαι στη διάψευση των προσδοκιών επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων - παρατηρείται μια σταθερή πρόσδεση της χώρας στο άρμα της Γερμανίας. Διαλέγουμε, εν ολίγοις, στρατόπεδο, συντασσόμενοι με τη Γερμανία και τις επιλογές της. Απέναντι βρίσκεται το ΔΝΤ, το οποίο ουσιαστικά προωθεί την αμερικανική γραμμή στην οικονομική πολιτική, η οποία, γραμμή όμως δεν συμφωνεί με τις γερμανικές επιλογές και προτάσεις. Η αντιπαράθεση των ΗΠΑ και της ΕΕ, όπως αυτή εκφράζεται σήμερα από τη Γερμανία, στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής (*), έχει αρχίσει καιρό τώρα, με τον Ομπάμα, διακριτικά μεν σαφέστατα δε, να εκδηλώνει τη διαφωνία του, τον τελευταίο καιρό όμως εντείνεται και πλέον είναι ορατή. 

Θα μου πείτε όμως πως σε μια αντιπαράθεση στην οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εμπλέκεσαι - πολλώ δε μάλλον όταν είσαι στο επίκεντρο -  αναγκάζεσαι κάποια στιγμή να πάρεις θέση υπέρ του ενός ή του άλλου. Δεχόμενη αυτό το επιχείρημα προσωρινά, σημειώνω ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι παίρνουμε θέση, αλλά το γεγονός ότι παίρνουμε θέση υπέρ αυτού που δεν φαίνεται να είναι αυτός που θα βγει νικητής από την αντιπαράθεση. Έχοντας κατά νου ότι η Κίνα δεν φαίνεται πολύ πρόθυμη να επενδύσει σε ευρωπαϊκά ομόλογα, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ευρωζώνη / ΕΕ (και συγκεκριμένα η Γερμανία και οι συν αυτώ, αργά ή γρήγορα), δεν θα διαθέτει χρήματα για να στηρίξει και να επιβάλλει τις αποφάσεις και τις επιλογές της (διότι μην ξεχνάμε ότι για να μπορεί να επιβάλλει στην Ελλάδα, Πορτογαλία και στα άλλα γουρουνάκια τις οικονομικές πολιτικές αιματηρής λιτότητας, πρέπει ταυτόχρονα να τα χρηματοδοτεί, για να μπορούν να πληρώνουν τα οφειλόμενα στους πιστωτές της). Η αθέτηση της πληρωμής των οφειλομένων, πρακτικά θα πυροδοτούήσει μια αλυσιδωτή έκρηξη στα θεμέλια του τραπεζικού συστήματος, τις επιπτώσεις της οποίας ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι σε θέση να προδιαγράψει (και οι περισσότεροι δε ξυπνούν ιδρωμένοι σε αυτό το εφιαλτικό σενάριο). Συνεπώς, τι θα συμβεί όταν δεν θα υπάρχουν πια λεφτά για τις δόσεις, που αποτρέπουν την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος; Είτε θα συμβεί ο αρμαγεδδώνας (σφόδρα απίθανο), είτε οι ΗΠΑ θα ρίξουν δύο σφαλιάρες στη Γερμανία (που έφτασε τα πράγματα στο παρά ένα) και θα την αναγκάσουν σε "συνθηκολόγηση". Και εμείς τότε θα είμαστε με τους χαμένους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Επανέρχομαι όμως στο επιχείρημα της προηγούμενης παραγράφου, σημειώνοντας ότι τελικά είναι ένα επίπλαστο δίλημμα, στο μέτρο που ουσιαστικά αναπαράγει το "με εμάς ή με τους άλλους". Οι συμμαχίες μεταξύ χωρών γίνονται επί τη βάσει κοινών συμφερόντων και συνεπώς ο βαθμός σύμπραξης είναι ευθέως ανάλογος του αριθμού των κοινών συμφερόντων (στο μέτρο που είναι μάλλον απίθανο τα συμφέροντα μιας χώρας να ταυτίζοντα πλήρως με τα συμφέροντα μιας άλλης). Συνεπώς, η κοινή λογική - η δική μου τουλάχιστον - λέει ότι η καλύτερη τακτική είναι η ευελιξία και η διατήρηση διαύλων επικοινωνίας / συνεργασίας με όλους όσους μπορούν να σου φανούν συγκυριακά ή μακροπρόθεσμα χρήσιμοι. Πιο απλά, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, η Ελλάδα θα έπρεπε να χτίζει επικοινωνία / συνεργασία με όλες τις χώρες του Νότου και κυρίως με Ισπανία και Ιταλία, και από τη στιγμή που διαφάνηκε η διαφωνία ΔΝΤ - ΕΕ, στο θέμα της δόσης, να αφήσει να βγάλει το ΔΝΤ το φίδι από την τρύπα και όχι να σπεύσει να πάρει θέση υπέρ της γερμανικής απόψεως. 

(Αν το αντεπιχείρημα στα παραπάνω είναι ότι δεν μπορείς να ισορροπήσεις πατώντας με το ένα πόδι στη μια βάρκα και με το άλλο στην άλλη, σημειώνω απλώς ότι ίσως θα έπρεπε να ξανασκεφτούμε ποιο περιεχόμενο αποδίδουμε στην έννοια της εξωτερικής πολιτικής)

(*) Προσωπικά, έχω την πεποίθηση ότι η αντιπαράθεση ΗΠΑ - ΕΕ  (βλ. Γερμανίας) δεν περιορίζεται μόνο στα πλαίσια της οικονομικής πολιτικής. Είναι μια βαθύτερη αντιπαράθεση που έχει να κάνει με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη και κυρίως στο νότιο μέρος της, που γειτνιάζει με τη Μέση Ανατολή από τη μια πλευρά και τις βλέψεις και φιλοδοξίες της Γερμανίας από την άλλη. Η κρίση απλώς είναι το πιεστικό και ορατό πρόβλημα, και για τους δύο, στο οποίο αντανακλώνται οι λανθάνουσες διαμάχες των δύο πλευρών.

Η λίστα

Μερικές σκέψεις, εξαιτίας της δημοσίευσης της λίστας Λαγκάρντ στο τεύχος του περιοδικού HOT DOC, που κυκλοφορεί σήμερα.

Θεωρώ ότι η γνωστοποίηση του περιεχομένου της λίστας σε μένα, δεν μου είναι χρήσιμη, παρά μόνο ίσως για να κουτσομπολέψω ή έστω να θυμώσω με κάποιους. Περισσότερο χρήσιμη θα ήταν στις αρμόδιες αρχές, και αυτό υπό την αίρεση ότι πραγματικά θέλουν να την αξιοποιήσουν .Παρότι δε, είμαι θιασώτης του κοινωνικού ελέγχου, όλων και για όλα, λαμβάνοντας υπ' όψιν α) ότι η λίστα περιέχει μόνο τους ανθρώπους που έβγαλαν χρήματα μέσω της HSBC, β) δεν γνωρίζουμε εάν τα χρήματα αποκτήθηκαν νόμιμα ή παράνομα, και γ) δεν γνωρίζουμε εάν τα χρήματα έχουν δηλωθεί και φορολογηθεί, θεωρώ ότι οποιαδήποτε απόφαση μου με βάση το περιεχόμενο της λίστας, π.χ. αλλαγή της αγοραστικής συμπεριφοράς μου, αποφεύγοντας να αγοράσω το προϊόν που παράγει ή εμπορεύεται ένα υποκείμενο της λίστας, θα ενείχε σοβαρό κίνδυνο λάθους.

Με βάση λοιπόν, τη χρησιμότητα, η οποία είναι, ή έστω προσπαθώ να είναι η  κατευθυντήρια γραμμή στις αγορές μου, δεν βλέπω κανένα λόγο να δώσω τα 2 ευρώ του αντιτίμου του τεύχους του περιοδικού. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να δω και να αναγνωρίσω αφ' ενός το σθένος του δημοσιογράφου να προβεί στη δημοσιοποίηση της (ιδίως ενόψει του γεγονότος ότι όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοι του ποιούν τη νήσσαν) και αφ' ετέρου του γεγονότος ότι χρειάζεται χρήματα για να μπορεί να συνεχίσει να εργάζεται χωρίς πάτρονα. Για το λόγο αυτό και με κάθε ειλικρίνεια, δηλώνω ότι, εάν έδινε τη λίστα στη δημοσιότητα, π.χ. μέσω διαδικτύου, και ζητούσε, από όσους το επιθυμούν, να δωρίσουν κάποια χρήματα, θα το έκανα και μάλιστα καταβάλλοντας περισσότερα από τα 2 ευρώ, που τώρα αντιστοιχούν στο αντίτιμο του περιοδικού, ακριβώς διότι με τον τρόπο αυτό, θα μου απεδείκνυε ότι ενδιαφέρεται για τη διάχυση της πληροφορίας στην κοινωνία, χωρίς να τη συναρτά υποχρεωτικά με κάποιο αντίτιμο, έστω και το απολύτως απαραίτητο για την οικονομική επιβίωσή του, έστω και το όχι τόσο υψηλό των 2 ευρώ. Και ναι, τότε θα ήθελα να τον στηρίξω οικονομικά, παρότι δεν θα είχε αλλάξει η στάση μου απέναντι στη χρησιμότητα της πληροφορίας σε προσωπικό επίπεδο. Από τη στιγμή όμως, που η πληροφορία μετατράπηκε σε εμπόρευμα, λυπάμαι αλλά είμαι και εγώ υποχρεωμένη από τη μεριά μου να την αντιμετωπίσω ως τέτοια και να καταφύγω στην αξιολόγηση της χρησιμότητας της.

Επί της ουσίας της δημοσιοποίησης της λίστας και σε σχέση με τα ήδη αναφερόμενα, περί παραβίασης των προσωπικών δεδομένων των υποκειμένων της λίστας, αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη γνώμη μου υπάρχει όντως τέτοια παραβίαση, πέρα και άσχετα από τα νομικά ή/και τις προϋποθέσεις του νόμου για την ύπαρξη παραβίασης(*), και πέρα και άσχετα από το εάν τα χρηματικά ποσά αποκτήθηκαν νόμιμα ή παράνομα. Και διευκρινίζοντας ότι δεν εκφέρω νομική άποψη, θεωρώ ότι υπάρχει παραβίαση, διότι η δημοσιοποίηση συνιστά μια μορφή διαπόμπευσης και περαιτέρω αδυνατώ να διαβλέψω κάποιο σκοπό στη δημοσιοποίηση της που να εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο. (Αν η δημοσιοποίηση καταλήξει στην κινητοποίηση των αρμοδίων αρχών, τότε ίσως να υπάρχει μια δικαιολογία, αν και σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να αναλογιστούμε όλοι τη σημασία και σημειολογία της κινητοποίησης των αρχών, εξαιτίας και μετά τη δημοσιοποίηση της λίστας στο ευρύτερο κοινό). Για αυτή την παραβίαση όμως, θεωρώ ότι νομιμοποιούνται να μιλούν όσοι αντιτάχθηκαν π.χ. και στη δημοσιοποίηση των προσωπικών δεδομένων των ιεροδούλων, των συλληφθέντων σε διαδηλώσεις ή των αντιφασιστών συλληφθέντων. Οι όψιμοι υπερασπιστές των προσωπικών δεδομένων των υποκειμένων της λίστας, τους προσφέρουν κακή υπηρεσία, στο μέτρο που η δυσαρέσκεια τους για τη δημοσιοποίηση εκλαμβάνεται ως προσπάθεια συγκάλυψης της εν λόγω περίπτωσης, αφού σε αντίστοιχες, και κατά τη γνώμη μου πολύ βαρύτερες παραβιάσεις, παρέμειναν σιωπηλοί. 

(*) αναμένω με τεράσιο ενδιαφέρον τις εμβριθείς αναλύσεις περισπούδαστων νομικών του διαδικτύου, υπέρ της άποψης ότι, νομικά, δεν υπάρχει τέτοια παραβίαση, π.χ. λόγω εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος (;). 

ΥΓ : Γνωρίζω ότι η παρούσα ανάρτηση ενδέχεται να επικροτηθεί από ανθρώπους με τους οποίους διαφωνώ κάθετα σε θεμελιώδη ζητήματα. Για το λόγο αυτό ομολογώ ότι έχω πάθει 'Οσκαρ Ουάιλντ και νομίζω ότι, όταν αυτοί συμφωνούν μαζί μου, κάπου πρέπει να κάνω εγώ λάθος...

Update : Και εκεί που νομίζεις ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει πιο στραβά, μαθαίνεις την είδηση ότι εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης του Βαξεβάνη, εξαιτίας της δημοσιοποίησης της λίστας. Ανεξάρτητα από τη θέση που έχει κάποιος σε σχέση με τη δημοσιοποίησης της λίστας, δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί ότι η δίωξη του Βαξεβάνη, και μάλιστα με αυτόφωρη διαδικασία, είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, δεν μπορεί να διώκεται δημοσιογράφος, εξαιτίας της δουλειάς του. Για μια ακόμη φορά τίθενται εν αμφιβόλω βασικές αρχές της δημοκρατίας και αυτό πρέπει να μας βρει όλους αντίθετους.

Σχιζοφρένεια ή Πως η μνήμη μπορεί να είναι κατάρα

Μερικές παρατηρήσεις, με βάση το μικρόκοσμο μου, κυρίως αυτόν της εικονικής πραγματικότητας το διαδικτύου και των σόσιαλ μυδιών, σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Ισπανία και την αντιμετώπιση τους στην Ελλάδα.

1. Αυτοί που πέρυσι ειρωνεύονταν το κίνημα των αγανακτισμένων, επισημαίνοντας με στόμφο ότι αυτό απαρτίζεται από κάθε καρυδιάς καρύδι εκ των βολεμένων που ξεβολεύτηκαν, φέτος κοιτούν λιγούρικα το κίνημα στην Ισπανία και λοιδωρούν τους Έλληνες "που περιμένουν στην ουρά για το IPhone5". 

2. Αυτοί που πέρυσι λοιδωρούσαν τους αγανακτισμένους και ΑΡΓΟΤΕΡΑ τους ενεφάνισαν ως  προάγγελους ή/και προπομπούς τη ΧΑ, δεν παρατηρώ να έχουν τις ίδιες ανησυχίες σχετικά με τους Ισπανούς.

3. Αυτοί που πέρυσι τόνιζαν ότι η επανάσταση μπορεί να υπάρξει μόνο μετά από συνειδητοποίηση και συντονισμένη δράση, φέτος διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους από αγανάκτηση  που οι Ισπανοί αντιδρούν και εμείς πίνουμε φραπέ. 

4. Αυτοί που συνεχίζουν να αναρωτιούνται που είναι οι αγανακτισμένοι και παράλληλα ποιο το νόημα των διαδηλώσεων ενάντια σε μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, να το κοιτάξουν λίγο. Είτε πιστεύουν ότι υπάρχει λόγος να εμφανιστούν ξανά οι (κατάπτυστοι;) αγανακτισμένοι, είτε πιστεύουν ότι εφόσον έχουμε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, δεν υπάρχει λόγος αντιδράσεων, διότι η τελευταία δρα κατόπιν νωπής (που το θυμήθηκα τώρα αυτό;) λαϊκής εντολής. 

5. Αυτοί που φέτος παρακολουθούν με τεράστιο ενδιαφέρον την Ισπανία, πέρυσι δεν είχαν κατέβει στο Σύνταγμα παρά μόνο μια δύο φορές, και αυτές για χαβαλέ. 

6. Αυτοί που από πέρυσι μας έχουν κάνει τα αυτιά τηγάνια με τις περισπούδαστες αναλύσεις τους για την ποιότητα του φαινομένου "αγανακτισμένοι", φέτος δεν έχουν κάτι να πουν για τους διαδηλωτές στην Ισπανία. (Εντάξει, αυτοί είναι οι έξυπνοι, που, αφού ξέρασαν ό,τι μαλακία κατέβαινε στο κεφάλι τους, σχετικά με το πως οι ελληνάρες εκείνο και οι ελληνάρες το άλλο, τώρα κάνουν τις πάπιες για μην εκτεθούν).

7. Αυτοί που πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ισπανία είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που συνέβη πέρυσι στην Ελλάδα, ας γειωθούν με την πραγματικότητα. 

8.  Αυτοί που φαντασιώνονται εξεγέρσεις να ξεπηδούν μέσα από τις διαδηλώσεις, πίστευαν ότι πέρυσι η εξέγερση θα αρχίσει από την Αθήνα και φέτος ότι η εξέγερση θα αρχίσει από τη Μαδρίτη. 

9. Αυτοί που το παίζουν κυνικοί, να ελέγξουν μήπως είναι απλώς σκατόψυχοι και οι ορθολογιστές μήπως είναι απλώς φανατικοί.

Και ένα άσχετο...

Εσείς ρε παλικάρια που έχετε κάνει τις εμπεριστατωμένες αναλύσεις σχετικά με το πως η ΧΑ μπήκε στην κεντρική πολιτική σκηνή, μήπως θέλετε να συμπεριλάβετε και φαινόμενα όπως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χρυσοχοΐδη για την ελάφρυνση των "προβληματικών" περιοχών της Αθήνας, τη διαπόμπευση οροθετικών από το Λοβέρδο με αιτιολογία την προστασία του οικογενειάρχη που γαμάει πρεζόνια χωρίς προφυλακτικό, τη lifestyle παρουσίαση Κασιδιάρηδων και της μπουγάδας τους από κατινάρες των ΜΜΕ, την κινητοποίηση της ποινικής διαδικασίας για την ικανοποίηση αιτημάτων φίμωσης, τις "μούφες" που πωλούνται ως ειδήσεις, και όλα αυτά προς ένα κοινό απαίδευτο, αμόρφωτο και αποχαυνωμένο;

Disclaimer: Όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται και όποιος έχει τη σφίγγα, σφίγγεται.

Τι να πω...

Εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω. Αλλά τι να πω;

Τι να πεις και τι γράψεις για μια κοινωνία που με τεράστια ευκολία είναι διατεθειμένη να καταφερθεί και να κατηγορήσει τους αδύναμους για τα προβλήμα της;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που υποκριτικά διατείνεται ότι επιθυμεί αξιοκρατία, ισότητα, ισονομία και αλληλεγγύη, αλλά δοθείσης ευκαιρίας πράττει το αντίθετο;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που μπερδεύει τον ορθολογισμό με τον κυνισμό;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που όλα τα αποτιμά σε χρήμα;

 

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που αδυνατεί να καταλάβει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν κοινές βιολογικές καταβολές και η συμπεριφορά δεν είναι γενετικό χαρακτηριστικό;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που η καθε γενιά κατηγορεί την προηγούμενη;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που μεγαλώνει τα παιδιά της με την προοπτική να βρουν μια καλή δουλειά και να βγάλουν λεφτά;

 

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που τα μέλη της χρησιμοποιώντας εκείνα τα "εργαλεία" που θα μπορούσαν να προάξουν το γενικότερο καλό, τελικά φροντίζουν να προάγουν το ατομικό τους συμφέρον;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που δεν αγαπά τη γνώση;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που αγκιστρώνεται σε ιδεοληψίες, για κάθε θέμα και με κάθε ευκαιρία, ώστε να συνεχίσει να πορεύεται, χωρίς να ενδιαφέρεται για το που;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που φοβάται και στο βωμό του φόβου της δέχεται να θυσιάσει την ελευθερία της, τα δικαιώματά της, ακόμη και την ίδια την επιβίωση της;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που όλοι πιστεύουν ότι είναι καλύτεροι από τους υπόλοιπους;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που καταναλώνει πληροφορίες, απόψεις και γνώμες και αδυνατεί να τις φιλτράρει;

Τι να πεις και τι να γράψεις για μια κοινωνία που εμφορείται από το "μακριά από τον κώλο μου και όπου θέλει ας είναι";

Και πολύ περισσότερο τι να πω και τι να γράψω εγώ για αυτή την κοινωνία, όταν η κάθε μου μέρα είναι μια  ατέρμονη προσπάθεια να κρατήσω το κεφάλι μου έξω από τα βουρκόνερα της;