Σε συνέχεια του μηνύματος που αφορούσε την ψήφιση στο Ευρωκοινοβούλιο του ρυθμιστικού σχεδίου για το διαδίκτυο, το παρόν μήνυμα ενημερώνει ότι οι ευρωβουλευτές πανηγυρικά (ψήφοι 407 υπέρ, 57 κατά και 101 αποχές) υιοθέτησαν τροπολογία σύμφωνα με την οποία"τα θεμελιώδη δικαιώματα των ‘ιντερναυτών’ δεν μπορούν να περιοριστούν “χωρίς προηγούμενη απόφαση των δικαστικών αρχών”.
(περισσότερες πληροφορίες καθώς και τεχνικές αναλύσεις εδώ)
Σε ό,τι αφορά τα καθ' ημάς έχει ενδιαφέρον να αναφερθεί ότι οι έλληνες ευρωβουλευτές των PSE (ΠΑΣΟΚ) και GUE/NGL (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) ψήφισαν υπέρ της, όπως επίσης κι ο Σχοινάς απ’ το PPE-DE (ΝΔ). Την καταψήφισαν οι Μαυρομμάτης, Παναγιωτοπούλου-Κασιώτου και Παπαστάμκος ενώ το υπόλοιπο PPE-DE απείχε. Τέλος, εδώ (δεν) θα βρείτε τα σχόλια του κου Μαυρομμάτη για την ψήφο του.
Με απλά λόγια, η συντηρητική πτέρυγα του ευρωκοινοβουλίου απείχε της ψηφοφορίας (από εκεί το αντέγραψαν και οι δικοί μας;;;) με εξαίρεση κάποιους βουλευτές (57 συνολικά, εκ των οποίων 3 δικοί μας) που έμειναν για να υπονομεύσουν, με την ψήφο τους, τα δικαιώματα μας στο διαδικτύο, το σύνολο δε της προοδευτικής πτέρυγας ψήφισε υπέρ της ύπαρξης προηγούμενης δικαστικής απόφασης για τον οποιοδήποτε περιορισμό των δικαιωμάτων των χρηστών.
Σε αυτό το σύνδεσμο υπάρχουν τα στοιχεία επικοινωνίας όλων των ευρωβουλευτών μας.
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
Περί εξαρτήσεων και άλλων πολιτικών πρακτικών
Συνέχεια
Δεύτερη αλληλεξάρτηση : Πολιτικοί και επιχειρηματίες
Είναι πλέον αυταπόδεικτο και κοινώς παραδεκτό ότι η προεκλογική καμπάνια κοστίζει. Και κοστίζει γιατί απαιτείται να γίνουν πολλά για να είναι αποτελεσματική. Πρέπει να τυπωθούν φυλλάδια, να υπάρχει πολιτικό γραφείο, να γίνουν εκδηλώσεις κλπ. Και όλα αυτά προκειμένου μόνο να μάθει το ευρύτερο κοινό τον υποψήφιος (μια τηλεοπτική εμφάνιση θα ήταν ό,τι καλύτερο, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορείς να γλιτώσεις όλα τα έξοδα). Πρώτο συμπέρασμα τότε, είναι το γεγονός ο πολίτης χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές δυνατότητες εκ προοιμίου αποκλείεται από την ανάμειξη στα δημόσια πράγματα. Όπως άλλωστε αποκλείονται και οι πολίτες που θεωρητικά έχουν την οικονομική δυνατότητα, αλλά πρέπει να εργάζονται για να την διατηρήσουν. Εν ολίγοις, πρέπει να έχεις μια καβαντζούλα.
Είναι πλέον αυταπόδεικτο και κοινώς παραδεκτό ότι η προεκλογική καμπάνια κοστίζει. Και κοστίζει γιατί απαιτείται να γίνουν πολλά για να είναι αποτελεσματική. Πρέπει να τυπωθούν φυλλάδια, να υπάρχει πολιτικό γραφείο, να γίνουν εκδηλώσεις κλπ. Και όλα αυτά προκειμένου μόνο να μάθει το ευρύτερο κοινό τον υποψήφιος (μια τηλεοπτική εμφάνιση θα ήταν ό,τι καλύτερο, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορείς να γλιτώσεις όλα τα έξοδα). Πρώτο συμπέρασμα τότε, είναι το γεγονός ο πολίτης χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές δυνατότητες εκ προοιμίου αποκλείεται από την ανάμειξη στα δημόσια πράγματα. Όπως άλλωστε αποκλείονται και οι πολίτες που θεωρητικά έχουν την οικονομική δυνατότητα, αλλά πρέπει να εργάζονται για να την διατηρήσουν. Εν ολίγοις, πρέπει να έχεις μια καβαντζούλα.
Βέβαια, η λήξη, ακόμη και επιτυχημένη, της προεκλογικής καμπάνιας, δεν σηματοδοτεί και τη λήξη των εξόδων. Αντίθετα, ίσως να τα πολλαπλασιάζει. Η βουλευτική αποζημίωση (ή η αποζημίωση που αντιστοιχεί στις άλλες θέσεις), παρότι για το μέσο πολίτη θα ήταν αρκετή για να ζήσει αξιοπρεπώς (ή ακόμη και πλουσιοπάροχα, ανάλογα με τις ανάγκες) την οικογένεια του, δεν είναι ποτέ αρκετή για να συντηρήσει τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι, αφού εφ' ενός έχουν ακριβά γούστα, αφ' ετέρου έχουν και περισσότερες υποχρεώσεις από τους απλούς πολίτες.
Και μην ξεχνάμε ότι έρχεται και η επόμενη εκλογική διαδικασία και να πάλι έξοδα για την προεκλογική καμπάνια.
Για αυτούς και πολλούς λόγους, δεν είναι (δυστυχώς) ασύνηθες το φαινόμενο, οι υποψήφιοι να έρχονται σε επαφή με επιχειρηματίες και να τους ζητούν την οικονομική ενίσχυση της καμπάνιας τους. Κάτι τέτοιο είναι νόμιμο και ενδεχομένως και ηθικό (αν και δεν χρειάζεται αυτή η διαφοροποίηση, αφού πλέον, ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό). Αφήνει όμως κάποιες σκιές σχετικά με την αντικειμενικότητα του υποψηφιου, όταν από κάποια θέση (π.χ. υπουργού, υφυπουργού κλπ) θα βρεθεί απέναντι στον επιχειρηματία που τον στήριξε οικονομικά. Φυσικά, δεν πρέπει να σπεύδουμε να προδικάζουμε ότι θα μεροληπτήσει υπέρ του, αλλά πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι ένα ενδεχόμενο.
Αντίστροφα δε, εάν ο επιχειρηματίας, που έχει στηρίξει οικονομικά έναν υποψήφιο, βρεθεί σε δύσκολη θέση, είναι πιθανό ότι θα ζητήσει την όποια βοήθεια από τον εν λόγω υποψήφιο, ιδίως στην περίπτωση που ο τελευταίος κατέχει μια θέση, από την οποία μπορεί να τον βοηθήσει. Και αυτό νόμιμο είναι. Εξαιτίας του όμως (σε συνδυασμό με κάποιες περιπτώσεις "υπερβολικής" βοήθειας) έχει δημιουργήσει τις υποψίες, αν μη τι άλλο, ότι οι επιχειρηματίες "καθαρίζουν" στις δυσκολίες με τη βοήθεια ... υψηλά ιστάμενων προσώπων.
Υπάρχει άραγε δυνατότητα να εξαλειφθεί αυτή η αλληλεξάρτηση; Η περαιτέρω αύξηση της βουλευτικής ή όποιας άλλης αποζημίωσης θα έλυνε το πρόβλημα ; Παραβλέποντας το ενδεχόμενο να καταλήξουμε να καταβάλουμε υπέρογκες και προκλητικές αποζημιώσεις, μάλλον ούτε και αυτό θα έλυνε το πρόβλημα. Για τον απλό λόγο ότι είναι μάλλον απίθανο αφ' ενός να υπάρξει η δυνατότητα, αφ' ετέρου να γίνει αποδεκτό από το ευρύτερο κοινό, ότι θα καταβάλλονται αποζημίωσεις που θα αντιστοιχούν στα έξοδα των κατεχόντων δημόσια θέση. Λογικό, γιατί ως γνωστόν τα δημόσια πρόσωπα έχουν ακριβά γούστα (π.χ. γεύματα σε πολύhigh εστιατόρια και επιπλέον τα έξοδα εκλογής τους είναι - στους πραγματικούς αριθμούς τους - αστρονομικά.
Αφού λοιπόν, με τον τρόπο αυτό μάλλον οδηγούμαστε σε αδιέξοδο, ας βάλουμε μια άλλη παράμετρο. Πως εμείς, το ευρύτερο κοινό, επιλέγουμε ποιον θα ψηφίσουμε ;
Φαντάζομαι, όλοι συμφωνούμε ότι κυρίως η επιλογή μας γίνεται με κομματικά κριτήρια. Σε δεύτερη φάση, ιδίως στις επαρχιακές περιοχές, η επιλογή γίνεται με βάση την προσβασιμότητα στον υποψήφιο, με την έννοια της ύπαρξης δυνατότητας επαφής μαζί του, όχι όμως ως απλός επισκέπτης του πολιτικού γραφείου του, αλλά ως γνωστός, γνωστός γνωστού κλπ. Όσον αφορά τα κομματικά κριτήρια, είναι προφανές ότι επιδεικνύουμε περισσότερη εμπιστοσύνη από όση επιτρέπεται στα κόμματα, σχετικά με το εάν ορίζουν υποψηφίους, μεταξύ των οποίων περιοριστικά επιλέγουμε, που αξίζουν την ψήφο μας. Όσο δε αφορά το κριτήριο προσβασιμότητα, κάποιος μπορεί εύκολα να υποθέσει ότι ο λόγος ύπαρξης του είναι το γεγονός ότι και εμείς επιθυμούμε και ενδεχομένως να επιδιώξουμε την βοήθεια του υποψηφίου, αν και όποτε βρεθούμε σε δύσκολη θέση. Σε κάθε περίπτωση όμως, με το ένα ή με το άλλο κριτήριο, μήπως είμαστε εμείς που συντηρούμε τον φαύλο κύκλο, στο μέτρο τουλάχιστον που οι επιλογές μας, ανά εκλογική διαδικασία δεν περιέχουν την επι/απο-δοκιμασία των πεπραγμένων των υποψηφίων και των κομμάτων ; Αν όλοι μας γινόμαστε συνειδητοί πολίτες και ασκούσαμε το εκλογικό δικαίωμα μας με βάση την αξιολόγηση των πράξεων των προσώπων και των κομμάτων, είναι λογικά αναμενόμενο ότι οι "εκτροχιασμοί" συμπεριφορών θα μειώνονταν, αφού θα ήταν δεδομένο ότι οι "εκτροχιασμένοι" θα πήγαιναν, με την πρώτη ευκαιρία, στο σπίτι τους για μόνιμες διακοπές. Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει κριτική άποψη και αυτόνομη σκέψη, διότι σε αντίθετη περίπτωση διαιωνίζουμε το φαύλο κύκλο της πρώτης αλληλεξάρτησης.
Επίσης, όμως προϋποθέτει ότι και εμείς δεν θα ελπίζουμε, ούτε θα αποβλέπουμε στη βοήθεια από τον υποψήφιο, ώστε πρώτοι εμείς να σπάσουμε την εξάρτηση μας από αυτόν και να μπορούμε να τον κρίνουμε ανεπηρέαστα και δίκαια.
Αυτό μπορεί να γίνει ;
Δεύτερη αλληλεξάρτηση : Πολιτικοί και επιχειρηματίες
Είναι πλέον αυταπόδεικτο και κοινώς παραδεκτό ότι η προεκλογική καμπάνια κοστίζει. Και κοστίζει γιατί απαιτείται να γίνουν πολλά για να είναι αποτελεσματική. Πρέπει να τυπωθούν φυλλάδια, να υπάρχει πολιτικό γραφείο, να γίνουν εκδηλώσεις κλπ. Και όλα αυτά προκειμένου μόνο να μάθει το ευρύτερο κοινό τον υποψήφιος (μια τηλεοπτική εμφάνιση θα ήταν ό,τι καλύτερο, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορείς να γλιτώσεις όλα τα έξοδα). Πρώτο συμπέρασμα τότε, είναι το γεγονός ο πολίτης χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές δυνατότητες εκ προοιμίου αποκλείεται από την ανάμειξη στα δημόσια πράγματα. Όπως άλλωστε αποκλείονται και οι πολίτες που θεωρητικά έχουν την οικονομική δυνατότητα, αλλά πρέπει να εργάζονται για να την διατηρήσουν. Εν ολίγοις, πρέπει να έχεις μια καβαντζούλα.
Είναι πλέον αυταπόδεικτο και κοινώς παραδεκτό ότι η προεκλογική καμπάνια κοστίζει. Και κοστίζει γιατί απαιτείται να γίνουν πολλά για να είναι αποτελεσματική. Πρέπει να τυπωθούν φυλλάδια, να υπάρχει πολιτικό γραφείο, να γίνουν εκδηλώσεις κλπ. Και όλα αυτά προκειμένου μόνο να μάθει το ευρύτερο κοινό τον υποψήφιος (μια τηλεοπτική εμφάνιση θα ήταν ό,τι καλύτερο, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορείς να γλιτώσεις όλα τα έξοδα). Πρώτο συμπέρασμα τότε, είναι το γεγονός ο πολίτης χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές δυνατότητες εκ προοιμίου αποκλείεται από την ανάμειξη στα δημόσια πράγματα. Όπως άλλωστε αποκλείονται και οι πολίτες που θεωρητικά έχουν την οικονομική δυνατότητα, αλλά πρέπει να εργάζονται για να την διατηρήσουν. Εν ολίγοις, πρέπει να έχεις μια καβαντζούλα.
Βέβαια, η λήξη, ακόμη και επιτυχημένη, της προεκλογικής καμπάνιας, δεν σηματοδοτεί και τη λήξη των εξόδων. Αντίθετα, ίσως να τα πολλαπλασιάζει. Η βουλευτική αποζημίωση (ή η αποζημίωση που αντιστοιχεί στις άλλες θέσεις), παρότι για το μέσο πολίτη θα ήταν αρκετή για να ζήσει αξιοπρεπώς (ή ακόμη και πλουσιοπάροχα, ανάλογα με τις ανάγκες) την οικογένεια του, δεν είναι ποτέ αρκετή για να συντηρήσει τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι, αφού εφ' ενός έχουν ακριβά γούστα, αφ' ετέρου έχουν και περισσότερες υποχρεώσεις από τους απλούς πολίτες.
Και μην ξεχνάμε ότι έρχεται και η επόμενη εκλογική διαδικασία και να πάλι έξοδα για την προεκλογική καμπάνια.
Για αυτούς και πολλούς λόγους, δεν είναι (δυστυχώς) ασύνηθες το φαινόμενο, οι υποψήφιοι να έρχονται σε επαφή με επιχειρηματίες και να τους ζητούν την οικονομική ενίσχυση της καμπάνιας τους. Κάτι τέτοιο είναι νόμιμο και ενδεχομένως και ηθικό (αν και δεν χρειάζεται αυτή η διαφοροποίηση, αφού πλέον, ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό). Αφήνει όμως κάποιες σκιές σχετικά με την αντικειμενικότητα του υποψηφιου, όταν από κάποια θέση (π.χ. υπουργού, υφυπουργού κλπ) θα βρεθεί απέναντι στον επιχειρηματία που τον στήριξε οικονομικά. Φυσικά, δεν πρέπει να σπεύδουμε να προδικάζουμε ότι θα μεροληπτήσει υπέρ του, αλλά πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι ένα ενδεχόμενο.
Αντίστροφα δε, εάν ο επιχειρηματίας, που έχει στηρίξει οικονομικά έναν υποψήφιο, βρεθεί σε δύσκολη θέση, είναι πιθανό ότι θα ζητήσει την όποια βοήθεια από τον εν λόγω υποψήφιο, ιδίως στην περίπτωση που ο τελευταίος κατέχει μια θέση, από την οποία μπορεί να τον βοηθήσει. Και αυτό νόμιμο είναι. Εξαιτίας του όμως (σε συνδυασμό με κάποιες περιπτώσεις "υπερβολικής" βοήθειας) έχει δημιουργήσει τις υποψίες, αν μη τι άλλο, ότι οι επιχειρηματίες "καθαρίζουν" στις δυσκολίες με τη βοήθεια ... υψηλά ιστάμενων προσώπων.
Υπάρχει άραγε δυνατότητα να εξαλειφθεί αυτή η αλληλεξάρτηση; Η περαιτέρω αύξηση της βουλευτικής ή όποιας άλλης αποζημίωσης θα έλυνε το πρόβλημα ; Παραβλέποντας το ενδεχόμενο να καταλήξουμε να καταβάλουμε υπέρογκες και προκλητικές αποζημιώσεις, μάλλον ούτε και αυτό θα έλυνε το πρόβλημα. Για τον απλό λόγο ότι είναι μάλλον απίθανο αφ' ενός να υπάρξει η δυνατότητα, αφ' ετέρου να γίνει αποδεκτό από το ευρύτερο κοινό, ότι θα καταβάλλονται αποζημίωσεις που θα αντιστοιχούν στα έξοδα των κατεχόντων δημόσια θέση. Λογικό, γιατί ως γνωστόν τα δημόσια πρόσωπα έχουν ακριβά γούστα (π.χ. γεύματα σε πολύhigh εστιατόρια και επιπλέον τα έξοδα εκλογής τους είναι - στους πραγματικούς αριθμούς τους - αστρονομικά.
Αφού λοιπόν, με τον τρόπο αυτό μάλλον οδηγούμαστε σε αδιέξοδο, ας βάλουμε μια άλλη παράμετρο. Πως εμείς, το ευρύτερο κοινό, επιλέγουμε ποιον θα ψηφίσουμε ;
Φαντάζομαι, όλοι συμφωνούμε ότι κυρίως η επιλογή μας γίνεται με κομματικά κριτήρια. Σε δεύτερη φάση, ιδίως στις επαρχιακές περιοχές, η επιλογή γίνεται με βάση την προσβασιμότητα στον υποψήφιο, με την έννοια της ύπαρξης δυνατότητας επαφής μαζί του, όχι όμως ως απλός επισκέπτης του πολιτικού γραφείου του, αλλά ως γνωστός, γνωστός γνωστού κλπ. Όσον αφορά τα κομματικά κριτήρια, είναι προφανές ότι επιδεικνύουμε περισσότερη εμπιστοσύνη από όση επιτρέπεται στα κόμματα, σχετικά με το εάν ορίζουν υποψηφίους, μεταξύ των οποίων περιοριστικά επιλέγουμε, που αξίζουν την ψήφο μας. Όσο δε αφορά το κριτήριο προσβασιμότητα, κάποιος μπορεί εύκολα να υποθέσει ότι ο λόγος ύπαρξης του είναι το γεγονός ότι και εμείς επιθυμούμε και ενδεχομένως να επιδιώξουμε την βοήθεια του υποψηφίου, αν και όποτε βρεθούμε σε δύσκολη θέση. Σε κάθε περίπτωση όμως, με το ένα ή με το άλλο κριτήριο, μήπως είμαστε εμείς που συντηρούμε τον φαύλο κύκλο, στο μέτρο τουλάχιστον που οι επιλογές μας, ανά εκλογική διαδικασία δεν περιέχουν την επι/απο-δοκιμασία των πεπραγμένων των υποψηφίων και των κομμάτων ; Αν όλοι μας γινόμαστε συνειδητοί πολίτες και ασκούσαμε το εκλογικό δικαίωμα μας με βάση την αξιολόγηση των πράξεων των προσώπων και των κομμάτων, είναι λογικά αναμενόμενο ότι οι "εκτροχιασμοί" συμπεριφορών θα μειώνονταν, αφού θα ήταν δεδομένο ότι οι "εκτροχιασμένοι" θα πήγαιναν, με την πρώτη ευκαιρία, στο σπίτι τους για μόνιμες διακοπές. Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει κριτική άποψη και αυτόνομη σκέψη, διότι σε αντίθετη περίπτωση διαιωνίζουμε το φαύλο κύκλο της πρώτης αλληλεξάρτησης.
Επίσης, όμως προϋποθέτει ότι και εμείς δεν θα ελπίζουμε, ούτε θα αποβλέπουμε στη βοήθεια από τον υποψήφιο, ώστε πρώτοι εμείς να σπάσουμε την εξάρτηση μας από αυτόν και να μπορούμε να τον κρίνουμε ανεπηρέαστα και δίκαια.
Αυτό μπορεί να γίνει ;
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ
Διακόπτουμε την αδιάκοπη σειρά εξαρτήσεων, για μια πολύ σημαντική είδηση : σε αυτόν τον σύνδεσμο http://www.digitalrights.gr/news/2009/telecoms2pr/ μπορείτε να βρείτε πληροφορίες σχετικά με το ρυθμιστικό σχέδιο για το διαδίκτυο που ψηφίζεται σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο. Υπάρχουν ήδη πολλές αντιδράσεις εναντίον του, λόγω των περιορισμών στην κίνηση στο δίκτυο που επιτρέπει.
Επίσης, στην ίδια ιστοθέση μπορείτε να βρείτε συνδέσμους για παραπομπή σε άλλες που αφορούν το γαλλικό νόμο που ψηφίστηκε σχετικά και τις αντιδράσεις εναντίον του.
Για να δούμε οι δικοί μας ευρωβουλευτές πως θα κινήθουν, το θέμα είναι επίκαιρο και πρέπει να τους περιμένουμε στη γωνία ...
Επίσης, στην ίδια ιστοθέση μπορείτε να βρείτε συνδέσμους για παραπομπή σε άλλες που αφορούν το γαλλικό νόμο που ψηφίστηκε σχετικά και τις αντιδράσεις εναντίον του.
Για να δούμε οι δικοί μας ευρωβουλευτές πως θα κινήθουν, το θέμα είναι επίκαιρο και πρέπει να τους περιμένουμε στη γωνία ...
Τρίτη 5 Μαΐου 2009
Περί εξαρτήσεων και άλλων πολιτικών πρακτικών
Παρακολουθώντας τα γεγονότα στην πολιτική και οικονομική σκηνή, εύλογα κάποιος αρχίζει να υποψιάζεται τη λειτουργία των συγκοινωνούντων δοχείων πιο ανάγλυφα και απειλητικά. Σήμερα πλέον, όμως η κατάσταση έχει ξεπεράσει την έννοια των συγκοινωνούντων δοχείων και έχει φτάσει στο επίπεδο των αλληλεξαρτήσεων, μεταξύ (όχι θεσμών) αλλά πυλώνων της κοινωνίας.
Για να πάρουμε όμως τα πράγματα ένα ένα και με τη σειρά τους.
Πρώτη αλληλεξάρτηση : Πολιτικοί και ΜΜΕ
Τα τελευταία χρόνια είναι όλο και πιο συχνό το φαινόμενο δημοσιογράφοι να μεταπηδούν στην πολιτική και, σε περίπτωση μη ευδοκίμησης των προσπαθειών τους να εκλεγούν, να επιστρέφουν πάλι στη δημοσιογραφία.
Βασική λειτουργία της δημοσιογραφίας είναι η πληροφόρηση και ενημέρωση των πολιτών για τα τεκταινόμενα εντός και εκτός της χώρας τους. Πως όμως αυτή η λειτουργία μπορεί να είναι αποτελεσματική όταν οι άνθρωποι που καλούνται να την υπηρετήσουν, οφείλουν να "ελέγξουν" αυτούς ακριβώς που πρέπει να καλοπιάσουν για να ικανοποιήσουν τις πολιτικές φιλοδοξίες τους ; Φυσικά, όλοι οι δημοσιογράφοι δεν θέλουν να γίνουν πολιτικοί, αλλά κάποιοι θέλουν. Και δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι τελικά πολιτικοί γίνονται, ή αποφασίζεται να γίνουν, εκείνοι με τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, η οποία οφείλεται όχι τόσο στην ποιότητα της εργασίας τους, αλλά στον αριθμό ανθρώπων που μπορούν να τους αναγνωρίσουν στο δρόμο.
Σε αυτή όμως την αλλελεξάρτηση ο αδύναμος κρίκος δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι. Είναι και αυτοί οι ίδιοι οι πολιτικοί, οι οποίοι κατατρύχονται από την ανάγκη προβολής, προκειμένου να γίνουν γνωστοί στο ευρύτερο κοινό και να εξασφαλίσουν στην παραμονή τους στην πολιτική. Η ανάγκη αυτή, ως ένα σημείο, είναι αναμενόμενη και εν πολλοίς δικαιολογημένη. Απώτατο όριο της όμως θα έπρεπε να είναι η ακεραιότητα του πολιτικού, υπό την έννοια ότι κανένας πολιτικός δεν θα έπρεπε να διαπραγματεύεται τις θέσεις και τα κριτήρια του, προκειμένου να τύχει ευνοϊκής προβολής από κάποιο μέσο. Πολύ δε περισσότερο δεν θα έπρεπε να διαπραγματεύεται ανταλλάγματα για την προβολή αυτή.
Μην ξεχνάμε όμως και τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τα ΜΜΕ. Και όταν λέμε πίσω, δεν εννοούμε αυτούς που εργάζονται σε αυτά, αλλά προφανώς αυτούς που τα διαχειρίζονται. Η κατοχή και διαχείριση ενός μέσου μαζικής επικοινωνίας συνιστά επιχειρηματική πράξη. Το όποιο μέσο είναι μια επιχείρηση, η οποία προφανώς αποσκοπεί στο κέρδος, διότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα ήταν φιλανθρωπικό ίδρυμα ή εθελοντική ομάδα. Στο κυνήγι αυτού του όλο και μεγαλύτερου κέρδους, οι decision makers επιστρατεύουν κάθε όπλο και τέχνασμα που μπορεί να αποφέρει κέρδος, μεταξύ άλλων και τις χαριστικές υπηρεσίες ευνοϊκής προβολής ή ακόμη και αποσιώπησης (μπορεί να είναι χρήσιμο ένας πολιτικός να μείνει κάποιο χρονικό διάστημα εκτός επικαιρότητας) κάποιων πολιτικών ή των πράξεων τους.
Αποτέλεσμα της αλληλεξάρτησης ; Το προφανές ... το ευρύτερο κοινό δεν λαμβάνει τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες και χρήσιμες για τη διαμόρφωση γνώμης. Περαιτέρω, αφού η πηγή των πληροφοριών είναι ελεγχόμενη, μπορεί αντίστοιχα να ελεγχθεί, σε μεγάλο βαθμό, και η γνώμη που σχηματίζεται με βάση τις παρεχόμενες πληροφορίες.
Υπάρχει όμως ένα στοιχείο που καθιστά αυτή την αλληλεξάρτηση και τα αποτελέσματα της καταστροφικά και αυτό είμαστε εμείς, το ευρύτερο κοινό. Οι απλοί πολίτες, που αποχαυνωμένα λαμβάνουμε τις ελεγχόμενες πληροφορίες και τις καταπίνουμε ... αμάσητες! Γιατί, μην γελιόμαστε, όλοι είμαστε σε θέση να κρίνουμε, να αξιολογήσουμε και να προσδιορίσουμε την ποιότητα των πληροφοριών που μας παρέχονται, και σε περίπτωση που δεν βρεθεί ικανοποιητική, να απορρίψουμε και αυτές τις ίδιες τις πληροφορίες, αλλά και τα επ' αυτών συμπεράσματα, που συνήθως έρχονται πακέτο. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο σκέψη και κριτικός νους. Αλλά δεν το κάνουμε, προφανώς γιατί είναι πιο εύκολο να υιοθετούμε ξένες απόψεις, αντί να σχηματίζουμε τις δικές μας, και να τις υποστηρίζουμε αναφέροντας μόνο το όνομα του "φωστήρα" που τις παρείχε, αντί να πρέπει να επιχειρηματολογήσουμε εξ ιδίων.
Συνεπώς, κακή και ολέθρια η αλληλεξάρτηση, χειρότερη όμως η βλακεία, η αφέλεια και η αποχαύνωση που μας δέρνουν όλες μαζί !
(συνεχίζεται)
Για να πάρουμε όμως τα πράγματα ένα ένα και με τη σειρά τους.
Πρώτη αλληλεξάρτηση : Πολιτικοί και ΜΜΕ
Τα τελευταία χρόνια είναι όλο και πιο συχνό το φαινόμενο δημοσιογράφοι να μεταπηδούν στην πολιτική και, σε περίπτωση μη ευδοκίμησης των προσπαθειών τους να εκλεγούν, να επιστρέφουν πάλι στη δημοσιογραφία.
Βασική λειτουργία της δημοσιογραφίας είναι η πληροφόρηση και ενημέρωση των πολιτών για τα τεκταινόμενα εντός και εκτός της χώρας τους. Πως όμως αυτή η λειτουργία μπορεί να είναι αποτελεσματική όταν οι άνθρωποι που καλούνται να την υπηρετήσουν, οφείλουν να "ελέγξουν" αυτούς ακριβώς που πρέπει να καλοπιάσουν για να ικανοποιήσουν τις πολιτικές φιλοδοξίες τους ; Φυσικά, όλοι οι δημοσιογράφοι δεν θέλουν να γίνουν πολιτικοί, αλλά κάποιοι θέλουν. Και δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι τελικά πολιτικοί γίνονται, ή αποφασίζεται να γίνουν, εκείνοι με τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, η οποία οφείλεται όχι τόσο στην ποιότητα της εργασίας τους, αλλά στον αριθμό ανθρώπων που μπορούν να τους αναγνωρίσουν στο δρόμο.
Σε αυτή όμως την αλλελεξάρτηση ο αδύναμος κρίκος δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι. Είναι και αυτοί οι ίδιοι οι πολιτικοί, οι οποίοι κατατρύχονται από την ανάγκη προβολής, προκειμένου να γίνουν γνωστοί στο ευρύτερο κοινό και να εξασφαλίσουν στην παραμονή τους στην πολιτική. Η ανάγκη αυτή, ως ένα σημείο, είναι αναμενόμενη και εν πολλοίς δικαιολογημένη. Απώτατο όριο της όμως θα έπρεπε να είναι η ακεραιότητα του πολιτικού, υπό την έννοια ότι κανένας πολιτικός δεν θα έπρεπε να διαπραγματεύεται τις θέσεις και τα κριτήρια του, προκειμένου να τύχει ευνοϊκής προβολής από κάποιο μέσο. Πολύ δε περισσότερο δεν θα έπρεπε να διαπραγματεύεται ανταλλάγματα για την προβολή αυτή.
Μην ξεχνάμε όμως και τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τα ΜΜΕ. Και όταν λέμε πίσω, δεν εννοούμε αυτούς που εργάζονται σε αυτά, αλλά προφανώς αυτούς που τα διαχειρίζονται. Η κατοχή και διαχείριση ενός μέσου μαζικής επικοινωνίας συνιστά επιχειρηματική πράξη. Το όποιο μέσο είναι μια επιχείρηση, η οποία προφανώς αποσκοπεί στο κέρδος, διότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα ήταν φιλανθρωπικό ίδρυμα ή εθελοντική ομάδα. Στο κυνήγι αυτού του όλο και μεγαλύτερου κέρδους, οι decision makers επιστρατεύουν κάθε όπλο και τέχνασμα που μπορεί να αποφέρει κέρδος, μεταξύ άλλων και τις χαριστικές υπηρεσίες ευνοϊκής προβολής ή ακόμη και αποσιώπησης (μπορεί να είναι χρήσιμο ένας πολιτικός να μείνει κάποιο χρονικό διάστημα εκτός επικαιρότητας) κάποιων πολιτικών ή των πράξεων τους.
Αποτέλεσμα της αλληλεξάρτησης ; Το προφανές ... το ευρύτερο κοινό δεν λαμβάνει τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες και χρήσιμες για τη διαμόρφωση γνώμης. Περαιτέρω, αφού η πηγή των πληροφοριών είναι ελεγχόμενη, μπορεί αντίστοιχα να ελεγχθεί, σε μεγάλο βαθμό, και η γνώμη που σχηματίζεται με βάση τις παρεχόμενες πληροφορίες.
Υπάρχει όμως ένα στοιχείο που καθιστά αυτή την αλληλεξάρτηση και τα αποτελέσματα της καταστροφικά και αυτό είμαστε εμείς, το ευρύτερο κοινό. Οι απλοί πολίτες, που αποχαυνωμένα λαμβάνουμε τις ελεγχόμενες πληροφορίες και τις καταπίνουμε ... αμάσητες! Γιατί, μην γελιόμαστε, όλοι είμαστε σε θέση να κρίνουμε, να αξιολογήσουμε και να προσδιορίσουμε την ποιότητα των πληροφοριών που μας παρέχονται, και σε περίπτωση που δεν βρεθεί ικανοποιητική, να απορρίψουμε και αυτές τις ίδιες τις πληροφορίες, αλλά και τα επ' αυτών συμπεράσματα, που συνήθως έρχονται πακέτο. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο σκέψη και κριτικός νους. Αλλά δεν το κάνουμε, προφανώς γιατί είναι πιο εύκολο να υιοθετούμε ξένες απόψεις, αντί να σχηματίζουμε τις δικές μας, και να τις υποστηρίζουμε αναφέροντας μόνο το όνομα του "φωστήρα" που τις παρείχε, αντί να πρέπει να επιχειρηματολογήσουμε εξ ιδίων.
Συνεπώς, κακή και ολέθρια η αλληλεξάρτηση, χειρότερη όμως η βλακεία, η αφέλεια και η αποχαύνωση που μας δέρνουν όλες μαζί !
(συνεχίζεται)
Τρίτη 28 Απριλίου 2009
Το ξυπνητήρι που δεν χτυπά ...
Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από την τελευταία δημοσίευση ... Στην αρχή απέδιδα το γεγονός στο υπερφορτωμένο πρόγραμμα μου. Τις τελευταίες ημέρες όμως, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ουδόλως ευθύνεται αυτό. Αντίθετα, λόγω των αργιών, θεωρητικά είχα περισσότερο χρόνο και όμως δεν πήρα την απόφαση να κάτσω να γράψω πέντε γραμμές, παρά το γεγονός ότι πολλά έχουν συμβεί και ακουστεί τον τελευταίο μήνα.
Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι δεν φταίει ούτε η δουλειά, ούτε οι υποχρεώσεις, ούτε ο ανύπαρκτος ελεύθερος χρόνος. Ασυνείδητα το απέφευγα ... γιατί; Γιατί η δημοσίευση σχολίων για τα θέματα που κάθε ημέρα μου τραβούν, θετικά και τις περισσότερες φορές αρνητικά, την προσοχή μου έχει αρχίσει να με κάνει να νιώθω μόνη και ψυχικά διαταραγμένη!
Κάθε ημέρα, η ενημέρωση μας, ή καλύτερα η ενημέρωση μου, για να αποφεύγουμε και τις γενικεύσεις, ως επί το πλείστον αφορά περιστατικά που μόνο ως κουλά θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω. Ειδικά μερικές ημέρες δεν πιστεύω ότι είναι πραγματικότητα αυτά που συμβαίνουν, αλλά αντίθετα ένα κακό όνειρο, ένα σουρρεαλιστικό σενάριο είναι η κατάλληλη έκφραση. Έρχονται στιγμές που νομίζω ότι θα χτυπήσει το ξυπνητήρι και θα ξυπνήσω σε έναν κόσμο διαφορετικό ... σε έναν κόσμο που η λογική υπάρχει, η σκέψη είναι πάντα παρούσα και οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν έλλογα όντα που θεωρούνται ότι είναι ... Αλλά εις μάτην, ποτέ δεν χτυπά το ξυπνητήρι, ποτέ δεν ξυπνώ σε αυτόν τον κόσμο ... Και η επόμενη ημέρα είναι στα βασικά χαρακτηριστικά της ίδια με την προηγούμενη, δηλαδή παράλογη.
Και εγώ μπροστά σε μια οθόνη, με ένα πληκτρολόγιο να υφίσταται το θυμό, τη θλίψη, την απογοήτευση, την φρούδα έως φλούδα ελπίδα μου ότι σήμερα θα χτυπήσει το ξυπνητήρι...
Και κάθε ημέρα περνά με την ίδια απορία να επιβιώνει και να γιγαντώνεται ... Όλα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, όλα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, γιατί δεν είναι ;
Γιατί; Τελικά αυτό και πολλά άλλα γιατί θα με φάνε !!! Γιατί υπάρχει πάντα ένα γιατί και εγώ θέλω να το ξέρω! Η ημέρα της Μαρμότας όμως δεν έχει γιατί... ή μήπως έχει ; Γιατί είμαι ηλίθια που κάθομαι και ανέχομαι όλους αυτούς τους γελοίους που καταδυναστεύουν τη ζωή μου!!! Όλους αυτούς που ανοίγουν το στόμα τους και με περισπούδαστο τρόπο πετούν την παπαροκλάδα της ζωής τους!!! Και αυτοί υπάρχουν παντού... παντού υπάρχει ένας μύθος και στην Ελλάδα παντού υπάρχει ένας ηλίθιος που πιστεύει ότι είναι έξυπνος!
Ε, λοιπόν τέρμα .. μέχρι εδώ ήταν. Μας τελείωσε η ευγένεια, οι καλοί τρόποι και η διακριτικότητα ... όποιος ανοίγει το στόμα του και λέει κοτσάνα (όπως λέγαμε και στο σχολείο), τον περιμένει κράξιμο και μάλιστα χοντρό! Όποιος χρησιμοποιεί τη γλώσσα του πιο γρήγορα από το μυαλό του, θα εισπράττει μούντζα! Όποιος μου πρήζει τα αυτιά, με τις ηλίθιες, μικροαστικές και μίζερες ιδέες και θεωρίες του, θα ακούει όσα δεν έχει ακούσει μαζεμένα ποτέ πριν στη ζωή του!
Βαρέθηκα πια ... Βαρέθηκα την ηλιθιότητα, βαρέθηκα τα ακατοίκητα ρετιρέ στα σώματα ανθρώπων, βαρέθηκα τη μικρόφουσκα τη δική μου και των άλλων.
Κι αν είμαι και εγώ έτσι, σας παρακαλώ κράξτε με, μπας και αύριο χτυπήσει το ρημάδι το ξυπνητήρι και ξυπνήσουμε σε έναν άλλο κόσμο ...
Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι δεν φταίει ούτε η δουλειά, ούτε οι υποχρεώσεις, ούτε ο ανύπαρκτος ελεύθερος χρόνος. Ασυνείδητα το απέφευγα ... γιατί; Γιατί η δημοσίευση σχολίων για τα θέματα που κάθε ημέρα μου τραβούν, θετικά και τις περισσότερες φορές αρνητικά, την προσοχή μου έχει αρχίσει να με κάνει να νιώθω μόνη και ψυχικά διαταραγμένη!
Κάθε ημέρα, η ενημέρωση μας, ή καλύτερα η ενημέρωση μου, για να αποφεύγουμε και τις γενικεύσεις, ως επί το πλείστον αφορά περιστατικά που μόνο ως κουλά θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω. Ειδικά μερικές ημέρες δεν πιστεύω ότι είναι πραγματικότητα αυτά που συμβαίνουν, αλλά αντίθετα ένα κακό όνειρο, ένα σουρρεαλιστικό σενάριο είναι η κατάλληλη έκφραση. Έρχονται στιγμές που νομίζω ότι θα χτυπήσει το ξυπνητήρι και θα ξυπνήσω σε έναν κόσμο διαφορετικό ... σε έναν κόσμο που η λογική υπάρχει, η σκέψη είναι πάντα παρούσα και οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν έλλογα όντα που θεωρούνται ότι είναι ... Αλλά εις μάτην, ποτέ δεν χτυπά το ξυπνητήρι, ποτέ δεν ξυπνώ σε αυτόν τον κόσμο ... Και η επόμενη ημέρα είναι στα βασικά χαρακτηριστικά της ίδια με την προηγούμενη, δηλαδή παράλογη.
Και εγώ μπροστά σε μια οθόνη, με ένα πληκτρολόγιο να υφίσταται το θυμό, τη θλίψη, την απογοήτευση, την φρούδα έως φλούδα ελπίδα μου ότι σήμερα θα χτυπήσει το ξυπνητήρι...
Και κάθε ημέρα περνά με την ίδια απορία να επιβιώνει και να γιγαντώνεται ... Όλα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, όλα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, γιατί δεν είναι ;
Γιατί; Τελικά αυτό και πολλά άλλα γιατί θα με φάνε !!! Γιατί υπάρχει πάντα ένα γιατί και εγώ θέλω να το ξέρω! Η ημέρα της Μαρμότας όμως δεν έχει γιατί... ή μήπως έχει ; Γιατί είμαι ηλίθια που κάθομαι και ανέχομαι όλους αυτούς τους γελοίους που καταδυναστεύουν τη ζωή μου!!! Όλους αυτούς που ανοίγουν το στόμα τους και με περισπούδαστο τρόπο πετούν την παπαροκλάδα της ζωής τους!!! Και αυτοί υπάρχουν παντού... παντού υπάρχει ένας μύθος και στην Ελλάδα παντού υπάρχει ένας ηλίθιος που πιστεύει ότι είναι έξυπνος!
Ε, λοιπόν τέρμα .. μέχρι εδώ ήταν. Μας τελείωσε η ευγένεια, οι καλοί τρόποι και η διακριτικότητα ... όποιος ανοίγει το στόμα του και λέει κοτσάνα (όπως λέγαμε και στο σχολείο), τον περιμένει κράξιμο και μάλιστα χοντρό! Όποιος χρησιμοποιεί τη γλώσσα του πιο γρήγορα από το μυαλό του, θα εισπράττει μούντζα! Όποιος μου πρήζει τα αυτιά, με τις ηλίθιες, μικροαστικές και μίζερες ιδέες και θεωρίες του, θα ακούει όσα δεν έχει ακούσει μαζεμένα ποτέ πριν στη ζωή του!
Βαρέθηκα πια ... Βαρέθηκα την ηλιθιότητα, βαρέθηκα τα ακατοίκητα ρετιρέ στα σώματα ανθρώπων, βαρέθηκα τη μικρόφουσκα τη δική μου και των άλλων.
Κι αν είμαι και εγώ έτσι, σας παρακαλώ κράξτε με, μπας και αύριο χτυπήσει το ρημάδι το ξυπνητήρι και ξυπνήσουμε σε έναν άλλο κόσμο ...
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009
Η ΑΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Σύμφωνα με δημοσίευμα, η κα Μπακογιάννη συνέφαγε μετά του κου Σουφλιά σε εστιατόριο κεντρικού και γνωστού ξενοδοχείου.
Άλλη μια είδηση που καταλαμβάνει πρώτες θέσεις στην επικαιρότητα (μετά φυσικά τα περί κοπώσεως του πρωθυπουργού).
Προφανώς τα θέματα συζήτησης δεν αφορούσαν τα καθήκοντα των δύο συνδαιτημόνων, αφού μόλις είχαν εξέλθει από τη συνεδρίαση της κυβαρνητικής επιτροπής.
Συνεπώς, υπήρχαν άλλα κοινού ενδιαφέροντος θέματα προς συζήτηση.
Και εγώ, "πυροβολούμαι" καθημερινά από ερωτήσεις, τι είπαν, τι έφαγαν, γιατί συναντήθηκαν δημόσια και όχι ιδιωτικά, τι σχεδιάζουν, σε ποιο πλαίσιο εντάσσεται αυτή η συνάντηση.
Και ανταποδίδω τα πυρά ...
Τι πρόκειται να γίνει με το Πρόγραμμα Σταθερότητας, μετά τις συστάσεις της Ευρωπαικής Επιτροπής ;
Με ποιο ακριβώς τρόπο θα συμμορφωθεί η Ελλάδα με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που αφορά την ανισότητα των κριτηρίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών ;
Ποια είναι τα κριτήρια για την καταβολή της έκτακτης εισφοράς;
Γιατί η ΔΕΗ έκλεισε με ζημίες το προηγούμενο έτος, εφόσον υπήρξε αύξηση των τιμολογίων της, ακριβώς για να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο;
Τι γίνεται με τον εκ του μηδενός διάλογο στην Παιδεία ;
Γιατί δεν αποδίδουν καρπούς τα μέτρα και οι ενισχύσεις για την κρίση (σύμφωνα με το δημοσίευμα, περαιτέρω επιβράδυνση εμφάνισε το Φεβρουάριο ο ετήσιος ρυθμός ανόδου της συνολικής χρηματοδότησης προς το σύνολο των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών διαμορφούμενος σε 12,9% από 14,6% τον Ιανουάριο του 2009 και 15,9% το Δεκέμβριο του 2008);
Άλλη μια είδηση που καταλαμβάνει πρώτες θέσεις στην επικαιρότητα (μετά φυσικά τα περί κοπώσεως του πρωθυπουργού).
Προφανώς τα θέματα συζήτησης δεν αφορούσαν τα καθήκοντα των δύο συνδαιτημόνων, αφού μόλις είχαν εξέλθει από τη συνεδρίαση της κυβαρνητικής επιτροπής.
Συνεπώς, υπήρχαν άλλα κοινού ενδιαφέροντος θέματα προς συζήτηση.
Και εγώ, "πυροβολούμαι" καθημερινά από ερωτήσεις, τι είπαν, τι έφαγαν, γιατί συναντήθηκαν δημόσια και όχι ιδιωτικά, τι σχεδιάζουν, σε ποιο πλαίσιο εντάσσεται αυτή η συνάντηση.
Και ανταποδίδω τα πυρά ...
Τι πρόκειται να γίνει με το Πρόγραμμα Σταθερότητας, μετά τις συστάσεις της Ευρωπαικής Επιτροπής ;
Με ποιο ακριβώς τρόπο θα συμμορφωθεί η Ελλάδα με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που αφορά την ανισότητα των κριτηρίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών ;
Ποια είναι τα κριτήρια για την καταβολή της έκτακτης εισφοράς;
Γιατί η ΔΕΗ έκλεισε με ζημίες το προηγούμενο έτος, εφόσον υπήρξε αύξηση των τιμολογίων της, ακριβώς για να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο;
Τι γίνεται με τον εκ του μηδενός διάλογο στην Παιδεία ;
Γιατί δεν αποδίδουν καρπούς τα μέτρα και οι ενισχύσεις για την κρίση (σύμφωνα με το δημοσίευμα, περαιτέρω επιβράδυνση εμφάνισε το Φεβρουάριο ο ετήσιος ρυθμός ανόδου της συνολικής χρηματοδότησης προς το σύνολο των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών διαμορφούμενος σε 12,9% από 14,6% τον Ιανουάριο του 2009 και 15,9% το Δεκέμβριο του 2008);
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΕΓΩ
Μεγάλος σάλος έχει γίνει με τη δήλωση που φέρεται να έκανε ο πρωθυπουργός της χώρας περί κόπωσης.
Κάποιοι ασχολούνται γιατί θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη...
Κάποιοι διότι δεν θέλουν κάποιοι άλλοι να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη...
Κάποιοι γιατί περιμένουν να πάρουν σειρά στην "ανακύκλωση" των πολιτικών "υλικών" και να γίνουν και αυτοί χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.
Όσοι όμως δεν έχουν σχέση με το "χαλιφάτο", απλώς αναρωτιούνται ... και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, εγώ αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι γιατί το είπε, αν το είπε, αυτό ο πρωθυπουργός. Αναρωτιέμαι αν ο πρωθυπουργός, πριν γίνει πρωθυπουργός ήξερε τι απαιτεί αυτή η εργασία, ή πιάστηκε εξ απίνης, αφότου είχε γίνει πρωθυπουργός. Αναρωτιέμαι αν όλη αυτή η φιλολογία για τη non-δήλωση έχει κάποιο νόημα.
Αλλά ας πάρω τα πράγματα με τη σειρά τους
1. Αναρωτιέμαι γιατί το είπε, αν το είπε αυτό, ο πρωθυπουργός. Ήταν μια στιγμή απελπισίας, εξαντλητικής σωματικής κόπωσης, ξέσπασμα ; Λύγισε γιατί τον κυνηγούν οι δόσεις του στεγαστικού δανείου, η απειλή της απόλυσης, τα έξοδα των παιδιών, οι υποχρεώσεις της δουλειάς, οι απαιτήσεις του εργοδότη του, οι τιμές του σουπερ μαρκετ; Όχι ;
2. Ο πρωθυπουργός, πριν γίνει πρωθυπουργός, ήθελε να γίνει πρωθυπουργός. Τότε δεν ήξερε για ποια δουλειά "υπέβαλε βιογραφικό"; Τι ακριβώς νόμιζε ότι θα πρέπει να κάνει;
3. Ο πρωθυπουργός είναι πρωθυπουργός μόλις 5 χρόνια και κουράστηκε; Κάποιοι άλλοι θα ξεκουραστούν μετά από 30+ χρόνια εργασίας...
4. Όταν ένας εργαζόμενος κουράζεται δεν φεύγει από τη δουλειά του, επειδή κουράστηκε, τουλάχιστον όχι μέχρι να πάρει σύνταξη, εάν φυσικά κάποιος πρωθυπουργός δεν πάει τα όρια ηλικίας στα 150.
5. Σύμφωνα με τη δήλωση-που-δεν-είναι-δήλωση ο πρωθυπουργός είναι κουρασμένος και για το λόγο αυτό θα αποχωρήσει σε περίπτωση εκλογικής ήττας. Από τι κουράστηκε όμως ο πρωθυπουργός, όταν είναι πρόθυμος, σε περίπτωση εκλογικής νίκης, να ξαναγίνει πρωθυπουργός και να αναλάβει τα ίδια καθήκοντα;
6. Για ποιο λόγο ασχολούμαστε με αυτή τη δήλωση, ιδίως εφόσον δεν έχει ξεκαθαριστεί αν ειπώθηκε ή όχι. Αλλά ακόμη κι αν ειπώθηκε, γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει ; Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι κουρασμένοι σε αυτή τη χώρα.
7. Στην οικεία ιστοσελίδα, δημοσιεύεται το πρόγραμμα του πρωθυπουργού.
Οποιαδήποτε στιγμή, ανταλλάσσω το δικό μου με αυτό...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)